12 - บอกเลิกกับแฟนเธอ

บอกเลิกกับแฟนเธอ

“แล้วถ้าน้ำไปอยู่กับคุณ น้ำต้องทำอะไรบ้าง” เธอถามรายละเอียดกับเขาขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงอยากให้เธอไปอยู่กับเขานัก

“ก็งานแม่บ้านทั่วไป เอาเท่าที่เธอทำไหวก็พอ”

“แค่นี้จริงเหรอค่ะ...” เธอจึงถามเขาอีกเพราะไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะให้เธอทำแค่เท่าที่เขาพูดมา

“ก็...เธอต้องยอมให้ฉันทำอะไรกับเธอด้วย” เขาจึงยอมพูดในสิ่งที่ตนต้องการ เมื่อธารารินทร์จี้เอารายละเอียดขนาดนี้

“???” เธอได้แต่เลิกคิ้วมอง อ้าปากค้าง เมื่อเขาพูดออกมาแบบนี้ เพราะเข้าใจความหมายที่เขาต้องแน่ชัดแล้ว

“ก็เรื่องอย่างว่านั้นแหละ ไหน ๆ ก็มีอะไรกันไปแล้ว ก็มีต่อไปคงไม่มีอะไรเสียหายแล้ว และฉันก็จ่ายเงินเดือนเธอ เธอได้เงินฉันได้ตัวเธอ” เขาจึงแจ้งรายละเอียกกับเธอถึงส่วนได้ส่วนเสีย

“เหมือนน้ำขายตัว หรือเป็นนางบำเรอเลยนะคะ” ธารารินทร์ขึ้นด้วยความสิ้นหวัง

“แล้วแต่เธอจะคิดเลย ฉันก็พยายามยื่นข้อเสนอดี ๆ ให้ โดยที่เธอไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยเปล่า ไม่ดีหรือไง” เพราะไม่รู้ว่าควรจะพูดโน้มน้าวเธออย่างไร เขาก็พูดออกไปแบบไม่อ้อมค้อม

“ไม่ดีค่ะ น้ำไม่ต้องการความรับผิดชอบจากคุณ และอีกอย่างน้ำไม่อยาก...” ธารารินทร์รีบปฏิเสธทันควัน เพราะเธอไม่ต้องความรับผิดชอบจากเขาอยู่แล้ว

“บอกเลิกแฟนเธอสะ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นก่อนที่เธอจะได้เอ่ยจบ

“คุณ!”

“ถ้าอย่างนั้นคลิปนี้...”

เมื่อเห็นว่าธารารินทร์ยังคงนิ่งเฉย เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมา แล้วเปิดอะไรบ้างอย่างพอแค่ให้เธอได้ยินเสียงของเธอเพื่อเป็นการข่มขู่ ให้เธอยอมทำตามที่เขาสั่ง

“นี่คุณ!!!” ธารารินทร์เบิกตากว้าง รีบคว้าโทรศัพท์ของชายหนุ่มอย่างไว แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเขารีบกดปิดและใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขาอย่างไว

“ฉันชื่อธาม เป็นเจ้าของที่นี่ และก็เป็นพี่ชายไอ้แทนมันด้วย...” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น เมื่อได้ยินเธอเรียกเขาแต่ คุณ

ธารารินทร์นิ่งทำหน้าเจื่อนไปในทันที เมื่อรู้ว่าเขาเป็นใคร พร้อมกับครุ่นคิดในใจ ว่าเขาเป็นคนมีฐานะชื่อเสียงโด่งดังทางธุรกิจขนาดนี้ ทำไมเขาถึงต้องอยากได้เธอไปเป็นนางบำเรอของเขาด้วย

“มานี้ จะพาไปดูอะไร เธอจะได้หูตาสว่างเสียที ว่าแท้จริงแล้วไอ้แฟนหนุ่มสุภาพบุรุษของเธอมันเป็นคนยังไงกันแน่” แล้วเขาก็คว้าข้อมือของเธอ เพื่อที่จะพาเธอไปดูอะไรบางอย่าง

“ไม่...”

“ถ้าไม่ไป ฉันจะปล้ำเธอตรงนี้ตอนนี้และเดี๋ยวนี้”

คำขู่เป็นในทันที และธารารินทร์ก็ยอมทำตามที่เขาบอก เธอลุกขึ้นและเดินไปตามเขา โดยที่เธอไม่พูดอะไร

ปุณณธีร์พาเธอเดินเข้าไปในห้องห้องหนึ่งของสถานบันเทิงแห่ง เธอยอมเนตามเขาเข้าไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่กล้าถามอะไรเขากลับไปสักคำ

เขาบอกกับทุกคนที่อยู่ภายในห้องนี้ออกไปให้หมด เหลือแต่เขากับเธอที่อยู่ตามลำพัง ก่อนที่เขาจะเปิดอะไรบางอย่างขึ้นมาให้เธอดู

“ที่นี่มีกล้องแบบนี้ทุกที่เลยเหรอ แล้วเมื่อคืน...” เธอพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่มีแต่ความกังวล เมื่อเห็นอะไรบางอย่างบนจอสี่เหลี่ยมที่ปุณณธีร์เปิดขึ้นให้เธอดู

“ไม่มี เรื่องเมื่อคืนมีแค่เราที่รู้กันอยู่สองคน แต่ถ้าอยาก...” เขารีบพูดแทรกขึ้นก่อนที่เธอจะคิดเป็นตุเป็นตะ

“แล้วนี้?”

“มีแค่หน้าห้อง ข้างในไม่มีกล้องเลย เธอสบายใจได้” เขาอธิบายบอกกับเธอ

“เอก!!!” ธารารินทร์ร้องอุทานออกมาทันที เมื่อดูหน้าจอที่เขาเปิดขึ้นมา แล้วเห็ว่าคนคนนั้นเป็นแฟนหนุ่มของเธอ เขามาที่นี่ด้วยเหรอ ไหนบอกว่าไม่ชอบเที่ยวในสถานที่แบบนี้ไง แล้วทำไมถึงมาที่นี่ได้

“เวลานี้ แสดงว่า...” ธารารินทร์พูดขึ้นอย่างนึกสงสัย เมื่อวันและเวลาบนหน้าจอแสดงขึ้นอย่างชัดเจน เธอก็เริ่มสับสน และพยายามปะติดปะต่อเรื่องขึ้นมา

“เวลาเดียวกันกับที่เราทำเรื่องอย่างว่าเลยเนอะ เพียงแต่ไอ้หน้าจืดนี้ออกมาก่อน” ปุณณธีร์จึงกระซิบที่ข้างหูของเธอเหมือนกับว่ากำลังล้อเลียน

ธารารินทร์ไม่สนใจกับคำพูดเอ่ยแซวของคนข้าง ๆ สายตาของเธอตอนนี้ใจจดใจจ่ออยู่แต่หน้าจอสี่เหลี่ยมที่ฉายภาพผู้คนเดินเพ่นพ่านอยู่หน้าห้อง

“พี่ฝ้าย! ไม่จริง...” เธออุทานเสียงหลงออกมา และส่ายหน้าพูดอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เมื่อเห็นว่าคนที่เดินออกมาตามหลังห้องที่แฟนหนุ่มของเธอออกมานั้น เป็นหญิงสาวที่เธอนับถือเหมือนพี่สาวนั่นเอง

“อย่าโลกสวยไปเลยเด็กน้อย สถานที่แบบนี้ทุกคนที่มาต่างก็ดีลกันนอกรอบทั้งนั้น บางคนก็เลือกไปเปิดโรงแรมข้างนอก ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันจะพาเธอไปดูอะไร เพราะวันนี้ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้มาทำงานไม่ใช่เหรอ” ปุณณธีร์เห็นปฏิกิริยาของเธอ เขาจึงพูดเสียงให้เธอ เผื่อว่าเธอจะกลัวและเลิกทำงานในที่แบบนี้ แถมเขายังพูดเหมือนท้าทายเมื่อเห็นว่าเธอยังคงไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น

“ไม่เอา”

“กลัวความจริง?”

“ไม่ได้กลัว” เธอเชิดหน้าขึ้นตอบเขาอย่างยอมรับการท้าทาย

“ถ้างั้นก็ไปพิสูจน์กับฉันสิให้เห็นด้วยตา เธอจะได้รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนยังไง และเธอจะได้รู้ด้วยว่าโลกภายนอกมันเลวร้ายแค่ไหน” เขาพูดเสียงเรียบนิ่งกับเธอ

ปุณณธีร์ใช้เวลาไม่นาน ก็ขับรถมาถึงบ้านพักที่ธารารินทร์อาศัยอยู่ เพราะว่าสถานบันเทิงกับที่ที่เธอพักอาศัยอยู่นั้นไม่ไกลกันมากนัก

“คุณรู้ไงได้ว่าน้ำ...”

“รีบลงเถอะ ไฟในบ้านยังเปิดอยู่ แสดงว่ามีคนอยู่บ้าน แล้วถ้าฉันเดาไม่ผิดนั่นมันก็รถแฟนสุภาพบุรุษของเธอ?” ปุณณธีร์พูดบอกกับเธอพร้อมกับโยนบัตรนักศึกษาของเธอไว้ที่หน้ารถ

ธารารินทร์ลงจากรถอย่างง่ายดาย ก็ดีเหมือนกัน เพราะเธอเองก็อยากรู้ความจริงเหมือนกัน ถึงแม้จะแอบหวั่นใจกลัวความจริงอยู่ก็ตาม

“อ๊ะ เอก...ฝ้ายเสียว แรง ๆ เลยได้ไหม”

“ได้เลยเมียจ๋า อย่าร้องขอชีวิตล่ะ...”

“ชู่ว์...อย่าเสียงดัง เดี๋ยวพวกเขาก็ได้ยินหรอก คนกำลังขึ้นสวรรค์ อย่าพึ่งขัดความสุขสิ” ปุณณธีร์รีบเอามือปิดปากของหญิงสาว เพราะกลัวเธอจะเสียงดัง และทำให้บุคคลภายในบ้านที่กำลังระเริงรักกันบนโซฟาได้ยินเข้า

ธารารินทร์ได้แต่ยืนตัวสั่นมองเห็นภาพสองหนุ่มสาวกำลังเริงรักกันอย่างดุเดือด โดยที่ไม่มีใครยอมใคร แถมวาจาที่หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มที่เรียกหญิงสาวเริงรักด้วยนั้นแล้ว ยิ่งทำให้เธอน้ำตาคลออาบทั้งสองแก้มโดยไม่รู้ตัว

เดิมที่เมื่อเข้ามาภายในบริเวณบ้าน เธอมองดูที่แฟนหนุ่มของเธอที่จอดอยู่ ก็อยากจะกลับแล้ว แต่เมื่อปุณณธีร์ท้าเธอขึ้นมาแบบนี้ เธอเองก็ต้อวงเดินหาความจริง จะได้กระจ่างรู้แล้วรู้รอดไปเลย

และดีเหมือนที่แฟนหนุ่มของเธออยู่ที่นี่ เธอจะได้ถามเรื่องเมื่อคืนด้วย ว่าทำไมเขาถึงไปสถานที่แบบนั้นเมื่อเธอกำลังจะกำลูกบิดเปิดประตู แต่ประตูดันปิดไม่สนิทเหมือนติดอะไรบางอย่างที่พื้น

มือบางแอ้มประตูออกอย่างช้า ๆ แบบเบามือที่สุด แต่แล้วสิ่งที่ยินกับภาพตรงหน้าที่เห็นกับตา กลับทำให้เธอต้องชะงักนิ่งแทบช็อคเลยก็ว่าได้

“นะ น้ำ...”

ปุณณธีร์รีบอุ้มเธอขึ้นแนบอก และพาออกมาจากตรงนั่นในทันที เมื่อจู่ ๆ หญิงสาวก็หมดสติไปเสียดื้อ ๆ อาจจะเป็นเพราะพิษไข้กำลังเล่นงาน แล้วดันมาเจอภาพบาดตาสะเทือนใจแบบนี้อีก เลยทำให้ร่างกายที่กำลังอ่อนแอรับไม่ไหวก็เป็นได้

เขาอุ้มเธอมาที่รถจอดอยู่ โดยไม่สนใจสองหนุ่มสาวที่กำลังเริงรักอย่างเร่าร้อนอยู่ภายในว่าจะได้ยินหรือไม่ และก็ขับออกจากตรงนั้นในทันที