บทที่ 6

..

พึ่งเห็นตอนนี้ตอนที่เดินจะไปตลาดด้วยกันนี่แหละ ไอ้พวกที่มายืนล้อมหน้าล้อมหลังเรานี่คือใครสิบกว่าคนที่ไม่รู้จักไม่เคยไปด่าพ่อล่อแม่ใคร แต่กลับเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าตากวนตีนสวมเสื้อช็อปอันเลื่องชื่อว่างี่เง่าไร้เหตุผลที่สุดตีชาวบ้านไปทั่วแล้วแม่งตัวต่อตัวไม่เป็นงานรุมคืองานถนัด

 

ไอ้พวกวิทยาลัยอาชีวะในเมือง

เอาไงล่ะทีนี้ลองเจรจาด้วยการใช้อิทธิฤทธิ์ไฝสเน่ห์ดีไหม?

 

"เอ่อ ...พวกพี่สุดหล่อไม่ทราบว่ามายืนรอใครอยู่หรือเปล่าจ๊ะ แหะ แหะ ทางมันแคบเนอะ พวกเราขอทางหน่อยน้า หนูจะเข้าไปข้างใน"

 

ผลั่กกกก!!

 

ยังไม่ทันจบประโยคดีร่างเล็กปลิวออกมาทันทียังดีที่ตะวันกับโมกเข้ามารับไว้ได้ทัน

 

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า หนูเหรอ ตลกว่ะ มหาลัยนี้มันรับเด็กเข้ามาวิ่งเล่นในโรงเรียนด้วยเหรอวะ แต่ช่างเถอะกูไม่สน ถ้าใครใส่เสื้อช็อปมหาลัยนี้กูก็ตีได้หมด บังเอิญว่าสีไม่ถูกโฉลกว่ะ"

 

ไอ้หน้าเหลี่ยม! ไอ้ขี้เหร่! อุตส่าพูดดีๆ ด้วยผลักกูซะกระเด็น ดีนะไอ้เพื่อนสองตัวรับทัน

ชื่อเสียงที่เคยได้ยินมาไม่ใช่เรื่องลือไปเองสินะ ไอ้ข่าวที่ว่าเขม่นเด็กมหาลัยกูมาตลอดก็น่าจะจริงด้วย คนบ้าอะไรแค้นกันตั้งแต่รุ่นปู่เลยมั้ง ไอ้พ่อแม่ไม่รัก!

 

เด็กหนุ่มทั้งสามในวงล้อมของคู่อริทุกสมัยกลายเป็นเรื่องชินตาน่าหวาดเสียวแก่ผู้พบเห็น

ข่าวที่ว่าตีรันฟันแทงกันจนตายทำให้หลายคนเอือมนักศึกษาในคราบนักเลงเหล่านี้ ยิ่งเป็นช่วงโพล้เพล้ห่างจากมหาลัยมาสักพักคนไม่มีพลุกพล่านยิ่งน่ากลัว ว่าจะเกิดเรื่องแย่ๆ ขึ้น

หัวโจกในคราบนักศึกษาส่งสัญญาณให้พรรคพวกเข้ามารุมสามหนุ่มที่มีเพียงมือเปล่าจำนวนคนน้อยกว่า

 

ตุ้บบบ!! ตั้บบบ!! ผลั่วะ!!!

 

ร่างสูงใหญ่ของเด็กวิศวะช็อปสีแดงเองไม่รอช้ากระโดดถีบคนไร้ฝีมือก่อนจะแย่งไม้ในมือของพวกหมาหมู่อำมหิตที่มารุมไม่พอยังมีอาวุธติดมือมาด้วย

เจตนาของมันเหี้ยมโหดเกินกว่าจะเรียกนักศึกษาที่มีวุฒิภาวะได้ ดีไม่ดีคงกะเอาถึงตาย

ท่าทางบางคนมึนเมาเซมาแต่ไกล เป็นแบบนี้ทุกทีเมาแล้วกร่างเมาแล้วเก่ง

 

หมาหมู่ปรี่เข้าหาเหยื่อที่บังเอิญเจอกันตะลุมบอลคู่อริท้าทายกฎบ้านเมืองชุลมุน

แทนที่พวกมันจะได้ยำตีนคู่อริให้ปางตายออกข่าวดัง กลายเป็นฝั่งคนน้อยกว่าสอยพวกหมาหมู่ร่วงไปทีละคนสองคน จากสิบเหลือหลักหน่วยมากกว่ากันเพียงเล็กน้อย

 

วัน วันใช้แต่ปากขายขนมคิดว่ามีเพื่อนหล่อแมนๆ จะได้เดินควงสองที่ไหนได้มันพามาทำกิจกรรมชายแท้อย่างตีกับชาวบ้านตั้งแต่คบกันได้ไม่ถึงอาทิตย์

มึงไม่ได้จะเปลี่ยนเคะให้เป็นนักรบใช่ไหม? ต่อยตีกันจริงจังขนาดนี้ถามสุขภาพคนเตี้ยสักคำก่อนเถิดเพื่อนเอ๋ย

 

แม้จะเป็นเคะแคระก็ไม่ยอมเเพ้ใช้ความปราดเปรียวและไหวพริบที่มีสู้ร่วมเรียงเคียงบ่ากับเพื่อนตัวโตล้มลุกคลุกคลานฝุ่นตลบโดนต่อยทีก็อยากจะกรี๊ดทีแค่มันไม่มีเวลาให้ทำอะไรแบบนั้นนี่สิ

โผล๊ะ!!!

 

"อู้ววว ไข่แตกแน่มึง สมน้ำหน้า!"

เท้าเล็กแต่พลังเตะมหาศาลวาดขาสวิงกว้างผ่าหมากคู่อริร่วงพล็อยไปอีกคน

ลิลิธระวัง ตะวันตะโกนมาแต่ไกลเมื่อเห็นบางคนถือไม้ง้างเข้าหาเพื่อน

ผั่วะ!! อัค!!

 

"ไอ้เหี้ยเอ๊ย!  มึงฟาดกู"

แม้จะหลบได้จนถูกท่อนไม้ฟาดเฉียดหลังเล็กจนแอ่นแต่ความหัวร้อนของคนตัวเล็กนั้นจุดติดลุกโหมขึ้นมา

 

 

หมั่บบบ

อ๊าคคคคคคคค!!

 

ร่างเล็กกระโจนคว้าไข่คู่อริไว้ในกำมือตามด้วยฝังใบหน้าลงที่กลางเป้าคนที่บังอาจมาฟาดหลังสวยๆ ที่เฝ้าทะนุถนอมไว้ให้ผู้ชายดูตอนเอากันท่าหมายอมไม่ได้เมื่อคิดว่ามันจะเป็นรอยขึ้นมาจากน้ำมือคนอื่นที่ไม่ใช่ผัว

"กัดแม่ง!"

 

หงั่บบบบ

อ๊ากกกกก!!

...

เวลาต่อมา

 

โอยยยย

อูยยยยย

 

เสียงโอดครวญของคนนับสิบลงไปนอนกองกับพื้นหมดสภาพ

"จำไว้นะพวกมึงว่าอย่ามาหาเรื่องพวกกูอีกแถวเนี้ยพวกกูคุมรู้ไว้ซะด้วย!"

เคะไฝชี้หน้าคาดโทษที่ได้รับชัยชนะเพราะ...เพื่อนเก่งซัดคนเป็นสิบซะหมอบ ถึงตนจะไม่ใช่คนต่อยแต่เป็นแผนกเก็บงานเก็บทีเผลอเล่นตรงจุดอ่อน

ปึ้กกก!

 

เท้าเล็กของเด็กวิศวะเตะเขี่ยร่างอันธพาลขี้เมาแหวกทางเดินออกมา ใบหน้าบวมช้ำเล็กน้อยแต่แสยะยิ้มสะใจที่สู้พวกบ้านี่ได้

 

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!"

พวกอันธพาลพยุงพากันหายไปในความมืดหลังจากตะโกนประโยคฮิตแบบตัวร้ายที่สู้พระเอกไม่ได้ ทั้งสามพากันเดินมาพักที่หน้าตลาดที่แม่ของหนึ่งในสมาชิกขายของอยู่ เมื่อแสงไฟส่องสว่างมองเห็นใบหน้าของกันและกันชัดขึ้นสีหน้าทั้งสามนิสิตปีหนึ่งกลับซีดเผือดลงไปถนัดตา

"ลิลิธหน้ามึงบวมมากเลยว่ะ หัวปูดโนมาก"

"คิ้วมึงก็แตกตะวัน มึงก็ด้วยไอ้โมกเลือดย้อยลงมาจากหัวมึงอ้ะ อี๋!น่ากลัว!"

"ซวยแล้วพ่อตีกูแน่ๆ"

 

เด็กวิศวะลับหลังพวกอันธพาลแล้วหน้าตาเหยเกบ่นอุบหลุดมาดเท่เดินกุมหน้าเข้าซอยตลาดคนตัวเล็กอย่างลิลิธอ้อนให้ตะวันแบกเดินเข้ามา

เพื่อนแทร่จำเป็นต้องแมนขนาดนี้ไหม?