Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

อาการสับสนกระวนกระวายเดี๋ยวผุดลุกผุดนั่งเดี๋ยวหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมโทรหาก่อนจะกดปิดหน้าจอด้วยใจที่ไม่กล้าจะกดออกไป หัวใจที่ยังไม่หยุดเต้นแรงยามคิดไปถึงคำตอบที่ตนเองไม่อยากฟัง และด้วยความรู้สึกแบบนั้นที่ตนเองไม่เคยได้รับมาก่อนนั่นจึงทำให้ฉันทำได้เพียงแค่ยอมศิโรราบให้กับความใจเสาะของตัวเองแล้วเลือกที่จะไปอาบน้ำเข้านอนก่อนจะมาพยายามข่มตาหลับเพื่อให้ผ่านพ้นคืนนี้ไป...และคงอาจจะเป็นเพราะด้วยสภาพร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาหลายวัน อีกทั้งอาการอกหักร้องไห้จนตาบวม เมื่อขมวดรวมด้วยเพราะเหตุเหล่านี้จึงไม่แปลกนักที่ฉันจะใช้เวลาไม่นานบนที่นอนก็ผล็อยหลับเข้าสู่ห้วงนิทราไปโดยไม่รู้ตัว......ในห้วงความฝันฉันที่ยังคงรับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดหัวใจได้อย่างชัดเจนเสมือนว่าตัวเองนั้นไม่ได้ฝันอยู่ โดยเฉพาะยิ่งเมื่อภาพตรงหน้าที่มีส่วนละม้ายคล้ายกับเวลาที่ฉันนิมิตมันยิ่งทำให้ฉันคิดถึงใบหน้าของใครบางคนที่ทำให้ฉันเจ็บปวดอยู่ ณ เวลานี้...‘คนใจร้ายขนาดในฝันยังจะตามมาหลอกหลอนอีกงั้นหรอ...’ฉันพูดกับตัวเองเหมือนกับเวลาที่ฉันเห็นภาพยามนิมิต ก่อนจะฝืนใจมองภาพตรงหน้าต่อโดยที่ใจลึก ๆ นั้นกลับมีความหวังว่าจะไ

ฉันวิ่งถลาไปหาคนที่หัวใจฉันร่ำร้องอยากจะเจอ ก่อนจะโดนบอดี้การ์ดใกล้ตัวเขากันเอาไว้“คะ...คุณหนอน ปะ...อ่ะ...อ๊าก ความปรานี...แฮก...ให้เธอเขามา”ร่างโตที่มีสีหน้าเจ็บปวดไม่ต่างจากฝันเค้นเสียงที่ดูยากเหลือเกินที่จะพูดมันออกมา แต่ทว่าทุกคำก็ยังชัดพอที่จะทำให้บอดี้การ์ดรอบข้างยอมปล่อยให้ฉันเข้าใกล้...“คะ...คุณฮันนี่ นะ...นี่คุณเป็นอะไรไปค่ะ”ฉันถามในขณะที่ดวงตาร้อนผ่าวสั่นระริก ก่อนที่คำตอบจากคนตรงหน้าจะยิ่งทำให้หัวใจฉันสะท้านแทบจะทานทนไม่ไหว“ผม...เอื๊อก ~~ โอ๊ย...แฮก...แฮก...”“คุณฮันนี่...!!”ฉันเข้าไปประคองคนตัวโตด้วยอารามตกใจ และในจังหวะที่ฉันเอื้อมมือที่ไร้ซึ่งถุงมือไปแตะยังผู้ชายที่ฉันเต็มใจที่จะสัมผัสนิมิตก็พลันพุ่งเข้ามาทันที...วูบ!!ควันหมอกคละคลุ้งพุ่งเข้าใส่เหมือนอย่างเคย เพียงแต่ว่าคราวนี้หมอกที่บังเกิดขึ้นดูจะหนาแน่นมากกว่าปกติจนทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงความไม่ปกติหลังม่านหมอกนั้น‘คุณฮันนี่ค่ะ...คุณฮันนี่’ปากตะโกนร้องเรียกชื่อคนที่ฉันหมายมั่นออกไปแม้จะไม่รู้ว่าเขานั้นจะได้ยินหรือไม่ก็ตาม โดยที่มือก็พยายามปัดหมอกควันในนิมิตที่มีให้จางหาย‘คุณฮันนี่ได้ยินหนอนไหมคะ โธ่เอ๊ย! แล้ว

เพียงประโยคสั้น ๆ ที่บอกออกมาด้วยน้ำเสียงกระเส่าพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่หาด้วยเพราะในวินาทีนี้ไม่ใช่มีเพียงแค่หญิงสาวตรงหน้าเท่านั้นที่ทนไม่ไหว เพราะเขาเองก็แทบจะขาดใจแล้วเช่นกันจากนั้น...ร่างเล็กที่สั่นสะท้านเพราะความต้องการที่พุ่งทะยานไปถึงขีดสุดก็พลันถูกยกลอยขึ้นด้วยสองมือแข็งแรงอย่างง่ายดาย ก่อนที่บั้นท้ายกลมกลึงจะถูกกดให้ร่องกลีบมาจดจ่ออยู่ยังท่อนเอ็นขนาดใหญ่เกินมาตรฐานไปนิดเพื่อเติมเต็มความปรารถนาของคนทั้งสองเพียงแต่...ในเสี้ยววินาทีที่เอ็นอุ่นกำลังจะเข้าไปหาความอบอุ่นในร่องสาว อาการเจ็บปวดที่ก่อนหน้านี้ตัวของชายหนุ่มได้รับมาอย่างสาหัสสากรรจ์ก็พลันปะทุขึ้นมาเสียดื้อ ๆ“อ๊ากกกก...!!”เสียงร้องพร้อมกับมือที่เปลี่ยนจากกอบกุมก้นกลมกลึงมาเป็นจับไปที่เบาะรถแทนทำให้ฉันที่กำลังอยู่ในภวังค์เคลิบเคลิ้มถึงกับได้สติทันที“คุณฮันนี่...!! คะ...คุณเป็นอะไรไปค่ะ”ฉันถามด้วยความตกใจในขณะที่ร่างกายยังอยู่ในท่าคร่อมเขาอยู่“เจ็บ...อ๊ากกกก...!! เจ็บเหลือเกิน”สีหน้าที่พลันซีดอีกทั้งร่างกำยำที่เริ่มบิดเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน โดยเฉพาะลำเอ็นที่ตอนนี้ปลายของมันเริ่มมีอุณหภูมิที่สูงขึ้นจนเนื้ออ

สมองที่พานคิดไปถึงสิ่งที่ตัวเองต้องเจอของชายหนุ่มพลันย้อนกลับเข้ามาในโสตประสาทของเขาอีกครั้ง มันเป็นเรื่องราวที่เขาถูกเรียกไปยังคฤหาสน์ของตระกูลฝั่งพ่อจากคนที่เขานับถือเพราะเป็นน้องของปู่และด้วยความไว้ใจไร้ซึ่งการหวาดระแวงแต่สุดท้ายแล้วกลับกลายเป็นกลลวงจนถึงขั้นกล้าวางยาสลบให้กับพ่อของเขา ส่วนตัวเขานั้นก็ถึงกับโดนยาปลุกเซ็กซ์จนเกิดเป็นเอฟเฟกต์จากอาถรรพ์คำสาปกำเริบและถ้าหากในช่วงเวลานั้นตัวเขาเกิดเผลอล่วงเกินหรือทำอะไรผู้หญิงคนไหนไปตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นบ้าง...จู่ ๆ แววตาอำมหิตก็พลันฉายวาบขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาจนทำให้สีหน้าของคนตัวโตดูดุดันขึ้นมาทันทียามที่คิดไปถึงกลอุบายอุบาทว์ที่ไม่คิดว่าคนในครอบครัวเดียวกันจะทำกันได้ลงคอ และก่อนที่รอยยิ้มร้ายจะถูกยกขึ้นที่มุมปากตามมายามที่คิดไปถึงสภาพศพเกลื่อนกลาดเพราะพ่อของเขาเป็นคนจัดการ...และด้วยภาพนั้นจึงทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะเรียกเขาออกไปเบา ๆ ด้วยความหวั่นใจ...“คุณฮันนี่ค่ะ...คุณฮันนี่”ฉันเรียกคนตัวโตที่ดูนิ่งงันไปหลังจากที่ตัวเองได้ตอบคำถามเขาไปแล้ว แต่ทว่า...พอเล่าจบเขากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมา“ห๊ะ...วะ...ว่า

"ต้องไปซิครับถึงแม่ผมเขาไม่โทรมาชวนวันนี้ผมก็ตั้งใจจะพานายหญิงคารอสคนใหม่ไปแนะนำให้ทุกคนรู้จักอยู่แล้ว” เขายิ้มตอบพร้อมกับเกลี่ยผมฉันเล่นไปมา“แต่ว่า...”“ไม่มีแต่ครับหรือว่าที่คุณทำแบบนี้คุณไม่มีใจไม่ได้ชอบผมเลยงั้นหรอ” น้ำเสียงเศร้าแววตาสั่นเอ่ยถามอย่างกลัวคำตอบ“หนอนไม่ใช่คนใจง่ายนะคะ...ถะ...ถ้าไม่ชอบหนอนไม่ทำหรอก”ฉันบุ้ยปากใส่คนตัวโตด้วยความไม่พอใจด้วยเพราะตัวเองไม่ใช่คนใจง่ายที่จะมาทำอะไรแบบนี้กับผู้ชายได้หรอกนะ (หล่อนนะใจง่ายจ้ะยัยหนอนหล่อนรู้จักกับเขากี่วันเชียว...ชิ) อีกอย่างความรู้สึกที่มีของฉันคงไม่ใช่แค่ชอบเขาเท่านั้น...แต่ว่าฉันคงรักเขาไปแล้วมากกว่า...“ถ้างั้นก็ไม่มีคำว่าแต่นะครับ...^-^”“แล้วคุณล่ะคะจะมารับผิดชอบหนอนแล้วทิ้งอนาคตที่จะแต่งงานกับคนที่ตัวเองชอบไปงั้นหรือ...คะ...คุณจะไม่เสียใจทีหลังแน่หรือคะ”ฉันหลุบตาไม่กล้ามองคนตรงหน้าหลังจากที่ตัวเองเพิ่งโยนหินถามทางออกไป ด้วยกลัวว่าสายตากลมใสจะจับจ้องพิรุธของคำตอบได้แล้วตัวเองจะมานั่งปวดใจทีหลังแทน“คุณหนอนครับ...”ก่อนที่เสียงเรียกแสนละมุนจะมาพร้อมกับมือหนาอุ่นส่งมาประคองใบหน้าประหม่าให้เงยขึ้นไปสบตากับเขา ก่อนที่เขาจะ