17 - เมียกูมั้ง

เมียกูมั้ง

ปุณณธีร์กลับมาถึงคอนโดในช่วงเย็นก่อนที่ตะวันจะลับขอบฟ้าเสียด้วยซ้ำ เขาจึงโทรศัพท์ไปนัดกับศราวินออกไปทานข้าวมื้อเย็นกันข้างนอก

ที่เขาเลือกติดต่อกับศราวินเพราะว่าอยากพาธารารินทร์ออกไปด้วย หากจะโทรศัพท์ไปหาสองเพื่อนซี้ มีหวังเขาคงโดนพวกเพื่อนสอบปากคำเกี่ยวกับคนที่เขาพาไปด้วยแน่

หลายนาทีผ่านไป ตั้งแต่ที่เขาเข้ามาภายในห้องก็มีแต่ความเงียบ เขาจึงเดินเข้าไปดูภายในห้องนอนสายตาคมกวาดมองไปที่เตียงก็พบเพียงความว่างเปล่าไร้เงาของธารารินทร์ เท้ายาวจึงก้าวเดินเข้าไปดูที่ห้องน้ำ ก็เห็นเธอนอนแช่น้ำในอ่างอยู่อย่างสบายใจ โดยที่เธอหูทั้งสองข้างใส่หูฟังนอนหลับตาเคลิ้มอย่างมีความสุข

“สบายเกินไปแล้วนะยัยตัวแสบ” เขาพึมพำเบา ๆ

ปุณณธีร์ยืนมือท้าวเอวและส่ายหน้าเบา ๆ เมื่อมองดูหญิงสาวที่นอนแช่น้ำในอ่างแบบไม่ได้กังวลอะไรเลย มือใหญ่เอื้อมไปถอดหูฟังของเธอออก

ธารารินทร์เบิกตาโพลงพร้อมกับเด้งตัวลุกนั่งทันที เมื่อรับรู้ถึงการโดนลุกล้ำ โดยลืมตัวไปเลยว่าตอนนี้ตัวเองร่างกายเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ ทำให้เต้าอวบทั้งสองข้างโผล่พ้นเหนือน้ำในอ่าง

“มะ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วไหนบอกว่าจะกลับดึก” เธอถามเขาออกไปด้วยความแปลกใจที่เขามาอยู่ในห้องนี้ตอนนี้

“รีบลุกไปล้างตัว ฉันหิวข้าว” เขาไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่กลับออกคำสั่งบอกเธอแทนพร้อมกับเอื้อมมือไปกดเปิดน้ำในอ่างที่เธอกำลังแช่อยู่นั้นระบายทิ้งในทันที

“คุณหิวข้าว?” เธอถามเขาย้ำกลับไปทันที แล้วไหนเขาบอกว่าไปบ้านใหญ่หาพ่อกับแม่ แล้วที่บ้านนั้นไม่มีข้าวให้กินหรือไง

“รีบลุกขึ้นไปล้างตัวได้แล้ว” พูดพร้อมกับส่งสายตามองอย่างแทะโลม เมื่อน้ำในอ่างลดลงก็เห็นร่างกายอันเปลือยเปล่าทั้งหมดทุกส่วนของเธอ จนเขาต้องกลืนน้ำลายลงอึกใหญ่

ธารารินทร์เมื่อรู้ตัวว่าคนร่างสูงกำลังมองมาที่เธออยู่ ก็รีบลุกขึ้นจากอ่าง แล้ววิ่งออกไปล้างตัวอีกฝั่งอย่างไวด้วยความเขินอาย

*

*

ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

“บอสนี้ร้ายไม่เบาเลยนะคะ น้องคนนี้ตัวจริงหรือเปล่าค่ะ ถึงกล้าพามาเปิดตัวออกงานด้วยแบบนี้” หญิงสาวเอ่ยแซวผู้เป็นเจ้านายขึ้นมาทันที ที่เขาเดินมานั่งที่โต๊ะในที่ว่าง โดยที่ธารารินทร์นั้นเดินมาตามหลังมาห่าง ๆ

มีนานุช หรือ มีนา หญิงสาววัย 25 ปี เธอรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยเลขาของศราวินและพ่วงตำแหน่งแฟนของศราวินควบคู่ไปด้วย

“พูดมากนะมีนา สงสัยโบนัสเดือนนี้...” ปุณณธีร์จึงขู่เธอกลับคืนไปบ้างที่กล้าเอ่ยแซวเขา แต่เขาก็ไม่คิดจะทำจริงหรอก

“นาแค่แซวเล่นเองค่ะบอส ก็นาไม่เคยเห็นบอสควงหรือพาสาวคนไหนออกมาทานข้าวข้างนอกด้วยแบบนี้”

“ควงที่ไหนกัน เดินห่างกันขนาดนั้น” ปุณณธีร์พูดก่อนหันไปมองทางคนที่กำลังจะเดินมาถึงโต๊ะ ก่อนที่เขาจะนั่งลง

“มีนา อะไรควรเงียบก็ปิดปากให้สนิทด้วยน่ะ” ศราวินตำหนิแฟนสาวของตนที่วันนี้รู้สึกจะกล้าพูดแซวเจ้านายมากเป็นพิเศษ

“รู้แล้วน่า พี่วินก็...” เธอหันหน้าไปหาแฟนหนุ่ม แล้วก็ต้องปิดปากเงียบ เมื่อหญิงสาวเดินมาถึงที่โต๊ะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“พี่วิน สวัสดีค่ะ”

เสียงหวานเอ่ยทักพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้คนที่อายุเยอะกว่าเธอ ทำให้บทสนทนาหยุดลงทันที ที่ธารารินทร์เดินมาถึง

“สวัสดีครับ คุณน้องน้ำเชิญนั่งครับ” ศราวินพยักหน้าเอ่ยตอบ

“เรียกน้ำเฉย ๆ พอแล้วค่ะพี่วิน” เธอเอ่ยบอกอย่างถ่อมตน ที่ศราวินยังคงเรียกเธอว่าคุณแบบนี้อยู่อีก ทั้งที่เคยคุยกันหน้านี้แล้ว

“ครับ ขออนุญาตนะครับคุณธาม” ศราวินขานรับแล้วหันหน้าไปเอ่ยขออนุญาตผู้เป็นเจ้านายตนทันที ซึ่งนั่งทำหน้าขรึมอยู่ฝั่งตรงข้าม

“นายจะมาขออนุญาตฉันทำไม” เสียงเข้มพูดขึ้นด้วยหน้าตาที่เรียบเฉยเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสิ่งที่ศราวินพูด

“ก็...”

“ก็แล้วแต่นายจะเรียกสิ...”

“นี่มีนา แฟนพี่เองครับ” ศราวินจึงแนะนำหญิงสาวข้างกายตนให้ธารารินทร์รู้จัก เพราะทั้งคู่ยังไม่เคยเจอกันมาก่อน

“สวัสดีค่ะพี่มีนา ชื่อน้ำนะคะ เรียกน้ำเฉย ๆ พอค่ะ”

ธารารินทร์หันหน้าไปตามที่ศราวินแนะนำ แล้วเธอก็ยกมือขึ้นไหว้และส่งยิ้มให้หญิงสาวอย่างเป็นกัน และก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยแนะนำตัวเองกับหญิงสาวด้วย

“สวัสดีจ้ะ บอสตาถึงนะคะเนี่ย” มีนานุชส่งยิ้มกลับอย่างเป็นมิตร และรู้สึกชอบพออย่างนึกเอ็นดูผู้หญิงของเจ้านาย เธอไม่ลืมที่จะเอ่ยแซวขึ้นมาอีกครั้ง

“อะไรนะคะ” ธารารินทร์เอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวพูด เพราะเธอนั่งฝั่งตรงข้ามกันจึงได้ยินคำพูดของหญิงสาวไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นัก

“รีบสั่งอาหารเถอะ หิวแล้ว” ปุณณธีร์จึงรีบเอ่ยตัดบท เพราะรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกลูกน้องทั้งสองคนส่อปากคำ

“อ้าว!!! ไอ้ธาม กูก็นึกว่าใคร ลมอะไรหอบมึงออกมากินข้าวข้างนอกแถมมีสาว ๆ อยู่ข้างกายด้วยแบบนี้”

ขณะที่ทุกคนกำลังก้มหน้าลงมองดูเมนูอาหารนั้น เสียงร้องทักของใครบางคนก็ดังขึ้นมา ทำเอาทั้งสี่คนเป็นต้องเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน แล้วหันไปตามต้นเสียง

ปุณณธีร์เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ก็ถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่าย เขาอุตส่าห์ไม่โทรศัพท์ไปชวนแล้วแท้ ๆ แต่โลกช่างแคบอะไรเบอร์นี้ ดันมาเจอกันจนได้

“กูจะออกมากินข้าวข้างนอกกับใครไม่ได้เลยหรือไง ทีมึงยังพาออกมากินข้าวนอกบ้านได้เลยไอ้ปืน” เขาพูดขึ้นพร้อมกับมองคนที่เพื่อนพามาด้วยทันที

“อ้าว ก็นี้มันเมียกูไหมว่ะ จะให้กูพาสาวคนอื่นมาหรือไง” ปนวัฒน์ตอกกลับทันทีที่เพื่อนพูดออกมาแบบนี้ เขามากับภรรยาท้องแก่ใกล้คลอด แต่มันพาสาวมาจริงเขาแค่เอ่ยแซวเล่น ๆ ทำไมต้องโมโหขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้

“แอมนั่งกับพวกพี่ได้เลยนะ เดี๋ยวมื้อนี้พี่เป็นเจ้ามือเลี้ยงเอง ถือว่าเนื่องในโอกาสก่อนคลอดก็ได้” ปุณณธีร์จึงหันไปพูดกับหญิงสาวท้องโตแทน เพราะเห็นว่าเธอยืนนานแล้ว

“ขอบคุณนะคะพี่ธาม” หญิงสาวท้องโตขานรับ แล้วเธอก็นั่งลงทันที เพราะนึกหมั่นไส้สามีของเธอเช่นกันที่เจอหน้าเพื่อนทีไรชอบจิกกัดแซวเพื่อน

แอมรา หรือ แอม หญิงสาววัย 20 ปี ซึ่งเป็นภรรยาของปนวัฒน์นั้นเอง ตอนนี้เธอต้องพักการเรียนเพราะกำลังอุ้มท้อง

“อ้าว น้อง....” ปนวัฒน์ทำหน้าเหว่อ เพราะไม่คิดว่าภรรยาจะน้อมรับคำเชิญของปุณณธีร์ เพราะทุกครั้งที่เพื่อนของเขาชวน เธอมักจะปฏิเสธเพราะเป็นคนขี้อาย แต่ทำไมตอนนี้ถึงนั่งลงได้หน้าตาเฉยไม่สนใจเขาเลย

“มึงไม่นั่ง มึงก็...” ปุณณธีร์จึงพูดขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนยังคงยืนนิ่ง

“...” ปณวัฒน์จึงจำใจต้องนั่งร่วมโต๊ะกับปุณณธีร์เพราะภรรยาของเขานั้นตอบรับคำเชิญและนั่งลงไปแล้วด้วย ใครจะกล้าปฏิเสธหรือขัดใจภรรยา

“สั่งได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ” ปุณณธีร์เอ่ยบอกหญิงสาวท้องแก่ใกล้คลอดที่เป็นภรรยาของเพื่อนรักเขานั้นเอง

“ขอบคุณค่ะ”

“นี่มีนาแฟนไอ้วิน ส่วนนี้น้ำน่าจะอายุไล่เลี่ยกันกับเอม”

แล้วปุณณธีร์จึงแนะนำหญิงสาวสองคนให้กับภรรยาของเพื่อนได้รู้จัก ว่าพวกเธอเป็นใคร เพราะรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรหญิงสาวคงไม่กล้าถามขึ้นหรอก

ปนวัฒน์มีภรรยาขี้อายพูดน้อย แถมนิสัยดีทำตัวน่ารักใครเห็นใครก็เอ็นดูแบบนี้ เขาไม่แปลกใจเลยที่เพื่อนของเขามันจะหลงเมียเด็กจนโงหัวไม่แบบนี้ รวบหัวรวบหางทำหญิงสาวท้องเพื่อที่จะได้มีอะไรผูกมัด โดยที่ไม่สนใจว่าหญิงสาวยังเรียนอยู่

“ใครว่ะ เด็กใหม่เหรอ” ปนวัฒน์ถามขึ้นทันที ที่เพื่อนแนะนำหญิงสาวข้างกายให้ภรรยาของตนได้รู้จัก เพราะคิดว่ายังไงศราวินคงไม่ควบสองแน่

“เมียกูมั้งไอ้ห่า พูดมากอยู่ได้” ปุณณธีร์หันไปตอบเพื่อนด้วยวาจาและสายตาที่ไม่ค่อยพอใจ จึงเอ่ยตอบด้วยวาจาที่ประชดประชัน แต่ให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น

ธารารินทร์ที่นั่งข้างเขา เธอได้ยินทุกคำพูดของปุณณธีร์ที่คุยกับเพื่อน เธอก็ไม่ได้พูดอะไรตอบ เอาแต่นั่งเงียบอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ