20 - ผมเป็น...

ผมเป็น...

รุ่งเช้า

“น้ำ...” เสียงเจ้าบ้านเอ่ยเรียกชื่อลูกสาวดังขึ้นราวกับว่ามีคำถามมากมายที่อยากจะถาม เมื่อเห็นว่าการกลับมาบ้านในครั้งนี้ของลูกสาวนั้น ไม่ได้มาคนเดียว

“สวัสดีครับ ผมชื่อธาม เป็นเอ่อ...” เขารีบยกมือขึ้นไหว้คนตรงหน้าทันที เมื่อเห็นว่ามีสายตาจ้องมองมาที่เขาอย่างจับผิด

“เขาเป็นนายจ้างของน้ำเองจ้ะแม่ พอดีน้ำจองตั๋วไม่ได้ แล้วคุณธามเขาก็มีธุระแถวนี้พอดี เลยให้น้ำติดรถมาด้วย และก็อาสามาส่งน้ำถึงที่บ้านนี่แหละแม่...” ธารารินทร์รีบพูดแทรกแก้ตัวกับคนเป็นแม่ของเธอ เพราะกลัวว่าเขาจะพูดอะไรออกไปมากกว่านี้ แล้วทำให้คนเป็นแม่ไม่สบายใจเอา

ทั้งคู่เดินทางมาถึงที่หมายในช่วงเช้าพอดี บ้านของธารารินทร์ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบนของประเทศไทย หรือที่เรียกว่าภาคอีสานนั้นเอง ซึ่งคนสวนใหญ่ที่นี่จะประกอบอาชีพทำการเกษตร และใช้ภาษาถิ่นในการสื่อสารเป็นหลัก แต่บางครอบครัวก็ใช้ภาษากลางเหมือนกัน

ครอบครัวของธารารินทร์เองก็ใช้ภาษากลางในการสื่อสารเช่นกัน เธอกับมารดาจะใช้ภาษากลางในการสื่อสารกันตั้งแต่เธอกำเนิด แต่พวกเธอก็ฟังภาษาถิ่นออกและพูดได้

“แล้วงานที่คุณจะไปเป็นที่ไหนเหรอพ่อหนุ่ม...” ธารทิพย์ หรือ แม่ทิพย์ ของธารารินทร์ เธอเป็นแม่หม้ายสาวตั้งแต่ที่ลูกสาวยังไม่ลืมตาดูโลก เธอเป็นสาวชาวบ้านที่พบรักกับหนุ่มเมืองกรุง เนื่องด้วยฐานะและการใช้ชีวิตที่ต่างกัน เธอจึงตัดสินใจตัดความสัมพันธ์และเลิกรากันในที่สุด

เธอกลับมอยู่ที่บ้านเกิด แต่เธอกลับได้อีกหนึ่งชีวิตติดกลับมาด้วย ธารทิพย์เลือกที่จะเก็บและเลี้ยงลูกคนเดียวมาโดยตลอด

เธออาศัยอยู่กับมารดา มีพี่สาวต่างพ่อหนึ่งคนแต่พี่สาวมีครอบครัวและแยกออกไปใช้ชีวิตที่หมู่บ้านอื่น นานทีจะกลับมาเยี่ยมเยือนบ้านบ้าง แต่หลังจากที่ผู้เป็นแม่ หรือยายของธารารินทร์เสียชีวิตลง พวกเธอก็ไม่ค่อยได้เจอหน้ากันอีกเลย

“เอ่อ...พอดีลูกค้ายกเลิกกระทันหันครับ ไม่รู้จะไปที่ไหนแล้วยังไงขอรบกวนคุณแม่ เอ่อ...คุณน้าพักที่บ้านได้หรือเปล่าครับ” ปุณณธีร์จึงยอมตามน้ำไปกับธารารินทร์ก่อน แต่เขาก็ใช้ความกล้าเอ่ยขอกับมารดาของเธอขึ้น

“ได้สิจ้ะ อยู่ได้ตามสบายเลย แต่เกรงว่าคนกรุงแบบคุณจะอยู่ได้หรือเปล่า” ธารทิพย์อนุญาตพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างเอ็นดู เมื่อมองสำรวจภายในแล้วดูเหมือนชายหนุ่มจะหาข้ออ้าง แต่เมื่อลูกสาวบอกออกมาแบบนี้ ก็ได้แต่ยอมรับการตัดสินใจของลูก

“ขอบคุณครับ สบายมากครับลำบากกว่านี้ผมก็เคยอยู่มาแล้ว” ปุณณธีร์เอ่ยรับปากอย่างถ่อมตน

“พาเจ้านายเข้าไปข้างในได้แล้วน้ำ ดูสิคนยืนมองกันเต็มหน้าบ้านเชียว” ธารทิพย์หันมาพูดกับลูกสาวเมื่อเห็นว่าวันนี้หน้าบ้านจะมีผู้คนผ่านไปมาเยอะเป็นพิเศษ

“จ้ะแม่”

ธารารินทร์มองออกไปตามที่ผู้เป็นแม่บอก ก็เห็นเป็นแบบนั้นจริง จึงได้รับปากแล้วพาปุณณธีร์เดินเข้าไปในบ้านย่างไว

“แล้วอย่าลืม หาน้ำหาท่าให้เขาดื่มด้วยล่ะ แม่จะไปซื้อของข้างนอกก่อน” สั่งลูกสาวเสร็จ ธารทิพย์ก็เดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์ แล้วขี่ออกจากบ้านไปทันที

ธารารินทร์จึงพาเขาเดินเข้าไปด้านในบ้าน บ้านของเธอเป็นบ้านสองชั้น ที่ชั้นบนเป็นไม้และล่างเป็นปูนซึ่งก็ไม่ได้ใหญ่หรือเล็ก ขนาดกำลังพอเหมาะสำหรับอยู่เป็นครอบครัวเล็ก ๆ

“นี่คุณจะเดินตามมาทำไม” เธอต่อว่าเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเชิงดุ เมื่อเขาเดินเข้ามาจนถึงในครัว แถมยังตามหลังแบบติด ๆ ด้วย

“ก็...”

“ไปนั่งค่ะ เชิญค่ะคุณเจ้านาย” เธอเอ่ยสั่งพร้อมกับเปิดหน้าไปทางห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาและทีวีตั้งอยู่

“เจ้านายบ้าบออะไรนอนกระแทกกันทุกวัน” เขาพูดขึ้นทันที ด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

“คุณ!!!”

ปุณณธีร์เดินผลิวปากออกไปนั่งรอที่โซฟา อย่างสบายใจที่วันนี้ได้เกรงเธอ เขาตั้งใจจะบอกกับตนเป็นแม่ของเธออยู่แล้วเชียวว่าเขากับเธออยู่ด้วยในฐานะอะไร แต่ธารารินทร์ดันพูดขัดขึ้นเสียก่อน

*

*

ณ ตลาดเช้าหน้าหมู่บ้าน

“ทิพย์ เห็นรถคันสวยจอดที่บ้านคงจะราคาหลายล้าน เป็นผัวใหม่นางน้ำมันเหรอ”

เสียงเอ่ยทักจากคนในตลาด ขณะที่ธารทิพย์กำลังเดินกลับมาที่รถมอเตอร์ไซค์จอดอยู่ ซึ่งก็เป็นใครไปไม่ได้ อรอนงค์ มารดาผู้ให้กำเนิดของเอกมนัสนั่นเอง

ตอนที่รู้ว่าลูกชายได้เลิกรากับธารารินทร์นั้น เธอแทบจะเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน เพราะเธอไม่เคยเห็นดีเห็นงามที่ลูกชายคบหากัน และพอรู้ว่าลูกชายยังไม่ได้เสียกัน เธอก็ยิ่งแต่โล่งอกที่ไม่ต้องรับผิดชอบใด ๆ

“ผัวเผออะไร” ธารทิพย์พูดเพียงแค่นั้น แต่ไม่ได้มองหน้าคู่สนทนาเลย

“อ๋อ ลืมไป ว่ายังไม่ได้จัดงานแต่งไม่มีทะเบียนสมรสเขาไม่เรียกว่าผัว” อรอนงค์พูดจาขึ้นด้วยวาจาที่ฟังดูอย่างเหน็บแนม

“...” ธารทิพย์ไม่พูดอะไรตอบ ทำได้แค่รีบเอาของที่ซื้อมาใส่รถ เพราะจะได้รีบกลับไปบ้านเสียที

และระหว่างที่ธารทิพย์รีบจนไม่ทันได้มองซ้ายแลขวา เธอหักรถเลี้ยวเข้าบ้านของตัวเองจนเกือบจะชนเข้ากับสุนัขที่วิ่งตัดหน้า ทำให้เธอกำเบรกรถอย่างกระทันหันและล้มลงกับพื้นอย่างจัง

โครม!!!

“เสียงอะไร รถชนกันที่หน้าบ้านเหรอ” ปุณณธีร์พูดขึ้น เมื่อได้ยินเสียงอะไรดังขึ้นที่หน้าบ้าน

“แม่...”

ทั้งคู่รีบลุกออกไปยังที่เกิดเหตุซึ่งเป็นหน้าบ้านของจัวเองพอดี พอไปถึงก็เห็นธารทิพย์ล้มกองกับพื้นคู่กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจ และของมากมายกระจัดกระเต็มพื้นถนน

“ขออนุญาตนะครับแม่...” ปุณณธีร์กำลังจะเอื้อมแขนเข้าไปหา

“...” แต่ธารทิพย์มองด้วยความงุนงงและรู้สึกเกรงใจ

“ผมจะพาแม่ไปโรงพยาบาลครับ...” เขาพูดขึ้นมาโดยไม่สนใจแล้วว่าคนได้ยินจะทักท้วงอะไรเขายังไงก็ตาม เพราะชีวิตคนสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

ปุณณธีร์ไม่รอฟังคำคัดค้านอะไรทั้งนั้น เขาอุ้มมารดาของธารารินทร์ขึ้น แล้วรีบพาไปขึ้นรถของเขาที่จอดอยู่หน้าบ้าน และรีบเร่งเครื่องยนต์มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลทันที