All Chapters of ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!: Chapter 11 - Chapter 15

บทที่ 10จากทหารกลายเป็นเบ๊ ช่วงนี้หมู่บ้านแถบทิศเหนือของแคว้นโจวกำลังถูกรุกรานอย่างหนักและถี่ขึ้นเรื่อยๆ มีชาวบ้านล้มตายไปหลายคน ทำให้แม่ทัพหวังเฟิงหลงต้องแบ่งทหารไปปกป้องดูแล แต่ฝั่งศัตรูก็ใช้กลยุทธ์บุกเข้าทำลายหมู่บ้านแต่ละที่เพียงชั่วเวลาหนึ่งแล้วรีบหลบหนีไป โผล่มาโจมตีอีกหมู่บ้านแล้วหลบหนีอีก ทำแบบนี้ซ้ำๆ หลายหมู่บ้านสร้างความปั่นป่วน หากจะแบ่งทหารไปดูแลหลายหมู่บ้านพร้อมกันจะเป็นการเสียกำลังเกินจำเป็น รวมทั้งจำนวนทหารที่น้อยอาจพ่ายแพ้ได้ง่ายดังนั้นมู่เหยียนจึงมักเห็นหวังเฟิงหลงสีหน้าเคร่งเครียดตลอดเวลามู่เหยียนกลับมาฝึกร่วมกับเพื่อนๆ ในหมู่แล้ว เพราะทั้งแม่ทัพและขุนพลทั้งสามไม่มีใครสะดวกแต่เวลานางมีเรื่องสงสัยเฟิงหลงก็ไม่ปิดโอกาสหรือไล่นางเลยสักครั้ง ซ้ำยังตอบคำถามนางอย่างเต็มใจ ช่วงเย็นวันนี้นางเห็นเฟิงหลงไกลๆ เขากำลังคุยกับหลิวเหวินหงด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ขมวดคิ้วแน่น ปากบึ้งตึง เมื่อแยกกับหลิวเหวินหงก็ยกมือขึ้นนวดขมับขณะเดินเข้ากระโจมแม่ทัพไปตอนนี้มู่เหยียนกำลังยืนอยู่หน้ากระโจมแม่ทัพพร้อมกำตำราในมือแน่น นางมาคืนตำราที่ตนยืมไปเมื่อสองวันก่อน แต่ก็ไม่มั่นใจว่าจะเข้าไปได้

บทที่ 12ต้องรอดมู่เหยียนกรีดร้องด้วยความตกใจ คลานหนีไปถอยหลัง ตอนนี้นางใจหล่นไปถึงตาตุ่ม เย็นไปทั่วทั้งกาย น้ำตาไหลเต็มสองแก้มนี่เป็นความจริงเรี่ยวแรงหายไปหมด นางไม่มีแม้แต่แรงจะลุกขึ้นวิ่งหนีเสียด้วยซ้ำหญิงสาวหายใจหอบหนัก เผลอทำดาบหลุดมือไปแล้ว มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาแต่กลับแทนที่ด้วยกลิ่นคาว เมื่อมองมือตัวเองพบแต่ของเหลวหนืดสีแดงทำให้นางแทบอาเจียนแต่แล้วก็สัมผัสได้ถึงสายตากระหายเลือด มู่เหยียนเงยหน้าขึ้นเห็นนักรบซงนูรายหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาหามู่เหยียนกุลีกุจอหาดาบก่อนคว้าดาบใกล้ๆ มาไว้ในมือ ตั้งรับดาบที่ฟันลงมาอย่างแรง จนดาบแทบหลุดจากมือ“ย๊าห์!”แล้วผลักเหวี่ยงดาบออกไปสุดแรง อีกฝ่ายเสียจังหวะ มู่เหยียนสบโอกาสฟาดดาบลงไปที่แขนจนอีกฝ่ายเลือดกระฉูดขณะที่คนฟันกลับหน้าซีดเผือด ก่อนจะยกเท้าถีบฝั่งตรงข้ามให้ล้มลง เลือดอุ่นๆ จากฝ่ายตรงข้ามทำให้นางอยากอ้วกหางตาเห็นพวกมันอีกคนวิ่งเข้ามาหา หญิงสาวกระเสือกกระสนไปหาทหารฝ่ายของตน เมื่อหันหลังกลับก็พบว่าคนที่ไล่ตามถูกทหารคนหนึ่งเข้ามาสู้ด้วย มู่เหยียนไม่รอช้าที่จะใช้จังหวะนี้ล้มลุกคลุกคลานออกไป นางรู้สึกเย็นยะเยือกแต่เหงื่อกลับไหลราวกับน้ำ นางว

บทที่ 14กลิ่นคาวเลือดหรือจะสู้กลิ่น…“ลูกน้องอยู่กันเต็มไปหมด เห็นก็ต่างต้องบอกว่าท่านเอาเปรียบข้า แบบนี้ไม่เสียศักดิ์ศรีหรือท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่”“ไอ้ซ่งตั๋วลู่!” สีจื่อโม่กัดฟันแน่น อยากห้อม้าเข้าไปตะบันหน้านัก“ถ้าอาวุธเดียวกันก็พอใช่หรือไม่” หวังเฟิงหลงกล่าวเสียงทุ้ม ราบเรียบ และทรงพลัง “สีจื่อโม่ให้มันยืมง้าว”บัดซบซ่งตั๋วลู่สบถในใจ มันฉลาด หมอนี่รู้ว่าตัวมันเองถนัดง้าวหาใช่ขวานสั้นหรือดาบ“ทำไมท่านไม่ใช้ดาบ!”“น่าเสียดาย ข้าไม่มีดาบติดตัว หากท่านไม่รับโอกาสไว้ก็อย่าหาว่าข้าเอาเปรียบก็แล้วกัน”“เอามา!” ซ่งตั๋วลู่โยนขวานทิ้ง ควบม้าเข้าไปเอาง้าวจากขุนพลของมัน อย่างไรเสียอาวุธยาวก็ได้เปรียบกว่าอาวุธสั้นหวังเฟิงหลงแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะควบม้าเข้าห้ำหั่นกัน เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น หวังเฟิงหลงใช้ง้าวปัดง้าวของซ่งตั๋วลู่ที่แทงเข้ามาจนกระเด็นเสียหลัก หัวหน้าเผ่าซงนูโมโหเลือดขึ้นหน้า ชักม้าเข้าสู้อีกหลายเพลง มันแกว่งฟาดฟันง้าวในมืออย่างคนไม่รู้ท่า ทว่าหวังเฟิงหลงรู้หลบ ไม่โดนแม้แต่ปลายอาวุธ จนกระทั่งสบโอกาสควบม้าไปยังด้านขวาแล้ววาดง้าวฟันแขนของมันจนขาดท่อนในครั้งเดียว“อ๊ากกกกกกกกกก