บทที่ 1

1.มีไฝที่ปากเขาว่าเป็นคนมีสเน่ห์

ตั้งแต่ฉันจำความได้ก็รู้สึกมาตลอดว่าเป็นเด็กตัวเล็กน่ารักหน้าตาเหมือนแม่ มีไฝที่มุมบนขวาริมฝีปากเหมือนแม่ โตมากับร้านขายขนมไทยในตลาดซอกหลืบของเมืองหลวง

เป็นเด็กผู้ชายที่แม่กระเตงเข้าเอวพาไปพูดคุยกับบรรดาแม่ค้าอย่างออกรสออกชาติด้วยท่าทางมีความสุข

แบ่งปันสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับแม่ค้าให้กันคือแบ่งปันเรื่องชาวบ้าน พูดกันได้เป็นวัน พูดถึงคนนั้นแล้วก็ไปคนนี้ผสมโรงเข้าด้วยกันมั่วไปหมด

แปลกดีมันกลายเป็นเรื่องที่ทำให้แม่ค้าในตลาดสมานฉันท์ร่วมแรงร่วมใจกัน

ตอนนั้นไม่รู้กี่ขวบที่นอนซบบ่ายายติ๋มดูดนิ้วมองปากคนนั้นทีคนนี้ทีและเริ่มอยากพูดเพราะรู้สึกว่าทุกคนยิ้มหัวเราะเพราะการพูด

ยิ่งพูดยิ่งมีความสุข ยิ่งมีความสุขก็ยิ่งมั่นใจขึ้น พี่ๆ ที่ตลาดเรียกว่า "หนู" เอ็นดูแหละดูออก?

....

วันเวลาผ่านไปนานนับสิบปีฉันที่คิดว่าตัวเองสวยสะพรั่งพร้อมแล้วที่จะตกไปเป็นของประชากรชายวัยเจริญพันธ์ จึงขอแม่ออกมาโลดแล่นสู่โลกภายนอกด้วยการเป็นแม่ค้าปากตลาด

ไม่ใช่สิเป็นแม่ค้าปากหวานที่ทั้งทำขนมและขายขนมหวานได้  "เราเป็นแม่ศรีเรือนให้เธอได้นะ~"

ฉันคือลูกแม่ค้าที่ได้พันธุกรรมมาจากพ่อแม่ตัวเล็ก ส่วนสูงกับน้ำหนักนานครั้งจะขยับขึ้น

ปัจจุบันแม้อายุจะใกล้วัยยี่สิบกลับมีส่วนสูงหมิ่นเหม่ร้อยห้าสิบห้า หนักเพียงสี่สิบแปดกิโลกรัมเท่านั้น แต่ฉันชอบ ฉันมั่นใจว่าผู้ชายแท้นิยมเคะตัวเล็กน่ารักปากดี แบบว่า..

เหมือนในหนังโรแมนติกของเกาหลีที่มีนางเอกเตี้ยๆ ตัวเล็กๆ หน้าเด็กเทียบเท่านักเรียนอนุบาล แหงนหน้ามองพระเอกที่สูงเกือบถึงขอบประตูตัวใหญ่เท่าประตูนั่นแหละคงจะฟินดีพิลึก

คิมอปป้าซารางเง~

ปัญหาของวัยรุ่นวัยเจริญพันธ์คันคะเยออยากมีผัวของดิฉัน ลิลิธ ...ฉันชื่อลิลิธความหมายคืออะไรไม่รู้ไปถามพ่อกับแม่ดูแกบอกว่าหมอดูตั้งให้แก้เคล็ดที่มีลูกยาก?

ที่บ้านมีฐานะค่อนไปทางยากจนเพราะอยากมีลูกจึงเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่นเพื่อทำกิฟต์ทำห่าเหวอะไรเนี่ยแหละจากที่มีฐานะปานกลางก็กลายเป็นยากจนเฉยเลย

ก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้พอเห็นพ่อแม่ทำงานหนักก็อยากช่วยทุกอย่าง ทำขนมเป็น ช่วยขายขนมได้ กล้าพูดกล้าขายของและไม่อายที่เกิดมาเป็นลูกแม่ค้าขายขนม

ไม่ได้น้อยใจที่แม่ไม่ซื้อของเล่นของกินแพงๆ ให้เพราะรู้ว่าพ่อกับแม่พยายามแค่ไหนที่จะมีลูกมาเติมเต็มชีวิตครอบครัว

ท่านหมดเงินมากมายไปกับการวางแผนมีลูกและจ่ายจุกจิกนับไม่ถ้วนหลังจากคลอดลูกออกมาแต่..บ้านที่มีพ่อแม่ลูกเสียงหัวเราะเสียงบ่นด่าและการอยู่พร้อมหน้าพร้อมตามันความสุขจริงๆ นะ

ท่าเดินส่ายเอวสะบัดก้นจีบปากจีบคอคุยกับแม่ค้าในตลาด และลีลาการเต๊าะหนุ่ม กลายเป็นภาพจำของคนที่นี่ ตลาดแห่งนี้มีแต่คนคุ้นหน้าเพราะของถูก สด สะอาด แม่ค้าอร่อย ..เอ๊ย~ขนมอร่อย

อยากให้ลองชิม

หมายถึงผู้ชายนะที่อยากให้ลองชิมฉัน~

ผู้ชายมาโน่นแล้วลุย!

"พี่ชายสุดหล่อวันนี้มาซื้ออะไรจ๊ะ~ เอาขนมร้านหนูไหมจ๊ะซื้อขนมแถมตัวหนูไปเลย"

ชายหนุ่มในชุดทำงานบริษัทเดินเข้ามาเลือกขนมไทยจัดใส่แพคๆ ละยี่สิบไปสองสามอย่างส่งให้แม้ค้าตัวเล็กที่นั่งชะม้อยชะม้ายชายตาส่งยิ้มหวานให้ลูกค้าบีบเสียงเล็กๆ เหมือนคนลิ้นเปลี้ย

"ไม่เป็นไรจ้ะเอาแค่ขนมก็พอ"

ชายหนุ่มหน้าคุ้นมักจะมาซื้อของในตลาดมากกว่าไปซื้อในห้างเอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดูเพราะเห็นคนตัวเล็กมาตั้งแต่เด็ก

"พี่สุดหล่ออ่า~"

ท่าทางสะดีดสะดิ้งจริตเคะสาวอมลมแก้มป่องแกล้งงอนลูกค้าอาจดูแก่แดดไปบ้างแต่คนตัวเล็กก็แค่หยอดผู้ชายหล่อแก้อาการคันถึงแม้จะออกจริตมากไปสักหน่อยถ้าผู้ชายหล่อ

วันทั้งวันกับลูกค้าอีกมากมายที่พูดคุยเล่นกันทั้งหนุ่ม แก่ สาว ออกรสออกชาติมือไม้พันกันไปหมด

เสียงแจ๋นดังตั้งแต่หน้าตลาดยันท้ายตลาดเป็นเอกลักษณ์ของร้านขนมไทยแม่ติ๋มแห่งตลาดสด "ทวีทรัพย์ " ตรอกเขตเมืองที่ต้องเดินเข้ามาสามร้อยเมตรห่างจากถนนใหญ่ชุมชนแออัด สถานที่คนชนชั้นแรงงานรู้ดีว่ามีของสดสะอาดอร่อยราคาถูกอยู่ที่นี่

ท่ามกลางเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยห้างหรูร้านอาหารบนตึกสูงระฟ้าคาเฟ่นู่นนี่นั่นเต็มไปหมด ขนมไทยรสชาติกลมกล่อมสะอาดทำใหม่ทุกวันในตลาดเล็กๆ กลายเป็นของเฉยเฉิ่มสำหรับคนหัวสมัยใหม่ด้านนอกแต่เป็นของหวานที่ช่วยให้กระชุ่มกระชวยแก่ชนชั้นแรงงานงบน้อยในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยความวัตถุนิยมได้เป็นอย่างดี

ถึงกระนั้นทุกครั้งที่ออกไปเรียนไปเจอโลกภายนอกกลับมามักมีคำถามจากเพื่อนที่รวยกว่าทำไมได้เงินมาโรงเรียนน้อย ทำไมใส่ชุดนักเรียนเดิมๆ รองเท้าเดิมๆ ไม่มีของแพงใช้ ฉันมักเริ่มเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนพวกนั้น เริ่มท้อ เริ่มหวั่นไหวกับความสุขของตัวเอง

และทุกครั้งยายติ๋มมักจะบอกให้เดินเอาขนมไปให้คนไร้บ้านลองพูดคุยกับเขาดูว่าเป็นอย่างไรบ้างแล้วกลับมามองตัวเราที่มีบ้านหลังเล็กมีกิจการเล็กๆ มีครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาสามคนพ่อแม่ลูกมันดีกว่าใครอีกหลายคนบนโลกเพียงใด

ไม่ใช่ให้ดูถูกเขาแต่พิจารณาความเป็นมนุษย์จากปัจจุบันตรงหน้าที่ตัวเราไม่มีหนี้สิน มีเพียงพอจะแบ่งปันเพื่อนมนุษย์บ้างตามโอกาส มันสมควรที่จะมีความสุขหรือต้องเลือกเป็นทุกข์เพราะเห็นคนอื่นดูดีดูรวยดูสูงส่งกว่า

ทุกอย่างอยู่ที่เราเลือกเองฉันถูกสอนมาแบบนั้น

...

..