คุ้มครอง

หลังจากแน่ใจแล้วว่าทุกคนแยกย้าย นางจึงปลดผ้าคลุมออก ก่อนจะเดินมาตามหาเจ้าของเรือที่นางคิดว่าเขาคงมีเรื่องอยากจะถาม พร้อมฟู่มู่หลงและฟู่ซินเซีย

“แม่นางคนพวกนี้เป็นคนของหวงอันโหลว เจ้ากำลังจะบอกว่าหนีตายมาจากสกุลหวงงั้นหรือ” คิดไว้แล้วไม่มีผิด ชายชราผู้นี้ค้าขายไปทั่วมีหรือจะไม่รู้จักคนของหวงอันโหลว

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ…แต่ข้าเป็นคนในจวนฟู่” เพียงเท่านั้นชายผู้นั้นเบิกตาโตก่อนลุกขึ้นยืน

“สกุลฟู่งั้นหรือ!! ที่ถูกลอบฆ่าเมื่อคืนใช่หรือไม่!!” นางสบตากับเด็กชายเพียงครู่ก่อนพยักหน้า

“เจ้าค่ะ พวกเขารู้ว่ามีคนรอด จึงตามหา“ สีหน้าร้อนใจของชายตรงหน้าทำนางและฟู่มู่หลงประสานมือพร้อมคุกเข่าคำนับ

”พวกข้ากำลังทำท่านเดือดร้อน คราแรกตั้งใจว่าจะนอนที่นี่สักคืน แต่ตอนนี้จำต้องเอ่ยลาแล้วเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นหากคนพวกนั้นหวนกลับมาเกรงว่าท่านจะเดือดร้อนไปด้วยจริงๆ“ นางคำนับอย่างน้อบน้อมก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมจับมือบุตรชายเอาไว้เตรียมเดินกลับเรือ

”หากพวกนั้นสงสัยเจ้าที่ท่าเรือนี้ การเดินทาง ทางน้ำย่อมไม่ปลอดภัย พวกเจ้าจะไปที่ใด ข้าจะหาคนพาไปส่งและคุ้มกัน“ ฟู่จิ่งฮวาหันกลับมามองด้วยความดีใจจนปิดไว้ไม่อยู่ ฟู่มูหลงเองก็เขย่ามือนางไม่หยุด

“ขอบพระคุณขอรับท่านตา เรารอดตายแล้วขอรับท่านแม่!!”

”พูดจริงหรือเจ้าคะ“ ชายชราพยักหน้า

”ก่อนหน้านี้หลายสิบปี ตั้งแต่สกุลฟู่เปิดหอโอสถใหม่ๆ เมียข้าเป็นไข้ป่า ได้ยาฟรีจากจวนฟู่เพราะข้าไม่มีเงิน แม้คนที่มอบให้จะเป็นนายใหญ่ที่ตายไปหลายปีแล้วแต่ก็ถือว่าสกุลฟู่มีบุญคุณต่อข้า“ นางกอดบุตรชายพร้อมน้ำตา ดีใจจริงๆที่วันนี้ได้รับผลตอบแทนที่ดี บารมีสกุลฟู่ยังใช้ได้อยู่

”ช่วงหลังมานี้ได้ยินข่าวคราวมาบ้างว่าบุตรชายคนโตของสกุลฟู่รับช่วงต่อดูแลหอโอสถ แต่ไม่มีโอกาสได้ไปเยี่ยมเยียน รู้ข่าวเมื่อคืนข้าใจหายนัก“ แม้จะพูดแบบนั้นแต่นางไม่กล้าให้มู่หลงแสดงตัว ทำเพียงลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ ซึ่งเจ้าตัวก็เข้าใจดี ยกชายผ้าขึ้นมาเช็ดน้ำตา

”คงจะสะเทือนใจ ที่เห็นคนทั้งจวนจากไปต่อหน้าต่อตา แม้พวกเจ้าจะไม่ใช่สายตรง แต่ได้ตอบแทนให้มีคนสืบสกุลต่อไปย่อมดีกว่า เพราะข่าวลือว่า พ่อแม่ลูก ไม่มีใครรอดเลย“ นางค่อนข้างงงงวยได้แต่มองหน้ากับฟู่มู่หลงที่เหมือนคิดอะไรบางอย่าง แต่นางแตะไหล่ให้ใจเย็น เรื่องนี้นางจะคุยกับเขาบนเรือแทน

”ข้าจะไปที่วัดเถากงทางเหนือสุดของแคว้นเว่ยเจ้าค่ะ หากไม่รบกวนจนเกินไป…“

”ไม่รบกวนๆ ข้าจะส่งคนไปคุ้มกันเจ้า ส่งให้ถึงที่หมาย คืนนี้นอนหลับที่นี่ ยามเหม่าค่อยออกเดินทาง“ นางขอบคุณเจ้าของเรือผู้ใจดีอีกครั้ง ก่อนจะพากันกลับมาจัดของ ยามเด็กน้อยเผลอนางรีบนำอาหารสดไปเก็บในมิติ เท่านั้นไม่พอนางยังจับเด็กชายกินข้าวจนอิ่มหนำ

“มู่หลง ตำรานั่นนำมาให้แม่เถอะ แม่จะเก็บไว้อย่างดี” ฟู่มู่หลงขยับเข้ามาใกล้หยิบถุงผ้าที่ติดตัวมาตั้งแต่คราแรกออกมาวางไว้ด้านหน้า ในนั้นมีทั้งเงิน ทอง เครื่องประดับที่ฟู่ฮูหยินเตรียมให้เขาก่อนนำเขามาซ่อนตัว

และเมื่อเห็นเช่นนั้นฟู่จิ่งฮวาจึงนำในส่วนที่ตนเองได้รับมาออกมาวางด้วย

“เงินนี้นับอย่างไร” นางมองแผ่นเงินและเงินที่เป็นกระดาษอย่างสงสัย

“เงินแบบแผ่นเหรียญนี้เรียกอีแปะขอรับ เหรียญละ10อีแปะ คืออันนี้ ส่วนเล็กลงมาคือ1อีแปะ” นางเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนหอบมามันจึงหนักเช่นนี้ เพราะมีเหรียญที่ร้อยกันเป็นพวงถึง4พวงด้วยกัน!!

“พวงนี้นับเป็น10ตำลึงขอรับ” นางแยกออกพร้อมห่อผ้าเอาไว้ เอาออกมาติดตัวเพียง5ตำลึงเผื่อจำเป็นต้องใช้จ่าย

“ส่วนแผ่นกระดาษนี้เรียกตั๋วเงินขอรับ ใบละ50ตำลึง” นางพยักหน้าก่อนจะนับ

“3000ตำลึง!! ข้าเก็บเงินเยอะขนาดนี้ไว้ทั้งคืนเชียวหรือ” เมื่อคืนดูจากการกว้างใหญ่ของหอโอสถสกุลฟู่ก็พอจะรู้ถึงความมั่งคั่ง แต่ไม่คิดว่ามันจะมั่งคั่งจนนางต้องถือเงินเป็นถุงเช่นนี้!! และนางเชื่อว่านี่เป็นแค่ส่วนน้อยหรือบางทีอาจจะเรียกว่าติดตัวมา ส่วนที่เหลือป่านนี้ไม่ถูกคนพวกนั้นปล้น ก็คนถูกคนรักษากฏหมายเก็บเข้าคลังเพราะขาดทายาท!! คิดได้เช่นนั้นก็เศร้าใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามีคนปล่อยข่าวว่าหมอฟู่ ภรรยา บุตรชาย ตายกันยกบ้าน สิ่งที่นางสงสัยคือเด็กในกองศพจำนวนมากนั้นเป็นใครกัน!!

“ที่จวนเจ้ามีเด็กที่อายุใกล้เคียงเจ้างั้นหรือ” ฟู่มู่หลงที่สงสัยเข่นกันใช้เวลาคิดเพียงครู่

“เมื่อวานตอนเย็น จู่ๆ ลูกศิษย์พ่อข้าก็เข้ามาด้วยท่าทางร้อนรน บอกว่าทำผิดใหญ่หลวงจำเป็นต้องขอให้คนในจวนฟู่หนีออกไป พ่อข้าคาดคั้นเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตอบ แต่จากนั้นไม่นาน ทันทีที่ข้าเตรียมตัวเข้านอน พี่เฉินก็เข้ามาขอชุดข้าบอกว่า…เขาแค่เผลอผิด จะขอแก้ไขด้วยชีวิต จากนั้นก็ออกไปพร้อมชุดของข้า” ฟู่จิ่นฮวาฟังอย่างตั้งใจก่อนจะนึกภาพตาม

“เช่นนั้น ลูกศิษย์บิดาเจ้าที่ชื่อเฉิน อาจเป็นหนอน บอกทางเข้าออกแกพวกสกุลหวง แต่เกิดรู้สึกผิดจึงกลับมาเตือน และ…พยายามแก้ไขทั้งๆที่รู้ว่าไม่ทันการ ได้แค่…ทำให้เจ้ามีชีวิตรอด” เด็กชายโผล่เข้ากอดนางอย่างเจ็บปวด

“ทุกอย่างสายไปหมดขอรับ หลังคนมารายงานว่าเวรยามเฝ้าประตูถูกฆ่าทั้งหทด บิดาข้ารีบจับข้าเปลี่ยนชุด มารดาเตรียมของ แม่นมพยุงท่านอามาจากในห้อง ท่านแม่ข้าที่เสียเลือดจากการคลอดซินเซีย ทำได้แค่เก็บของไปร้องไห้ไป สุดท้าย…ดันข้ากับน้องเข้าเรือนเก็บของพร้อมท่านอา บอกเพียงว่าช่วยปลุกท่านให้ตื่น ท่านจะคุ้มครองข้ากับน้องขอรับ” นางกอดเด็กน้อยไว้แนบอก ก่อนจะถอนหายใจ

“ต่อจากนี้ เจ้ากับน้องต้องมีชีวิตที่ดี เราจะไปเริ่มต้นใหม่กันที่นั่น การอาฆาตแค้นมีแต่จะทำให้เจ้าเสียเวลาชีวิต รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม วันนั้นกรรมจะทำงานเอง” หลังจากบังคับให้ฟู่มู่หลงกินข้าวและป้อนนมให้หนูน้อยซินเซียนางก็เก็บของ ยิ่งของสำคัญนางใช้ยามเผลอหย่อนเข้ามิติ เหลือไว้เพียงถุงเสื้อผ้า ก่อนจะให้เด็กๆนอนพัก เพราะวันนี้เสียน้ำตาไปมากแล้วจริงๆ

จากนั้นจึงได้ต้อนรับและน้อมรับคำขอบคุณจากภรรยาเจ้าของเรือสินค้า ที่ทราบชื่อภายหลังว่าเป็นคนสกุลหม่า ชายชราหม่าเหยียนโจว ส่วนภรรยาหม่าอินถัง

คำขอบคุณที่หม่าฮูหยินพร่ำบอกทำนางใจฟ่องฟู ก่อนกลับยังบอกว่าจำเป็นต้องสละเรือลำนี้ให้ไหลไปตามแม่น้ำ ส่วนคนที่เตรียมไว้จะน้ำรถม้ามารับ เพราะไวกว่าเดินทางทางเรือ นางเองเกรงใจไม่น้อยจึงขอช่วยจ่ายค่ารถม้าแต่ไม่เป็นผลจึงต้องจำยอม คืนนี้จึงเป็นคืนที่สุขใจ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ในโลกนี้

“หลงเอ๋อร์เห็นหรือไม่ความดีของบิดามารดา รวมถึงปู่ย่าของเจ้าจะคุ้มครองเจ้าให้รอดพ้น อดทนเดินทางนานหน่อย แม่จะพาเจ้าไปเริ่มต้นชีวิตใหม่” เด็กชายที่ถึงแม้จะพูดคุยบ้างแต่บางเวลานางยังแอบเห็นว่าเขาเช็ดน้ำตา แม้จะปลอบโยนเพียงใด แต่เรื่องของจิตใจนั้นปล่อยให้เวลาเป็นตัวเยียวยาจิตใจคงดีที่สุด!!