แชร์

บทที่ 97

ผู้เขียน: ซีซีโหย่วอวี๋
“ฉันก็รู้สึกว่าโอเคอยู่นะ”

“เมื่อก่อนเธอไม่กินของเปรี้ยวเลยไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้รสชาติลิ้นถึงเปลี่ย
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 250

    เขาพยักหน้า: “เข้ากันได้ดีมาก”“ว่าแล้วเชียว” ลู่จั่วฝานทำท่าทางราวกับผู้เจนจัด: “ถ้าเรื่องนี้ยังเข้ากันไม่ได้ พวกนายคงอยู่ด้วยกันมาไม่ถึงหลายปีหรอก แต่ก็นะ... ใช้ชีวิตคู่กันมาได้ด้วยเรื่องนี้เรื่องเดียว ฉันล่ะยอมใจพวกนายจริง ๆ” “ไม่ใช่ซะหน่อย” เผยมู่เหยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย: “นายก็รู้ว่าฉันงานรัดตัวแค่ไหน ส่วนใหญ่เราแทบไม่ได้อยู่ด้วยกันเลยต่างหาก” หนักสุดคือตอนที่เขาเดินทางไปคุยงานต่างประเทศ ทั้งคู่ไม่ได้เห็นหน้ากันนานเป็นเดือน “นี่คือท่าทีของคนที่ชอบใครสักคนเหรอวะ” ลู่จั่วฝานถาม: “ไม่ได้เจอกันเป็นสิบ ๆ วัน ความรู้สึกแบบไหนมันก็ทนการบั่นทอนขนาดนี้ไม่ไหวหรอกเว้ย!” เผยมู่เหยี่ยตอบ: “ตอนนั้นมันยุ่งจริง ๆ นี่นา อีกอย่าง... ฉันรู้สึกว่าพอเราอยู่ด้วยกันตลอด เธอเหมือนจะ... รำคาญฉันด้วยซ้ำ” “เรื่องนี้มัน…” ลู่จั่วฝานไม่ได้รู้จักหลินซีอินดีนัก ถึงเขาจะอ้างตัวว่าเป็นกูรูเรื่องผู้หญิง แต่เห็นได้ชัดว่าหลินซีอินไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป เขาจึงทำได้แค่พูดว่า: “ผู้ชายเพียบพร้อมอย่างนาย เธอยังกล้ารำคาญ ฉันว่าเธอคงประสาทไปแล้วมั้ง” เผยมู่เหยี่ยสวนทันควัน: “ไม่ได้ประสาทซะหน่อย”

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 249

    หลินซีอินตัดใจทิ้งต้นไม้ใหญ่ที่คอยให้ร่มเงาพักพิงอย่างเขาลงคอเชียวหรือ? “หรือว่าแกล้งเล่นตัวเรียกร้องความสนใจวะ?” ลู่จั่วฝานถาม: “ลูกไม้ตื้น ๆ ของผู้หญิงก็หลอกได้แค่นายนั่นแหละ” เผยมู่เหยี่ยไม่ได้หวังให้หมอนี่มาช่วยคิดหาทางออกให้ตั้งแต่แรก แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะไร้ประโยชน์ขนาดนี้ พูดไปพูดมา ก็หนีไม่พ้นบอกให้เขาทำใจปลงซะ แถมยังเสนอจะแนะนำผู้หญิงคนใหม่ให้อีก “มีแต่สาว ๆ วัยขบเผาะ ผิวเต่งตึงจนแทบจะหยิกน้ำออกมาได้เชียวล่ะ” ลู่จั่วฝานโอ้อวด: “นายวางใจได้เลย คนที่ฉันจะแนะนำให้ รับรองว่าสะอาดกริ๊บ…”เผยมู่เหยี่ยยกขาถีบส่งไปป้าบหนึ่ง: “ไสหัวไปเลย!” “ไอ้เจ้านี่!” ลู่จั่วฝานเบี่ยงตัวหลบ: “คนเขาหวังดีแท้ ๆ ทำไมไม่เห็นค่ากันบ้างวะ”“ฉันบอกแล้วไงว่านายไม่เข้าใจหรอก”“ไม่เข้าใจอะไร มันจะมีอะไรให้ไม่เข้าใจนักหนา” ลู่จั่วฝานสวน: “นายน่ะเข้าใจดีนักนี่ ถึงได้มานั่งอมทุกข์หน้าดำคร่ำเครียดอยู่นี่ไง ดูอย่างฉันสิ ชีวิตโคตรจะลั้ลลา” “ไม่มีใคร... เทียบเธอได้หรอก”“นายนี่มัน... อาการหนักจนกู่ไม่กลับแล้วจริง ๆ” ลู่จั่วฝานถอดถอนใจ: “เอาเถอะ เห็นแก่ความเป็นเพื่อนซี้ ฉันจะช่วยนายสักครั้งก็แล้วกัน สรุป

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 248

    อันที่จริง เผยมู่เหยี่ยไม่ได้อยากพูดอะไรกับลู่จั่วฝานมากมายขนาดนี้นัก แต่ตอนนี้ เขาไม่มีแม้แต่ใครสักคนที่พอจะระบายความในใจได้เลย เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกอยากเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้ฟัง และเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเขารักใคร ตอนนี้ก็อยู่ในกองทัพ ติดฝึกปิดตายยังไม่ออกมา ส่วนคนอื่น ๆ ยิ่งพึ่งพาไม่ได้เข้าไปใหญ่ แม้กระทั่งลู่จั่วฝานเองก็เป็นแค่เพลย์บอยที่ไม่รู้จักว่าความรักคืออะไร เอาแต่ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าไปวัน ๆ ใครต่อใครต่างก็บอกว่าเขามีทั้งเงินและอำนาจ อยู่สูงส่งเหนือใคร ทว่าตอนนี้ในใจเขากลับเต็มไปด้วยความขมขื่น แต่กลับไม่รู้ว่าจะระบายออกมาอย่างไร คำว่ายิ่งสูงยิ่งหนาวพูดไปก็อาจจะฟังดูเหมือนพวกชอบอวดอ้าง แต่มันคือภาพสะท้อนชีวิตจริงของเขาในตอนนี้อย่างแท้จริง ลู่จั่วฝานเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเผยมู่เหยี่ยกำลังกลัดกลุ้มเรื่องอะไร ในสายตาของเขา ผู้หญิงก็แค่กวักมือเรียกก็มา พอเบื่อก็ใช้เงินฟาดหัวไล่ไปได้ทั้งนั้น มีแต่เผยมู่เหยี่ยนี่แหละที่ดึงดันจะเล่นเกมความรัก จนสุดท้ายก็ถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้นเอง เขาบอกว่า: “ถ้าให้ฉันพูดนะ นายก็ปล่อยวางบ้างเถอะ หลินซีอินน่ะก็ดีอยู

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 247

    “ไม่ใช่” “ให้ตายเถอะ!” ลู่จั่วฝานแทบจะกระโดดตัวลอย: “คนที่นายชอบ ไม่ใช่เหลียนอีหรอกเหรอเนี่ย!” เผยมู่เหยี่ยวางท่อนแขนก่ายหน้าผาก น้ำเสียงราบเรียบติดเย็นชา: “อืม ไม่ใช่”“เชี่ยเอ๊ย!” คราวนี้ลู่จั่วฝานถึงกับช็อกไปจริง ๆ: “แล้วคนที่นายชอบคือใครกันแน่วะ” เผยมู่เหยี่ยเงียบไปไม่ตอบอะไร ลู่จั่วฝานร้อนรนใจจนอยากจะบ้าตาย: “พูดมาดิวะว่าตกลงชอบใคร! หมิงชิงหว่านเหรอ?” “ไม่ใช่” “แต่รอบตัวนายก็ไม่มีผู้หญิงคนอื่นแล้วนี่หว่า” ลู่จั่วฝานขมวดคิ้ว: “อย่าบอกนะว่าเป็นหลินซีอิน?” “อืม” “ฉันว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นไปไม่ได้... เดี๋ยวก่อนนะ! เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?” “ฉันตอบไปแล้ว” เผยมู่เหยี่ยใช้ท่อนแขนบดบังดวงตาเอาไว้: “หลินซีอิน” “เผยมู่เหยี่ย!” คราวนี้ลู่จั่วฝานกระโดดโหยงขึ้นมาจริง ๆ: “นายพูดว่าอะไรนะ! นี่ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม คนที่นายชอบคือหลินซีอินเนี่ยนะ? หลินซีอินคนที่นายแต่งงานด้วยนั่นน่ะเหรอ!” เผยมู่เหยี่ยเงียบไปอีกครั้ง ลู่จั่วฝานเท้าเอวเดินวนไปวนมาข้างโต๊ะกระจกอยู่หลายรอบ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้มันพิลึกพิลั่น “มันจะเป็นไปได้ยังไงวะ!” “คนที่นายชอบจะเป็นหลินซีอินไ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 246

    พูดจบเธอก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินขึ้นไปชั้นบน ตอนนี้เธอแค่อยากนอนเท่านั้น “หลินซีอิน!” เผยมู่เหยี่ยคว้าข้อมือเธอเอาไว้อย่างแรง หลินซีอินสะบัดออกอย่างไม่ไยดี: “เผยมู่เหยี่ย คุณจะจบไหม! คุณจะนอกใจหรือเปล่า จะไปนอนกับผู้หญิงกี่คน ฉันไม่สนใจ! ฉันไม่แคร์! พอได้แล้ว!” เผยมู่เหยี่ยจับแขนเธอแน่นขึ้นไปอีก ดวงตาแดงก่ำ: “หลินซีอิน ในใจคุณผมเป็นคนแบบนั้นเหรอ? เป็นคนที่ไปนอนกับผู้หญิงคนไหนก็ได้งั้นสิ! ใช่ไหม!” เขาตอบสนองรุนแรงขนาดนี้ หลินซีอินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะ: “แล้วไม่ใช่หรือไง? หมิงชิงหว่านมาลอยหน้าลอยตาอวดเบ่งต่อหน้าฉันตั้งกี่ครั้ง คุณตาบอดมองไม่เห็นหรือไง?” “ผมรู้ ชิงหว่านอาจจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่...” “พอแล้ว!” หลินซีอินขึ้นเสียงขัดจังหวะ ไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว: “เผยมู่เหยี่ย ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่สนใจ คุณเลิกพูดได้ไหม?” พูดจบเธอก็พยายามสะบัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุม แต่กลับพบว่าเขาจับแน่นมาก “ปล่อยนะ!” หลินซีอินตวาด: “ฉันเจ็บ!” เผยมู่เหยี่ยชะงักไปนิดหนึ่ง ถึงได้ยอมคลายมือออก หลินซีอินจ้ำอ้าวขึ้นบันไดไป เผยมู่เหยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่หลายวินาที ก่อนจะรีบก้าวยาว

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 245

    หลินซีอินไม่คิดว่าระหว่างพวกเขายังมีอะไรให้ต้องพูดคุยกันอีก ในเมื่อกำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว ยังจะมีอะไรให้ต้องพูดอีก? แต่เพราะเพิ่งกินข้าวอิ่มมาหมาด ๆ เธอจึงรู้สึกง่วงนอนจนตาแทบจะปิด ต่อให้จะรู้สึกโมโหกับการกระทำอันเอาแต่ใจของเผยมู่เหยี่ยมากแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานสัญชาตญาณของร่างกายได้ เธออยากนอนพักแล้ว เผยมู่เหยี่ยพาเธอกลับมาที่บ้านทะเลเมฆซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันนานที่สุดหลังจากแต่งงาน หลินซีอินรู้ดีว่าเตียงหลังนั้นนอนสบายแค่ไหน ข้าวของและการตกแต่งภายในบ้านทั้งหลังล้วนจัดวางตามความชอบของเธอ เธอถึงได้โปรดปรานที่นี่เป็นพิเศษ ตอนนี้เผยมู่เหยี่ยพาเธอมาที่นี่ ถึงแม้เธอจะไม่อยากเสวนาอะไรกับเขาก็ตาม แต่การได้นอนหลับพักผ่อนที่นี่สักคืนก็ไม่เลวเหมือนกัน ภายในลิฟต์ เผยมู่เหยี่ยหลุบตาลงมองหญิงสาว ขนตาของหลินซีอินงอนยาว เมื่อมองจากมุมนี้จึงดูคล้ายกับพัดเล่มเล็กสองเล่มที่ชวนให้คนมองรู้สึกคันยุบยิบในใจ สันจมูกของเธอโด่งรั้น ปลายจมูกเล็กจิ๋วดูน่ารักน่าเอ็นดู เผยมู่เหยี่ยละสายตาไปทางอื่น เขาขยับดึงคอเสื้อเล็กน้อย ลูกกระเดือกกลิ้งขึ้นลง ไม่ว่าเมื่อไหร่ ขอเพียง

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status