11 - ไปอยู่กับฉันเถอะ

ไปอยู่กับฉันเถอะ

ปุณณธีร์ไม่พูดหรือตอบอะไรหญิงสาว แต่เขากลับใช้ร่างแกร่งดันผลักประตูเข้าไปด้านในและเดินเข้าอีกห้องทันทีที่สามารถทะลุเข้าหากันได้

ธารารินทร์เมื่อรู้ว่าห้องที่ชายหนุ่มอุ้มพาเธอเข้ามานั้นเป็นห้องและเตียงนอนที่เธอกับเขาเคยร่วมรักกันมา เธอจึงได้แต่ก้มหน้าหลบอย่างเอียงอาย

“รู้ว่าตัวเองป่วยยังจะมาทำงานทำไม” เขาพูดเพียงแค่นั้น ก็วางเธอลงที่เตียงอย่างช้า ๆ และเขาก็นั่งลงข้าง ๆ เธอ

“ฉะ...”

ธารารินทร์ที่กำลังจะอ้าปากขึ้นกลับต้องหุบลงฉับพลันทันที เมื่อปุณณธีร์หันมาใช้สายตามองเธออย่างไม่พอใจ ราวกับว่ากำลังข่มขู่ให้เธอกลัว

“น้ำ ทำไหวค่ะ” เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกแทนตัวเองใหม่เมื่อเขาใช้สายตามองเธอแบบนี้ แล้วก็พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ก็ไม่กล้าสู้หน้าเขาอยู่ดี

“ฉันไม่ได้อยากรู้ ว่าเธอทำไหวหรือไม่ไหว” เขาตอกกลับทันควัน ปกติเขาเป็นคนไม่ต่อล้อต่อเถียงกีบใคร แต่ทำไมกับเธอเขาถึงเป็นคนพูดมากขนาดกัน

“ก็...”

“หรือที่โดนไปเมื่อคืนมันยังไม่พอ จะได้ย้ำอีกที...” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงที่ต่อต้าน เขาจึงยกเอาเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาขู่เธอ

“ไม่ค่ะ” ธารารินทร์รีบขยับถอยหนีทันที

ปุณณธีร์มองดูปฏิกิริยาของเธอ กลับต้องยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจอย่างนึกเอ็นดู ก่อนที่จะเอ่ยคำขาดขึ้นมา

“ต่อไปนี้ เธอไม่ต้องมาทำงานที่นี่อีก...”

“นี่คุณ!!! แต่น้ำต้องใช้เงินนะคะ...” ธารารินทร์ตกใจไม่น้อยที่เขาพูดแบบนี้ นั้นแสดงว่าเขาไล่เธอออกใช่ไหม

“ไปอยู่กับฉันสิ” เสียงนุ่มทุ้มเรียบเอ่ยขึ้นแค่นั้น โดยที่ยังคงทำท่าทางที่ขรึมนิ่ง

“อยู่กับคุณ?” เธอได้แต่เลิกคิ้วถามย้ำออกไป เพราะไม่เข้าใจในความหมายที่เขาพูดเลยสักนิด เขาจะให้เธอไปอยู่ด้วยทำไมกัน แล้วอยู่เพื่ออะไร ในฐานะอะไร

“อืม...ฉันมีเงินเดือนให้” เขาพยักหน้าตอบ แล้วเอ่ยบอกกับเธอ เพราะพอจะทราบในสิ่งเธอต้องการ

“แล้ว จะให้น้ำไปอยู่กับคุณในฐานะอะไรค่ะ” เธอตัดสินใจถามเขาออกไปทันที

“ฉันเป็นคนเปิดซิงเธอน่ะ ไม่คิดจะเรียกร้องอะไรจากฉันเลยหรือยังไง” เขาจึงเอาเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เมื่อเห็นว่าเธอยังคงเมินเฉยกับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอ

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ๆ ป่านนี้คงจะร้องห่มร้องไห้ โวยวายให้เขารับผิดชอบแล้ว แต่เธอช่างไม่เหมือนใครจริง

“ก็...” ก็ในเมื่อมันเรียกร้องอะไรกลับคืนมาไม่ได้

“เธอก็อายุยังไม่ถึงยี่สิบด้วยซ้ำ ฉันไม่อยากเอาเปรียบเธอ เอาเป็นว่า ไปอยู่กับฉันค่าใช้จ่ายทุกอย่างฉันจะรับผิดชอบเอง จะได้ไม่ต้องวิ่งทำงานตัวเป็นเกลียวแบบนี้อีก” เขาพูดขึ้นอีก เพื่อที่เธอจะยอออมตกลงตามที่เขาพูด

“ก็น้ำไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทอง มีชีวิตที่สุขสบายแบบคุณนี่ค่ะ น้ำต้องทำงาน ต้องหาเงิน ชีวิตน้ำ ชีวิตแม่น้ำยังต้อองใช้เงิน” เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่ประชดประชันออย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

“ต้องการเดือนเท่าไหร่?” เขาตัดสินใจถามเธออออกมา ถึงแม้ว่ามันจะเป็นคำถามเชิงดูถูกเธอ

“...” ธารารินทร์นิ่ง เพราะยังคงอึ้งมนคำถามโต้ง ๆ ของเขาที่ถามออกมา เขาเห็นเธอเป็นอะไรถึงถามคำถามนี้ออกมาได้

“ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เอง ถือเสียว่าเป็นค่า...ค่าที่ฉันรังแกเธอไปเมื่อคืนก็แล้วกัน” เขาไม่รู้ว่าควรจะหาเหตุผลใดขึ้นมาพูด จึงเอาแต่เรื่องเหตุการณ์เมื่อคืนขึ้นมาอ้างเพราะนึกถึงแต่เรื่องนี้

“คุณ...”

แต่คนที่ได้ยินประโยคนี้ กลับนึกหัวเสียขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพราะรู้สึกเหมือนกับว่าเขานั้นกำลังใช้เงินซื้อเธอ

“ฉันไม่ได้มองว่าเธอขายตัวน่ะ เพียงแต่ว่า...” ปุณณธีร์จึงรีบแก้ต่าง เพราะเห็นว่าตอนนี้เธอชายตามองเขาอย่างไม่พอใจ

“...” ธารารินทร์ได้แต่นิ่งเงียบ พร้อมกับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพราะไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรต่อจากนี้ดี และภายในใจ เธอก็รู้สึกผิดต่อแฟนหนุ่มที่นอกกายไปนอนกับคนอื่น

ปุณณธีร์จึงขยับตัวเข้าไปหาหญิงสาวใกล้ ๆ และยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้กับเธอด้วย ก่อนที่กระซิบพูดเสียงเบา ๆ ที่ข้างหูของเธอ

“ฉันติดใจเซ็กส์เธอ...”

“คุณ! อื้อ...”

ธารารินทร์ที่ได้ยินดังนั้นก็รีบหันขวับกลับมา เพราะตกใจที่ได้ยินเขาพูดวาจาหื่นห่ามแบบนี้ แต่ไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร เสียงของเธอก็ถูกกลืนลงคอเพราะปากหยักประกบปิดปากของเธอเสียแล้ว

เขาใช้ความไวและความชำชอง ป้อนจูบให้เธออย่างเมามัน และใช้จังหวะนี้ดันร่างบางให้นอนราบไปกับที่นอน โดยที่ปากยังคงประสานกันอยู่อย่างนั้น

“อย่าค่ะ...” ธารารินทร์รีบเอ่ยห้าม เมื่อรู้ว่ากำลังจะเลยเถิด

“คิดว่าห้ามได้?” สายตาคมจ้องมองไปนัยน์ตาลึกกลมโตของหญิงสาวอย่างท้าทาย

“นะ น้ำยังเจ็บอยู่”

ปุณณธีร์จึงยอมหยุดการกระทำของตัวเองไว้เพียงแค่นั้น เพราะรู้ดีว่าเธอพูดความจริงไม่ได้เสแสร้งแต่อย่างใด ก็เพราะว่าเขานั้นแหละที่เป็นต้นเหตุให้เธอต้องเป็นแบบนี้

“ฉันก็ไม่ได้เป็นคนใจจืดใจดำขนาดที่จะทำอะไรคนป่วยหรอกน่า เจ็บมากเลยเหรอ?” แล้วเขาก็ถามเธอออกไปโต้ง ๆ แบบไม่อ้อมค้อมเลย

“ใครเขาถามอะไรกันแบบนี้” เธอทำหน้าไม่พอใจใส่เขาและหันหน้าหลบทันที เพราะไม่รู้ว่าควรจะตอบเช่นไรดี และอีกอย่างเธออายที่ต้องมาตอบคำถามอะไรแบบนี้

ปุณณธีร์จึงได้เหยียดตัวลุกขึ้นนั่งที่เดิม โดยไม่หันมองคนที่นอนนิ่งบนที่นอนเลย และตัดสินใจเอ่ยชวนเธอขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ให้คำตอบเขา

“ไปอยู่กับฉันเถอะนะ”

“คุณไม่ถามน้ำหน่อยหรือค่ะ ว่าตอนนี้น้ำพักที่ไหนอยู่กับใคร น้ำ...” ธารารินทร์หันหน้ากลับมา และลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะพูดขึ้นบ้าง

“ไม่จำเป็น เพราะฉันไม่ได้อยากรู้ แต่ถ้าให้ฉันเดาเธอก็คงยังไม่มีแฟนหรอก...”

“มี...” ธารารินทร์หันไปตอบเขาอย่างไว

“ถ้าอย่างนั้นก็คงพึ่งจะคบกันมีสินะ...” เขาหันหน้าไปพูดกับเธอด้วยสายตาที่ท้าทาย

“คบกันได้เกือบจะสองปีแล้วค่ะ” เธอบอกกับเขาออกไปตามตรง

“แต่ไม่เคย???” เขาเลิกคิ้วมองเธออย่างท้าทาย ราวกับว่าเขาคือผู้ชนะที่มาเหนือกว่าเธอแทบทุกอย่าง

“ก็เขาเป็นสุภาพบุรุษ”

“ไอ้หน้าจืดนั่นอะนะ เป็นสุภาพบุรุษ หึ! ถูกผู้ชายหลอกแล้วล่ะยัยน้ำเน่าเอ้ย...” ปุณณธีร์หัวเราะขำออกมาในทันที ที่่เธออวยแฟนหนุ่มของเธอว่าสุภาพบุรุษ

“นี่ ไอ้...”

“ถ้าเธอด่า ฉันจะจูบให้ปากเปื่อยไปเลย” เขาพูดกับเธออย่างคาดโทษ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะพ่นคำด่าออกมา

“ไม่กลัวติดไข้หรือไง”

“ถ้ากลัวคงไม่กล้าเข้าใกล็เธอหรอก ไหน ๆ เมื่อคืนฉันก็รังแกเธอไปแล้ว ฉันเป็นลูกผู้ชายพอ เลยมายื่นข้อเสนอให้นี้ไง เธอไปอยู่กับฉันจนกว่าเธอจะเรียนจบ จากนั้นเธอก็ค่อยไปก็ได้” เขาพูดขึ้นมาอย่างยาวเหยียด เพราะเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากรับผิดชอบเธอนึก อาจจะเป็นเพราะว่าเธอเป็นผู้หญิงที่อายุน้อยที่สุดที่เขาเคยมีอะไรด้วยมั้ง

“อยู่ในฐานะอะไรค่ะ?” ธารารินทร์ถามขึ้นมาอีกครั้ง

“ก็...” ปุณณธีร์ได้แต่อ้ำอึ้ง