บทที่ 2

ตึกวิศวะกรรมยานยนต์

 

"แม่หนูไปก่อนนะวันนี้เปิดเทอมวันแรกไปดูเพื่อนๆ ก่อนว่าต้องเตรียมตัวอะไรบ้าง"

ร่างเล็กสวมเสื้อช็อปสีแดงกับกางเกงยีนตัวเก่งนั้งไขว้ห้างแต้มปากกับแก้มด้วยน้ำอุทัยทิพย์สวยครบจบในขวดเดียวเครื่องสำอางสุดโปรดของแม่ค้าขนมหวาน

"มึงจะทาปากแดงขนาดนี้ไปแข่งกับใคร? เลิกเรียนอย่าเถลไถลนะแม่ได้ข่าวมาว่ามหาลัยเอ็งกับอาชีวะในเมืองไม่ถูกกันมันตีกันประจำ"

ยายติ๋มเจ้าของร้านมองลูกชายคนเดียวด้วยความระอา แต่งตัวเป็นผู้ชายแต่ก็ชอบทาปากแดง ไม่ลุกมาใส่กระโปรงแต่ก็ชอบใส่เสื้อชั้นในเดินในบ้านภายนอกก็ยังเป็นผู้ชายแค่มีจริตจะก้านมากหน่อย

"โหยแม่~หนูสวยขนาดนี้ผู้ชายที่ไหนจะกล้าตีเลิกเรียนจะรีบกลับมาช่วยนะถ้าไม่เหล่หนุ่มเพลินน่ะ"

"อีแรด!"

 

ว่ากันว่าการเข้ามหาลัยคือเครื่องหมายของการเริ่มต้นเติบโตเป็นผู้ใหญ่และเราจะมีอิสระในการใช้ชีวิตมากขึ้น

ร่างเล็กใบหน้าขาวใสหอมกรุ่นกลิ่นแป้งแคร์กับปากสีแดงแจ๋ครึ่งเพราะน้ำยาอุทัยทิพย์เครื่องสำอางสุดโปรดสองชิ้นตั้งแต่สมัยเป็นเคะหัวโปกยันปัจจุบัน

ใบหน้าเรียวเล็กคิ้วเรียวโค้งจมูกโด่งนิดหน่อยริมฝีปากบางโดดเด่นด้วยไฝสเน่ห์ เดินทอดน่องออกจากตลาดสดมาถึงถนนใหญ่ด้านนอก ปรากฎรถติดยาวเหยียดสุดลูกตา

ด้านในชุมชนสลัมหลังตึกสูงนั่นอาจจะมีกลิ่นน้ำเน่าบ้างแต่แทบไม่มีกลิ่นควันหรือเสียงรถจ้อกแจ๊กจอแจเหมือนด้านหน้านี้

 

ขาเรียวเล็กซอยเท้าก้าวถี่เดินเลี้ยวไปทางที่เห็นรั้วของมหาลัยลิบๆ ตัวตึกสูงเด่นตั้งตระหง่านติดริมถนน ภายในมีเนื้อที่กว้างขวางโอ่อ่ามีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ตัวตึกใหม่เอี่ยมห้องเรียนสะอาดสะอ้าน โรงอาหารมีแต่ร้านค้าแบรนด์ดังแม้แต่ร้านเครื่องดื่มก็ยังเป็นเเบรนด์คุ้นตา

 

ทุกอย่างดูมีระดับไปหมดจนคนที่ใช้โทรศัพท์รุ่นเก่ายกมือถือขึ้นมาแสกนจ่ายค่าข้าวแล้วเงินหายไปหลักร้อยได้แต่คิดในใจกับปริมาณอาหารตรงหน้า

ได้น้อยขนาดนี้ในราคาเกือบสองร้อยบาทจะเอาอะไรมาอิ่ม ถึงว่าหล่อสวยหุ่นดีกันทุกคนเพราะกินไม่อิ่มนี่เอง

คราวหลังห่อข้าวกับขนมมากินดีกว่า

ความจริงอีกอย่างในการเป็นนิสิตทุนที่นี่ก็คือ ...ไม่มีเพื่อน...ใช่ไม่มีเพื่อน

เพราะเพื่อนที่แนะนำให้สอบเข้าที่นี่สอบไม่ติดทั้งที่อ่านหนังสือมาอย่างดีแต่คนที่ไม่ตั้งใจจะมาสอบที่นี่กลับต้องมายืนอยู่คนเดียวลำพัง ไม่รู้จะหาเพื่อนใหม่ได้จากที่ไหน

ทุกคนล้วนดูเป็นผู้ใหญ่รูปลักษณ์ภายนอกไม่ต่างจากนายแบบนางแบบ ทั้งที่สวมเสื้อช็อปเหมือนกันแต่งหน้ามาเรียนเหมือนกันแต่เครื่องสำอางกลับแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด

กระเป๋ารองเท้าแบรนด์เนมละลานตาตามสไตล์ที่ชื่นชอบ รถที่ขับโทรศัพท์ที่ใช้ ทุกอย่างไม่มีของตกรุ่นตกเกรดล้าสมัย

พึ่งอายุสิบแปดสิบเก้าแต่สูงหุ่นดีขนาดนี้แล้วคนเตี้ยที่สูงไม่ถึงร้อยหกสิบจะโดดเด่นท่ามกลางช้างเผือกพวกนี้ได้อย่างไร?

เป็นคนเตี้ยก็ถูกมองข้ามพอแรงอยู่แล้ว การไม่มีของแบรนด์เนมบนร่างกายจึงทำให้กลายเป็นคนแปลกแยกจนมันน่าหงุดหงิดกับการถูกจำแนกประเภทด้วยของนอกกายไม่ใช่ความสามารถที่อยู่ภายในเสียจริง

ค่านิยมที่ทำตามกันจนทำให้คนไม่มีเงินรู้สึกด้อยค่ากว่าอย่างเห็นได้ชัด

ต่างกันราวฟ้ากับเหว

เพื่อนเคยพูดว่าเดี๋ยวก็หาเพื่อนหาผัวได้เหงาไม่นานหรอกแต่ไม่ใช่เลย..

อยู่ที่นี่มีคนเยอะมากแต่กลับเหงาหงอยลงทุกนาทีที่ย่างก้าวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เหงาโคตรๆ

 

"แผนกเครื่องยนต์ตึกนี้เลยครับเร็วเลยพวกพี่เรียกรวมจะได้ทำความรู้จักรุ่นพี่กับเพื่อนๆ ทั่วกัน"

 

ตึกๆๆๆๆๆ

 

ทันทีที่รุ่นพี่ประกาศหน้าประตูหลายคนทำเพียงสาวเท้ายาวเดินไปตามเสียงเรียก ที่บอกว่าคนสมัยนี้โตไวสูงเร็วไม่เกินจริง

นักศึกษารอบกายไม่น่าจะมีใครสูงน้อยกว่าร้อยเจ็ดสิบที่นี่แผนกวิศวะหรือมหาลัยคัดเลือกนายแบบนางแบบกันนะ

พระเจ้าต้องกลั่นแกล้งกันแน่ๆ ที่เอาคนตัวเล็กเพียงคนเดียวมาอยู่สาขาวิศวะกรรมยานยนต์ที่มีแต่คนโคตรสูง

เสียงฝีเท้ารอบตัวต่างพากันก้าวยาวมุ่งหน้าเข้าสู่คณะของตน ไม่ใช่แค่สาขายานยนต์ที่เรียก สาขาอื่นก็เรียกไล่ๆ กันทำเอาบรรยากาศเชื่องช้าเมื่อครู่ชุลมุนเพียงพริบตาขาสั้นสับไวให้ทันเพื่อนกลายเป็นกึ่งวิ่งกึ่งเดินในที่สุด

 

ตึกๆๆๆ ตึ้กกกก!

 

วิ่งลัดเลาะหลบหลีกผู้คนที่สูงกว่าให้ความรู้สึกเหมือนหมาชิสุวิ่งเล่นบนพื้นแล้วแหงนหน้ามองเจ้าของด้านบนอย่างไรอย่างนั้น เพราะวิ่งอยู่คนเดียวเพียงเสี้ยววินาทีกลับมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น

 

เห้ยยย!!!

โครมมมม!!!!!!

 

จู่ๆ มีตัวอะไรสักอย่างเตี้ยๆ ขาวๆ วิ่งตัดหน้าด้วยความเร็วสูงทำให้ล้มไปกองกับพื้นทับกันโดยตนเป็นคนถูกทับอยู่ด้านล่าง

ถุงพลาสติกใสใส่ขนมไทยในกระเป๋าผ้ากระเด็นออกมาพร้อมขนมปังจำพวกเบเกอรี่คัพเค้กจากถุงกระดาษแบรนด์ดังของอีกคนปลิวลอยไปรวมกันเละตุ้มเปะจนไม่สามารถเก็บได้

ขนมที่ไม่ได้ห่อมาแต่รู้เลยว่าใครเป็นคนใส่กระเป๋ามาให้...

ยายติ๋ม

แม่กลัวลูกกินไม่อิ่มเพราะลูกเป็นคนกินยากเรื่องมากไม่กินผัก จากที่ตัวเล็กตั้งแต่เกิดเพราะเชื้อพ่อแม่อ่อนก็ยิ่งโตช้า ต้องกินอาเสริมตั้งแต่เด็ก มีเพียงอย่างเดียวที่ลูกชายสุดที่รักไม่เคยปฏิเสธหรือบอกว่ามันไม่อร่อยเลยนั่นก็คือขนมไทย

ท่านหันมาขายขนมไทยทั้งที่เมื่อก่อนเป็นพนักงานออฟฟิศเพียงเพราะลูกบอกว่าชอบไม่ว่าจะตอนเด็กเล็กๆ หรือแม้แต่ตอนนี้ลูกก็ยังบอกว่าชอบ

หนูรักแม่มากและไม่ชอบเลยที่ใครมาว่าขนมไทยว่าไม่อร่อย หวานเลี่ยน อ้วนหรืออะไรก็แล้วแต่ จากที่แอ๊ปใสเป็นนางฟ้าก็สามารถแปลงร่างเป็นปีศาจงับหัวคนพูดได้ทันที

สายตาละห้อยมองขนมชั้นหม้อแกงเม็ดขนุนฝอยทองอย่างละนิดละหน่อยเปื้อนพื้นเละเทะความโมโหปะทุขึ้นใสทันที ไฝที่มุมปากกระตุกยิกๆ เหมือนกำลังเปิดสวิตช์นักด่าทีมชาติก็ว่าได้

ควั่บบบ!

..