All Chapters of นางเอกสู้ชีวิตพร้อมระบบมิติวิเศษ (เจียวชิงอวี่/ฉินซูหลัน): Chapter 111 - Chapter 120

บทที่ 18 ปลายทางอยู่ใกล้แค่เอื้อม (2) สวี่เติ้งหย่วนย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังเดียวกันกับฉินซูหลันตั้งแต่วันแรกที่กลับจากโรงพยาบาล เพราะเขากังวลว่าจะเกิดเรื่องร้าย ๆ ขึ้นกับหล่อนอีก แล้วอีกอย่างหล่อนจะได้ดูแลเขาได้ง่ายขึ้นด้วย เพราะยังไงซะเขาก็ถือว่าเป็นแฟนหนุ่มของหล่อนแล้วเขาย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังเดียวกันกับหล่อนไม่ใช่เข้ามาอยู่เปล่าโดยไม่เสียค่าอะไรเลย เติ้งหย่วนอาสาจ่ายค่ากินให้หล่อนตลอดทั้งเดือน โดยไม่สนว่าหล่อนจะสามารถหยิบวัตถุดิบจำพวกเนื้อและแป้งออกมาจากระบบมิติวิเศษได้ง่าย ๆ โดยไม่เสียเงินเลยแม้แต่เฟินเดียว ต้องอย่าลืมว่าบางครั้งของที่หล่อนอยากกิน ระบบมิติวิเศษอะไรนั่นก็ไม่สามารถเสกให้หล่อนกินได้นอกจากนี้เรื่องซื้อข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านอย่างอื่น เติ้งหย่วนก็เป็นฝ่ายเสนอตัวว่าจะจ่ายให้หล่อนทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่เสื้อผ้า เครื่องสำอาง หรือแม้แต่ของใช้สิ้นเปลืองสำหรับผู้หญิง เขาก็อาสาจ่ายให้ทั้งหมดโดยไม่ปริปากบ่นเลยแม้แต่คำเดียว สำหรับเขาแล้ว การได้เห็นหล่อนมีความสุข นั่นคือความสุขของเขาเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลอะไ

บทที่ 19 กิจการรุ่งเรือง (2) 'แอ๊ด! แอ๊ด! แอ๊ด!! ตรวจพบคนขี้หึงหนึ่งอัตรา! ตรวจพบคนขี้หึงหนึ่งอัตรา!' เสียงแจ้งเตือนของระบบมิติวิเศษทำฉินซูหลันหลุดขำพรืดแทบหัวทิ่มหัวตำ คาดไม่ถึงว่าระบบมิติวิเศษอะไรนี่ จะแจ้งเตือนอะไรทำนองนี้ได้ด้วยหากมีโหมดแจ้งเตือนความขี้หึงของสวี่เติ้งหย่วนคนนั้นจริง ๆ มีหวังหล่อนคงหนวกหูตายทั้งวัน เขาน่ะเป็นคนขี้หึงมากจริง ๆ ยิ่งช่วงนี้หล่อนค้าขายดีขึ้น มีลูกค้าชายหลายคนเข้าออกร้านของหล่อนเป็นประจำ ไหนยังมีพ่อค้าหนุ่มในตลาดคอยแวะเวียนมาสอดส่องหน้าร้านของหล่อนแทบไม่เว้นแต่ละวัน ทำให้แฟนหนุ่มสุดหล่อคนนั้นแทบไม่เป็นอันทำการทำงาน เอาแต่ขมวดคิ้วนิ่วหน้าและทำจมูกกระพือฟึดฟัดเหมือนวัวเหมือนควายยังไงชอบกล[เถ้าแก่เนี้ยร้านต้าฟู่ซูหลันมีคนในใจแล้ว]ฉินซูหลันเหลือบไปมองป้ายไม้ไผ่ที่ถูกนำมาแขวนไว้หน้าร้านของหล่อนเมื่อไม่กี่วันก่อน หล่อนก็หลุดขำพรืดออกมาอีกรอบ ดูสิ! เขาหึงหวงหล่อนถึงขั้นต้องเขียนป้ายมาแขวนไว้แบบนั้น เรื่องขี้หึงต้องยกให้เขาเลยล่ะ

บทที่ 20 เรียกร้องหาค่าเลี้ยงดู (2) "หยุดเดี๋ยวนี้นะ วันที่ก้าวเท้าออกมาจากบ้านหลังนั้น ฉันก็พูดไว้ชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าต่อจากนี้ให้ต่างคนต่างอยู่ ไม่ขอยุ่งเกี่ยวอะไรกันอีก แล้ววันนี้จะมาเรียกร้องค่าเลี้ยงดูบ้าบอคอแตกอะไร!" ฉินซูหลันด่ากราดสวนกลับไปโดยไม่สนภาพลักษณ์ ใครจะหาว่าหล่อนเป็นผู้หญิงปากร้ายก็ช่าง"ได้ยินข่าวว่าแกค้าขายร่ำรวยกลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยอยู่ในตลาด ตอนแรกได้ยินคนเขาพูดกัน ฉันก็นึกว่าแค่พูดเพ้อเจ้อ ที่ไหนได้! แกแอบมาเสวยสุขอยู่ที่นี่คนเดียวนี่เอง ตั้งแต่แกหนีออกจากบ้าน พี่ฉินก็ตรอมใจเพราะคิดถึงแก ฉินซูหลัน! แกรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้พ่อของแกป่วยใกล้ตายแล้ว ในฐานะคนเป็นลูก แกควรจ่ายเงินค่ารักษาให้พ่อของแก และควรมอบเงินจุนเจือครอบครัวเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ แล้วฉันจะไม่ถือสาที่แกทำตัวก้าวร้าวเหมือนหมาบ้าแบบนี้ใส่ฉัน""อะฮ่า ๆ" ฉินซูหลันยืนกอดอกหัวเราะร่วน ในที่สุดผู้หญิงหน้าเงินคนนี้ก็ยอมพูดออกมาตรง ๆ ซะที ว่ามาที่นี่เพราะต้องการอะไร"ขายลูกกินไปแล้วตั้งหนึ่งคน ทำไมยังต้องทำตัวเหมือนขอทาน

บทที่ 21 ออกหน้าปกป้อง (2)ได้ฟังคำพูดนี้ของลั่วซินหรู อยู่ ๆ ฮั่วหวันถิงก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาอย่างฉับพลัน หล่อนรู้สึกอิจฉาที่ฉินซูหลันมีชีวิตที่ดีกว่าลูกสาวของหล่อน ตอนนี้ลูกสาวของหล่อนต้องแต่งไปเป็นสะใภ้ของตระกูลหลี่ ตอนแรกก็ดูเหมือนจะดี แต่อยู่ไปอยู่มา ลูกสาวคนดีของหล่อนกลับได้กลายเป็นเหมือนคนรับใช้ของบ้านหลังนั้นจะหย่าก็ไม่ได้ด้วย เพราะตอนนี้ฉินเยว่อันของหล่อนกำลังตั้งท้องลูกคนแรก จากที่วางแผนกันไว้ว่าจะให้ลูกสาวค่อย ๆ ปลอกลอกเงินจากตระกูลนั้นมาให้ ก็ดูเหมือนจะพังยับไม่เป็นท่า เพราะแท้จริงแล้ว... ลูกในท้องของฉินเยว่อัน ไม่ใช่ลูกที่เกิดจากน้ำเชื้อของตาเฒ่าหลี่ แต่เป็นลูกที่เกิดจากน้ำเชื้อของลูกเขยของตาเฒ่าหลี่อีกทอดหนึ่งเดิมทีหลังแต่งงานกันกับฝ่ายชายแล้วลูกสาวของตาเฒ่าหลี่ควรย้ายไปอยู่บ้านของฝ่ายชาย แต่ด้วยความที่ฝ่ายชายเป็นครอบครัวที่ยากจนมาก ตาเฒ่าหลี่ไม่อยากให้ลูกสาวของตัวเองต้องไปตกระกำลำบากที่บ้านของฝ่ายชาย จึงเจรจาขอให้ฝ่ายชายแต่งเข้ามาอยู่กินกับลูกสาวของตนที่บ้านตระกูลหลี่แทน ต่อมาเมื่อตาเฒ่าหลี่แต่ง

ตอนพิเศษ คู่ปรับของสวี่เติ้งหย่วน (2) "สวี่เยี่ยน สวี่เจ๋อ ลูกไปเอาเงินห้าสิบหยวนพวกนั้นมาจากไหน นั่นไม่ใช่เงินน้อย ๆ เลยนะ" เจ้าหน้าที่หนุ่มเค้นเสียงสอบปากคำลูกชายตัวน้อย ทำเสมือนว่าเขาทั้งคู่เป็นผู้ต้องหาในคดีทุจริตอะไรสักอย่าง"เอามาจากกระเป๋ากางเกงของพ่อไงครับ ผมเป็นคนหยิบมาเองแหละ เรื่องนี้พี่เยี่ยนไม่เกี่ยวด้วย" สวี่เจ๋อที่เป็นแฝดคนน้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากปกป้องพี่ชายอย่างกล้าหาญ เขาไม่กลัวว่าจะถูกพ่อตำหนิหรือถูกลงโทษ เพราะที่ผ่านมาคนที่ให้ท้ายเขามากที่สุดก็คือคุณพ่อ"สวี่เยี่ยน! สวี่เจ๋อ! นี่ลูกเป็นหัวขโมยงั้นเหรอ เป็นถึงลูกชายของเจ้าหน้าที่ตรวจสอบทุจริตประจำสำนักงานอำเภอ แต่กลับมีนิสัยขี้ขโมย! เรื่องนี้รู้ถึงไหนคงอายถึงนั่น พวกลูกทำไม่ถูกจริง ๆ" สวี่เติ้งหย่วนลุกขึ้นยืนเพื่อดุลูก ๆ แต่ทว่าสุ้มเสียงของเขากลับไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิด ติดไปทางหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจซะมากกว่า ก็แน่สิ! สวี่เติ้งหย่วนจะไปกล้าขึ้นเสียงใส่ลูกได้ยังไงกัน แค่นี้เขาก็เหมือนหนูตกกระป๋องมากพออยู่แล้ว ขืนเขายังทำตัวขี้ดุเข้าไปอีก มีหวังลูกชายตัวแสบทั้งสองคน