ไปอยู่กับฉันเถอะปุณณธีร์ไม่พูดหรือตอบอะไรหญิงสาว แต่เขากลับใช้ร่างแกร่งดันผลักประตูเข้าไปด้านในและเดินเข้าอีกห้องทันทีที่สามารถทะลุเข้าหากันได้ธารารินทร์เมื่อรู้ว่าห้องที่ชายหนุ่มอุ้มพาเธอเข้ามานั้นเป็นห้องและเตียงนอนที่เธอกับเขาเคยร่วมรักกันมา เธอจึงได้แต่ก้มหน้าหลบอย่างเอียงอาย“รู้ว่าตัวเองป่วยยังจะมาทำงานทำไม” เขาพูดเพียงแค่นั้น ก็วางเธอลงที่เตียงอย่างช้า ๆ และเขาก็นั่งลงข้าง ๆ เธอ“ฉะ...”ธารารินทร์ที่กำลังจะอ้าปากขึ้นกลับต้องหุบลงฉับพลันทันที เมื่อปุณณธีร์หันมาใช้สายตามองเธออย่างไม่พอใจ ราวกับว่ากำลังข่มขู่ให้เธอกลัว“น้ำ ทำไหวค่ะ” เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกแทนตัวเองใหม่เมื่อเขาใช้สายตามองเธอแบบนี้ แล้วก็พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ก็ไม่กล้าสู้หน้าเขาอยู่ดี“ฉันไม่ได้อยากรู้ ว่าเธอทำไหวหรือไม่ไหว” เขาตอกกลับทันควัน ปกติเขาเป็นคนไม่ต่อล้อต่อเถียงกีบใคร แต่ทำไมกับเธอเขาถึงเป็นคนพูดมากขนาดกัน“ก็...”“หรือที่โดนไปเมื่อคืนมันยังไม่พอ จะได้ย้ำอีกที...” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงที่ต่อต้าน เขาจึงยกเอาเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาขู่เธอ“ไม่ค่ะ” ธารารินทร์รีบขยับถอยหนีทันทีปุณณธีร์มองดูปฏิกิ
Read more