บทที่ 2

นางไม่ใช่คนของโลกใบนี้แต่แรก

เจ็ดปีก่อน เธอเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ได้ไปตั้งแคมป์บนยอดเขากับเพื่อนสนิทเพื่อรอชมปรากฏการณ์ดาวเคราะห์เรียงตัวเจ็ดดวงที่ร้อยปีจะมีสักครั้ง วินาทีที่แสงดาวร้อยเรียงเป็นเส้น ภาพตรงหน้าเธอก็ดำมืด เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มายืนอยู่บนถนนโบราณที่ไม่คุ้นตาแล้ว

ไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว พูดจาสื่อสารไม่รู้เรื่อง เกือบถูกมองว่าเป็นตัวประหลาดและถูกเผาทั้งเป็น ในช่วงที่สิ้นหวังที่สุด เธอได้พบกับเซียวเยี่ยนเฟิง ผู้สำเร็จราชการที่เพิ่งยกทัพกลับเมืองหลวง เขาเก็บนางกลับไปยังจวนอ๋อง

เขาหาเสื้อผ้าให้เธอสวม หาข้าวให้เธอกิน สอนเธอเขียนอักษรของโลกใบนี้ ค่อย ๆ ประคบประหงมดูแลเธอจนเติบใหญ่

ต่อมาในเมืองหลวงเริ่มมีข่าวลือหนาหูว่า ผู้สำเร็จราชการผู้เย็นชาไม่รู้ไปเก็บเด็กสาวมาจากที่ใด ทะนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ เกรงว่าคงจะกำลังเลี้ยงดูว่าที่ภรรยา

หร่วนเหยากวงตกใจแทบตาย กลัวว่าเขาได้ยินข่าวลือแล้วจะจัดการเธอ จึงรีบวิ่งไปอธิบาย "ท่านอ๋อง เรื่องที่คนเขาลือกัน หม่อมฉันไม่ได้เป็นคนปล่อยข่าวนะ!"

เซียวเยี่ยนเฟิงในขณะนั้นกำลังอ่านหนังสือ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมองเธออยู่ครู่ใหญ่ แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา

นั่นเป็นครั้งแรกที่หร่วนเหยากวงเห็นเขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เหมือนธารน้ำแข็งละลาย งดงามจนน่าหลงใหล

"ตระหนกไปไยเล่า พวกเขาก็พูดไม่ผิดนี่"

เขามองดวงตาที่เบิกโพลงของเธอ พลางเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"ข้า กำลังเลี้ยงว่าที่ภรรยาอยู่จริง ๆ

ทำศึกมาหลายปี ควรสร้างครอบครัวได้แล้ว ตอนแรกข้าคิดจะแต่งกับสตรีที่เพียบพร้อมสง่างาม หรือไม่ก็สตรีที่งามล่มเมือง แต่พอได้พบเจ้า ข้าถึงได้รู้ว่า...

ที่แท้คนที่ข้าหมายปอง คือคนที่มีนิสัยแปลกประหลาดเช่นเจ้านี่เอง

เหยากวง" เขาถาม "เจ้ายินดีจะเป็นพระชายาของข้าหรือไม่"

เธอเบิกตากว้าง ตอนนั้นตกใจจนหนีเตลิดไปทันที

ทว่าในเมื่อเขาเก็บเธอขึ้นมาจากฝูงชนได้ เขาก็ย่อมตามตัวเธอกลับมาได้ทุกครั้ง

เขาดีกับเธออย่างไร้ขอบเขต ตามใจจนเกินพอดี แม้กระทั่งตอนที่นางเอาแต่ใจวิ่งออกจากจวนอ๋องจนเจออันตราย เขาก็ยอมเอาตัวเข้าขวางลูกธนูอาบยาพิษแทนเธอ จนตัวเองแทบจะเอาชีวิตไม่รอด

บนเตียงคนป่วย ใบหน้าของเขาซีดเผือด ทว่ากลับกำมือเธอไว้แน่น แววตาดื้อรั้นจนน่ากลัว

"หร่วนเหยากวง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะไม่มีใจให้ข้าเลย"

ในเวลานั้น กำแพงที่หร่วนเหยากวงสร้างขึ้นในใจก็พังทลายลงทันที

เธอร้องไห้โฮ ซบลงในอ้อมอกของเขา กล่าวเสียงสะอื้น "หม่อมฉันหวั่นไหว...แต่เซียวเยี่ยนเฟิง หม่อมฉันมาจากโลกที่ไกลาก หม่อมฉันยังพยายามหาทางกลับบ้านอยู่เลย... อีกอย่าง ในโลกของหม่อมฉัน ทุกคนรักเดียวใจเดียวไปชั่วชีวิต..."

เซียวเยี่ยนเฟิงกอดนางไว้ พอได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะเสียงต่ำ เสียงหัวเราะสะเทือนบาดแผล ทำให้เขาไอออกมาเบา ๆ แต่กลับปิดบังความเบิกบานใจไว้ไม่มิด "เรื่องนี้ยากตรงไหน?" เขาจุมพิตที่กลางกระหม่อมของเธอ แล้วกล่าวน้ำเสียงผ่อนคลาย "ถึงวันที่เจ้าต้องกลับไป ก็พาข้าไปด้วยก็สิ้นเรื่อง ส่วนเรื่องรักเดียวใจเดียวชั่วชีวิต..."

เขาเชยคางเธอขึ้น มองลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา พร้อมให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น "ข้า เซียวเยี่ยนเฟิง ชาตินี้ไม่เคยคิดจะแต่งงานกับใครนอกจากเจ้า การเลี้ยงภรรยาเหนื่อยเกินไป มีคนเดียวก็พอแล้ว"

เธอเชื่อใจ และตกลงแต่งงานกับเขา

ในไม่กี่ปีแรกหลังจากแต่งงาน ชีวิตคู่ก็ราบรื่นกลมเกลียวกันจริงดั่งที่หวัง

เขาเป็นผู้สำเร็จราชการที่กุมอำนาจล้นฟ้า แต่ในวันที่งานยุ่งวุ่นวายก็ยังต้องซื้อถังหูลู่จากหัวมุมถนนกลับมาฝากเธอ

เขาเป็นถึงยมทูตหน้าโหดที่ผู้คนต่างหวาดกลัว แต่เพียงเพราะคำพูดของเธอที่ว่า 'ดอกเหมยในสวนบานแล้ว' เขาก็ยอมทิ้งงานทั้งหมด มานั่งอุ่นสุราชมดอกไม้ท่ามกลางหิมะเป็นเพื่อนเธอ

คนที่เคร่งครัดในกฎระเบียบเช่นเขา กลับยอมให้เธอพาลเอาแต่ใจในห้องหนังสือ ถึงขั้นตามใจยอมให้เธอเอาหมึกมาละเลงบนใบหน้าของเขาได้

ใครต่อใครต่างอิจฉาเธอ บอกว่าไม่รู้ว่าเธอทำบุญด้วยอะไรมาแล้วหลายชาติ เซียวเยี่ยนเฟิงถึงทุ่มเทให้ถึงเพียงนี้

ในช่วงเวลาที่รักกันหวานชื่นที่สุด เธอให้กำเนิดบุตรชายคนโต เซียวเหิง

สามปีต่อมา เธอตั้งครรภ์อีกครั้ง

ทว่าในตอนนั้นเอง เธอกลับพบว่าเขามีอนุภรรยาเลี้ยงไว้ภายนอก นามว่าชุยหลิงหว่าน

เธอใจสลาย ขังตัวเองไว้ในห้องแล้วร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน สุดท้ายเธอเลือกไปหาชุยหลิงหว่านด้วยตัวเองเพื่อขอให้อีกฝ่ายจากไป

ผลปรากฏว่าวันต่อมา เซียวเยี่ยนเฟิงก็กลับมาพร้อมใบหน้าถมึงทึง เขามองเธอด้วยแววตาเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"หร่วนเหยากวง! เจ้ามีสิทธิ์อะไรไปไล่หลิงหว่าน?! เจ้าไม่รู้หรือว่านางออกจากเรือนพักไป กลางทาง เจอโจรป่า เกือบเอาชีวิตไม่รอด!"

หร่วนเหยากวงมองเขา รู้สึกเพียงว่าเลือดทั้งร่างเย็นเฉียบไปหมด

"แล้วอย่างไร..." เสียงของนางแหบแห้ง เสียงสั่นจนแม้แต่นางเองก็ยังไม่ทันสังเกต "นางเป็นอนุที่ท่านเลี้ยงไว้อย่างนั้นหรือ? เซียวเยี่ยนเฟิง รักเดียวใจเดียวชั่วชีวิตเล่า ท่านเคยสัญญาไว้กับหม่อมฉันนะ!"

"ข้าเคยสัญญา! แต่หลิงหว่านเป็นหญิงกำพร้าที่ข้าเก็บมาจากสนามรบชายแดน เหมือนกับเจ้าในตอนนั้น นางไร้ที่พึ่งพิง! เดิมทีข้าแค่คิดจะหาที่พักพิงให้นาง แต่คืนนั้นข้าเมามาก จึงพลาดไป...นางเสียความบริสุทธิ์ให้ข้า ข้าทอดทิ้งนางไม่ได้!"

"เหยากวง ข้ายังรักจ้าไม่พออีกหรือ เพียงเพราะคำว่ารักเดียวใจเดียวของเจ้า ข้าถึงต้องเลี้ยงนางไว้ข้างนอกตั้งหลายปี ไม่พาเข้าจวน ไม่ให้เจ้าเห็น! แค่ข้าจะแบ่งความรักที่ควรเป็นของเจ้าให้นางสักนิดไม่ได้เลยเชียวหรือ เจ้าต้องทำถึงขนาดนี้...จะเล่นงานนางให้ตายหรืออย่างไร"

"ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าไล่นางไป เจ้าจงไปสงบสติอารมณ์!"

การสงบสติอารมณ์ในครั้งนั้น นำมาซึ่งสงครามเย็นยาวนานถึงครึ่งปี

เขาไม่กลับจวน ไม่มาพบหน้าเธอ แม้แต่วันที่เธอคลอดลูก เขาก็ยังไม่ปรากฏตัว

กระทั่งวันนั้น เธอพาลูกที่เพิ่งคลอดไปขอพรที่วัด กลับถูกลอบสังหาร

ในช่วงที่วุ่นวาย เธอปล่อยพลุสัญญาณที่เขาเคยให้ไว้

นั่นคือสิ่งที่เขามอบให้เธอเองกับมือ บอกว่าไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนหรือทำอะไรอยู่ หากเห็นพลุนี้ เขาจะรีบมาหาเธอในทันที

แต่เธอรอแล้วรอเล่า รอจนกระทั่งดาบของนักฆ่าฟันเข้ามา รอจนกระทั่งองครักษ์ข้างกายล้มลงทีละคน รอจนกระทั่งเธอต้องยอมเอาตัวเข้าปกป้องลูกจนโดนฟันหลายแผล...

สุดท้าย ลูกก็ถูกจับฟาดกับพื้นจนตายไปต่อหน้าต่อตา

เขาก็ยังไม่มาอยู่ดี

ต่อมาเธอถึงได้รู้ว่า วันนั้นเขาอยู่ที่เรือนพักส่วนตัวซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ชุยหลิงหว่านออดอ้อนให้เขาหลับนอนด้วย แม้เขาจะเห็นสัญญาณไฟ แต่กลับลังเลอยู่ครู่เดียว แล้วก็ถูกความเร่าร้อนของนางดึงดูดไว้

เขาเลือกชุยหลิงหว่าน

ทอดทิ้งเธอกับลูกที่เพิ่งลืมตาดูโลกไป!

ในวินาทีนั้น หัวใจของหร่วนเหยากวงก็ตายสนิท

โชคดีที่ในยามที่หัวใจสิ้นหวัง เธอได้ยินข่าวจากสำนักโหรหลวงว่า กำลังจะมีปรากฏการณ์ดาวเคราะห์เรียงตัวเจ็ดดวงอีกครั้งในไม่ช้า

เธอ สามารถกลับบ้านได้แล้ว

เธอตัดสินใจจะพาเซียวเหิงลูกชายกลับไปด้วย

ทว่าเมื่อเธอไปหาลูกชาย และบอกเขาว่า "แม่จะพาเจ้าไปอยู่ในที่ที่ดีมากแห่งหนึ่ง" เซียวเหิงวัยห้าขวบกลับสะบัดมือเธอออก

"เสด็จแม่ ท่านจะวุ่นวายไปถึงไหนกัน" เด็กยังอายุน้อย แต่สีหน้ากลับเผยความเย็นชาและเบื่อหน่ายเกินวัย "บุรุษมีสามภรรยาสี่อนุเป็นเรื่องปกติ ท่านพร่ำบอกแต่เรื่องทะลุมิติ ๆ อะไรนั่น ข้าไม่เคยเห็นท่านหายตัวไปจริง ๆ เลย เสด็จพ่อเคยบอกไว้แล้วว่าไม่มีเรื่องทะลุมิติหรอก ท่านก็แค่ใช้คำนี้มาผูกมัดใจท่านพ่อเท่านั้น ท่านพ่อไม่เชื่อ ข้าก็ไม่เชื่อเช่นกัน

อีกอย่าง แม่เล็กชุยก็อ่อนโยน ดูแลข้าดี เหตุใดท่านถึงไม่ยอมรับนางเล่า ท่านหัดใจกว้างกว่านี้ไม่ได้หรือ?!"

หร่วนเหยากวงเหมือนโดนฟ้าผ่า ได้แต่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

เธอเพิ่งจะสูญเสียชิ้นเนื้อจากอก เจ็บปวดรวดร้าวเจียนตาย

บัดนี้ เลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดก่อน ก็กำลังจะถูกเธอตัดใจทิ้งไปเสียเองเช่นกัน

นับตั้งแต่นั้นมา หร่วนเหยากวงก็เปลี่ยนไป

สิ่งที่พวกเขาต้องการ เธอจะมอบให้ทั้งหมด

ส่วนเธอ แค่อยากกลับบ้านเท่านั้น