ANMELDENTeilen
บทที่ 4
Veröffentlichungsdatum:
18.06.2026 23:50:29บทที่ 4
เซียวหานดึงร่างอ่อนปวกเปียกขึ้นจากสระบัว น้ำไหลอาบไปทั่วเรือนกายของสตรีในอ้อมแขนเขา กลีบบัวเปียกชื้นติดตามเส้นผมและอาภรณ์ที่แนบแน่นกับผิวกาย
ทันทีที่เขาก้าวขึ้นจากน้ำ เสียงหวีดร้องของสาวใช้ในจวนก็ดังระงม
“ฮูหยิน!”
“รีบเอาผ้ามาเร็วเข้า!”
“ท่านแม่ทัพ…ฮูหยิน…”
เสียงแตกตื่นดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ
เซียวหานไม่สนใจเสียงใดทั้งสิ้น สายตาของเขาจับจ้องเพียงร่างในอ้อมแขน ร่างที่ไร้การตอบสนอง
เขาค่อย ๆ วางนางลงบนพื้นหินเย็นเฉียบข้างสระอย่างระมัดระวัง มือหนาเปียกน้ำยังคงประคองศีรษะนางไว้ไม่ให้กระแทกพื้น
หยดน้ำไหลลงจากปลายผมของเขา หยดลงบนแก้มซีดของนาง ตลอดเวลาที่เขาพานางขึ้นมาจากน้ำ เขาสัมผัสได้ชัดเจน
นาง…ไร้ลมหายใจ
ไม่มีแม้แต่แรงกระเพื่อมของอก
ไม่มีแม้แต่สัญญาณของชีวิต
หัวใจของบุรุษผู้ผ่านสนามรบนับครั้งไม่ถ้วน…สั่นไหวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว สายตาคมกริบที่เคยเย็นชาราวเหล็กกล้า
บัดนี้กลับไหววูบเล็กน้อย เขามองใบหน้ากลมขาวของนาง ใบหน้าที่เคยมีชีวิตชีวา แม้จะชอบทำให้เขาหงุดหงิดอยู่เสมอ
แต่ยามนี้…กลับนิ่งสนิท ไร้สีเลือด อีกไม่กี่วัน…นางก็จะคลอดบุตรแล้ว แต่กลับต้อง…
มือแกร่งเอื้อมไปวางบนหน้าท้องของนางโดยไม่รู้ตัว ท้องที่นูนขึ้นชัดเจน ชีวิตอีกหนึ่งชีวิต…กำลังอยู่ในนั้น แม้เขาจะไม่เคยตั้งใจให้เกิดบุตรคนนี้ แม้การแต่งงานครั้งนี้จะเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
แต่ไม่ว่าอย่างไร เด็กในครรภ์นั้น ก็คือสายเลือดของเขา นิ้วมือของเขาสัมผัสเบา ๆ แล้วบางสิ่งบางอย่างก็เกิดขึ้น การเคลื่อนไหวแผ่วเบา เล็กน้อยจนแทบไม่รู้สึก
แต่สำหรับเขา…มันชัดเจน เขาชะงัก หรือว่า…
“เด็ก…ยังมีชีวิต” น้ำเสียงของเขาแผ่วต่ำ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นทันที “ลี่ซู!”
รองแม่ทัพลี่ซูรีบก้าวเข้ามา
“ไปตามหมอเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของเซียวหานเปลี่ยนเป็นเฉียบขาด “หากมารดาตายแล้ว…ผ่าท้องเอาเด็กออกมา อาจยังมีชีวิตรอด!”
คำสั่งนั้นทำให้ผู้คนรอบข้างหน้าซีด แต่ไม่มีใครกล้าขัด ลี่ซูรีบรับคำแล้วหมุนตัวจะวิ่งออกไป
ทันใดนั้น…
“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”
เสียงไออย่างรุนแรงดังขึ้น ทุกคนชะงักงัน สายตาทั้งหมดหันกลับมามองที่ร่างของสตรีบนพื้นพร้อมกัน
อู่เหมยหลิน…ไอสำลักน้ำอย่างหนัก ร่างกายที่เคยนิ่งสนิทกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อย น้ำที่กลืนเข้าไปถูกสำรอกออกมาจากปาก
“ฮูหยิน!” อี้เจียงและม่านม่าน สาวใช้คนสนิทของนาง รีบถลาเข้ามาประคองร่างของนายหญิง
“ช้า ๆ เจ้าค่ะฮูหยิน หายใจลึก ๆ”
ทั้งสองช่วยพยุงให้นางตะแคง เพื่อให้สำรอกน้ำออกมาได้สะดวก
วนิดาไอจนตัวงอลำคอแสบเหมือนไฟเผาปอดเจ็บราวกับถูกบีบอัด เธอกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างหิวกระหาย เหมือนคนที่กำลังจะขาดใจตาย ภาพตรงหน้าพร่าเลือน เสียงรอบข้างสับสนปะปนกันไปหมด
แต่มีคำหนึ่ง…ที่ดังชัดเจนในหัว ผ่าท้อง ผ่าท้อง? ใครจะผ่าท้องใคร?! เธอฝืนลืมตาขึ้น แม้จะยังเวียนศีรษะ
“ผ่าท้องใคร…” เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมา ทุกคนเงียบลง เซียวหานมองนางนิ่ง ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นในแววตา
โล่งใจ?
หรือไม่พอใจ?
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจ
“ผ่าท้องเจ้าอย่างไรล่ะ” น้ำเสียงของเขากลับมาเย็นชาอีกครั้ง “หากเจ้าคิดจะตาย ก็ไปตายคนเดียว” คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจ “อย่าคิดจะพาลูกข้าไปตายด้วย”
วนิดานิ่งไป สมองยังมึนงง ไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า ไม่เข้าใจผู้คน ไม่เข้าใจคำพูด แต่คำว่า “ลูก” ทำให้เธอชะงัก เธอค่อย ๆ ก้มลงมองร่างตัวเอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง
หน้าท้องของนาง…ไม่ใช่หน้าท้องแบนราบอย่างที่ควรจะเป็น แต่มัน นูนขึ้นอย่างชัดเจน ใหญ่ราวกับแตงโมลูกโต
“…” เธอนิ่งงัน มือสั่นเล็กน้อยขณะเอื้อมไปแตะ สัมผัสนั้น…ชัดเจน มันไม่ใช่ภาพลวงตา
มันคือ…ท้อง ท้องที่ใกล้จะคลอด
“นี่มัน…” เสียงของเธอสั่น ความทรงจำในหัวค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมา
เรือยอร์ช
ทะเล
แรงผลักจากด้านหลัง
ร่างที่ร่วงลงสู่ผืนน้ำ
ความเย็น
ความมืด
การขาดอากาศหายใจ
แล้วหลังจากนั้น…ก็ไม่มีอะไรอีกเธอควรจะตายแล้ว…ตายไปแล้วต่างหาก แล้วทำไม…ถึงมาอยู่ที่นี่ ในร่างของสตรีที่กำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอด
“…” วนิดายกมือขึ้นมอง มือที่ขาวเรียว แต่ไม่ใช่มือของเธอ ผิวเนียนละเอียด ต่างจากเดิมเล็กน้อย แม้จะคล้าย…แต่ไม่ใช่ หัวใจเต้นแรงขึ้น
“นี่มันเรื่องอะไรกัน…” เธอพึมพำกับตัวเองรอบข้างเต็มไปด้วยผู้คนในชุดโบราณ เรือนจวนสระบัว ทุกอย่างไม่ใช่โลกที่เธอรู้จัก
“ฮูหยิน…” ม่านม่านเอ่ยเสียงสั่น “ท่านตกสระบัว เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้วเจ้าค่ะ”
อี้เจียงพยักหน้ารับ “ดีที่ท่านแม่ทัพลงไปช่วยทัน…”
วนิดาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาปะทะกับบุรุษร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบกายใบหน้าคมคาย เย็นชา สายตาคมกริบจับจ้องมาที่เธอ
“คิน…นี่มันเรื่องอะไรกัน”
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเธอยังไม่ทันตั้งตัวร่างกายก็พลันรู้สึกหนักอึ้ง ความเหนื่อยล้าจากการจมน้ำถาโถมเข้ามา เปลือกตาหนักอึ้ง
“ฮูหยิน…ฮูหยิน!”
เสียงเรียกดังห่างออกไปภาพตรงหน้าค่อย ๆ มืดลงอีกครั้ง
Aktuellstes Kapitel
ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ ตอนพิเศษ 2 ถ้าซวีหยวนหยานตัวจริงได้เห็น
ตอนพิเศษ 2 ถ้าซวีหยวนหยานตัวจริงได้เห็นค่ำคืนหนึ่งหลังแต่งงานกับเฉินยวี่ได้หลายเดือนเสี่ยวถังฝัน เป็นความฝันที่ชัดเจนเสียจนเหมือนเรื่องจริงนางยืนอยู่ในสวนแห่งหนึ่งรอบกายเงียบสงบ ดอกเหมยสีขาวผลิบานเต็มกิ่ง หิมะโปรยลงมาอย่างแผ่วเบา ทุกสิ่งงดงามราวกับฉากหนึ่งในนิยายตรงหน้าของนาง มีสตรีผู้หนึ่งยืนหันหลังให้อาภรณ์สีแดงเข้ม เรือนผมดำยาว แผ่นหลังอรชรที่คุ้นตาเหลือเกิน คุ้นเสียจนหัวใจของเสี่ยวถังพลันเต้นช้าลงนางค่อย ๆ สาวเท้าเข้าไป เสียงฝีเท้าจมลงบนหิมะบางเบาเมื่อสตรีผู้นั้นหมุนกายกลับมา เสี่ยวถังก็ชะงักทันทีเพราะใบหน้านั้น…คือใบหน้าของซวีหยวนหยาน เหมือนกันทุกประการ สตรีผู้นั้นยิ้มอ่อน ดวงตาคู่นั้นไม่มีความเกรี้ยวกราดไม่มีความคับแค้น มีเพียงความสงบที่ลึกซึ้ง“ในที่สุด…ข้าก็ได้พบเจ้าเสียที”เสี่ยวถังเม้มริมฝีปาก “ท่าน…คือซวีหยวนหยาน”อีกฝ่ายพยักหน้า “ใช่ เจ้าคือผู้ที่มาใช้ชีวิตแทนข้า”ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง เสี่ยวถังไม่รู้ว่าควรเริ่มพูดจากตรงไหน นางเคยคิดถึงเจ้าของร่างนี้มาหลายครั้งคิดว่า หากซวีหยวนหยานตัวจริงได้เห็นทุกอย่างนางจะโกรธหรือไม่จะเสียใจหรือไม่จะคิดว่าเสี่ยวถังขโมยชีว
ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ ตอนพิเศษ 1 เมื่อผู้เขียนลืมเขียนตอนนี้ไว้ สามปีหลังจากเหตุการณ์ทั้งหมด 2
ตอนพิเศษ 1 เมื่อผู้เขียนลืมเขียนตอนนี้ไว้ สามปีหลังจากเหตุการณ์ทั้งหมด 2ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงเงยหน้าขึ้นมองนาง“ถังถัเจ้าว่า…หรือเรื่องราวของเรา กำลังถูกใครบางคนอ่านอยู่เช่นกัน”เสี่ยวถังมองเขา ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน“คงไม่หรอก”นางตอบทันทีแต่ในใจ…กลับไม่แน่ใจเลยแม้แต่น้อยสายลมพัดผ่านลานเรือน หน้าหนังสือพลิกไปเองทีละหน้า จนไปหยุดอยู่ที่หน้าสุดท้ายหน้าซึ่งก่อนหน้านี้ยังว่างเปล่าบัดนี้…กลับมีตัวอักษรปรากฏขึ้นทีละบรรทัดตอนพิเศษเมื่อผู้เขียนลืมเขียนตอนนี้ไว้…เสี่ยวถังถึงกับยกมือกุมหน้าผากก่อนหัวเราะจนแทบหยุดไม่อยู่“นี่มัน…จะเกินไปแล้วนะ”เฉินยวี่เองก็อดหัวเราะตามไม่ได้ “อย่างน้อย ตอนจบคราวนี้ ผู้เขียนก็ใจดีกับท่าน”เสี่ยวถังปิดหนังสือลงเบา ๆ บุรุษนักเดินทางมองทั้งสองสลับกันด้วยสีหน้างุนงง“ตกลง…พวกท่านรู้จักหนังสือเล่มนี้หรือไม่”เสี่ยวถังมองหนังสือในมือ ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามเหนือยอดต้นท้อ รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้า“รู้จักเจ้าค่ะ รู้จักดีมากทีเดียว”เฉินยวี่มองนางด้วยรอยยิ้ม “แล้วท่านจะทำอย่างไรกับมัน”เสี่ยวถังค่อย ๆ ลูบปกหนังสือว่างเปล่า ก
ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ ตอนพิเศษ 1 เมื่อผู้เขียนลืมเขียนตอนนี้ไว้ สามปีหลังจากเหตุการณ์ทั้งหมด
ตอนพิเศษ 1 เมื่อผู้เขียนลืมเขียนตอนนี้ไว้ สามปีหลังจากเหตุการณ์ทั้งหมด 1เช้าวันหนึ่งในเมืองหลวงแสงแดดอ่อนของต้นฤดูใบไม้ผลิสาดผ่านกิ่งท้อในลานเรือน ดอกท้อสีชมพูอ่อนผลิบานเต็มกิ่ง กลีบบางปลิวร่วงตามสายลม ตกลงบนพื้นหินและขอบโต๊ะไม้ราวกับหิมะสีอ่อนเสี่ยวถังนั่งอยู่ใต้ต้นท้อบนโต๊ะมีสมุดบัญชีหลายเล่มวางซ้อนกันปลายพู่กันในมือนางเคลื่อนไปตามแผ่นกระดาษอย่างคล่องแคล่วสามปีผ่านไป นางยังคงทำงานตรวจบัญชีเช่นเดิมเพียงแต่เวลานี้ ชื่อของนางมิใช่เพียงผู้ช่วยของหน่วยตรวจการอีกต่อไปผู้คนทั่งแคว้นต่างรู้กันดีว่าหากบัญชีใดตกถึงมือซวีหยวนหยาน ต่อให้ซ่อนตัวเลขไว้ลึกเพียงใด ก็ไม่มีทางหลุดรอดสายตานางไปได้เฉินยวี่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะแต่แทนที่จะช่วยตรวจเอกสาร เขากลับนั่งมองนางเสียมากกว่าเสี่ยวถังเขียนตัวเลขต่อไปได้หลายบรรทัด แรก ๆ นางทำเป็นไม่สนใจ แต่เมื่อรู้สึกได้ว่าสายตาอีกฝ่ายยังคงจับจ้องอยู่ในที่สุดนางก็เงยหน้าขึ้น“ท่านมีอะไรจะพูดหรือ”เฉินยวี่ส่ายหน้า “ไม่มี”เสี่ยวถังวางพู่กันลง “เช่นนั้นเหตุใดจึงมองข้าอยู่เช่นนี้”เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบตามตรง “เพราะข้ากำลังคิด”“คิดอะไร”“หากวันนั้น…”“
ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ บทที่ 45 ชีวิตที่ไม่ได้วางแผน
บทที่ 45 ชีวิตที่ไม่ได้วางแผนเรือนเช่าหลังเล็กที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงที่พักชั่วคราว บัดนี้กลายเป็นเรือนหลังใหม่ที่กว้างขึ้นไม่หรูหรา ไม่โอ่อ่าแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นเป็นเรือนที่นางกับเฉินยวี่ช่วยกันเลือก ช่วยกันปลูกต้นไม้หน้าบ้าน ช่วยกันจัดวางโต๊ะ เก้าอี้ ชั้นหนังสือ และเครื่องใช้ทุกชิ้นไม่มีสิ่งใดล้ำค่า แต่ทุกสิ่งล้วนมีความทรงจำทุกมุมของบ้าน ต่างมีเรื่องราวของคนทั้งสองซ่อนอยู่หน้าต่างบานหนึ่งเป็นที่ที่เสี่ยวถังชอบนั่งอ่านหนังสือใต้ต้นเหมยในลานเรือนคือสถานที่ที่เฉินยวี่มักชงชารอให้นางกลับจากทำงานส่วนห้องหนังสือยังคงเต็มไปด้วยสมุดบัญชีและเอกสารกองโตไม่ต่างจากเดิมเพียงแต่คราวนี้ มันไม่ได้เป็นภาระ หากเป็นงานที่ทั้งสองต่างภาคภูมิใจเช้าวันหนึ่งแสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดผ่านบานหน้าต่างไม้เสียงพ่อค้าแม่ค้าจากตลาดดังแว่วมาตามสายลม กลิ่นโจ๊กหอมกรุ่นจากร้านหัวมุมถนนลอยเข้ามาเจือกับกลิ่นชาที่กำลังต้มอยู่ในครัวเสี่ยวถังค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นางนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ฟังเสียงธรรมดาเหล่านั้นอย่างเงียบงันเช้าธรรมดาวันหนึ่งและนั่นเอง คือสิ่งที่นางโหยหามาตลอดไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออกเบา ๆ
ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ บทที่ 44 การกลับมาของคนที่รอ
บทที่ 44 การกลับมาของคนที่รอหนึ่งเดือนผ่านไปเมืองหลวงก้าวเข้าสู่ปลายฤดูหนาวอย่างเงียบงัน หิมะที่เคยปกคลุมทั่วเมืองเริ่มละลายทีละน้อย ราวหลังคาเปียกชื้นด้วยหยดน้ำที่หยดลงมาเป็นจังหวะ สองข้างถนนเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง พ่อค้าแม่ค้าต่างทยอยเปิดร้านรับลูกค้าแต่เช้าตรู่ชีวิตของเสี่ยวถังยังคงดำเนินไปไม่ต่างจากทุกวันยามเช้า นางออกตรวจเอกสารและบัญชียามบ่าย ประชุมร่วมกับเจ้าหน้าที่หน่วยตรวจการ เพื่อวางแผนตรวจสอบเมืองใกล้เคียงยามค่ำจึงกลับเรือนหลังเล็กของตน นั่งอ่านตำราใต้แสงตะเกียง ก่อนเข้านอนพร้อมจดหมายของเฉินยวี่ที่เก็บไว้ในกล่องไม้ข้างเตียงแม้เขาจะไม่อยู่แต่งานของหน่วยตรวจการไม่เคยหยุดเดินตรงกันข้าม…กลับเดินหน้าอย่างเป็นระบบยิ่งกว่าเดิม เสี่ยวถังได้ร่วมกับเจ้าหน้าที่หลายคนจัดระเบียบการทำงานใหม่ทั้งหมดสมุดบัญชีที่เคยกองสุมจนแทบหาสิ่งใดไม่พบ ถูกแบ่งหมวดหมู่ตามเมืองและปีเอกสารทุกฉบับมีเลขกำกับมีสารบัญมีผู้รับผิดชอบชัดเจนแม้แต่เจ้าหน้าที่อาวุโสหลายคนยังอดเอ่ยชมไม่ได้ว่า“ตั้งแต่มีคุณหนูซวีเข้ามา งานของพวกเราง่ายขึ้นมาก”ทุกครั้งที่ได้ยินคำชมเช่นนั้น เสี่ยวถังเพียงยิ้มรับ นางไม่ได
ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ บทที่ 43 จดหมายระหว่างสองเมือง
บทที่ 43 จดหมายระหว่างสองเมืองวังหลวงอยู่ห่างจากเรือนที่เสี่ยวถังอยู่ไม่ไกลมากนัก แต่เพราะหน้าที่ที่เขากำลังทำอยู่ทำให้การส่งหรือรับจดหมายต้องตรวจสอบทุกตัวอักษรจดหมายหนึ่งฉบับจึงต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะเดินทางถึงมืออีกฝ่ายเมื่อก่อนเสี่ยวถังไม่เคยคิดว่าตนเองจะเฝ้ารอจดหมายจากผู้ใดในโลกเดิม การส่งข้อความเพียงชั่วพริบตาก็ถึงปลายทางอยากถามอะไรก็ถามอยากตอบอะไรก็ตอบ หากอีกฝ่ายไม่อ่านข้อความภายในครึ่งวันก็เริ่มสงสัยว่าเขายุ่งหรือไม่พอใจแต่ในโลกแห่งนี้ การรอคอยหนึ่งฉบับกลับต้องนับเป็นวัน และถึงจะช้าเพียงใด ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงบุรุษส่งสารเคาะประตูเรือน หัวใจของเสี่ยวถังก็ยังเผลอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่จดหมายฉบับแรกมาถึงในวันที่หิมะแรกของปีเริ่มโปรยปรายเกล็ดหิมะสีขาวลอยลงมาอย่างแผ่วเบา ปกคลุมหลังคาเรือนและถนนหินด้วยสีขาวจาง ๆบุรุษส่งสารมาถึงตอนยามสาย เสื้อคลุมของเขามีละอองหิมะเกาะอยู่เต็มบ่า“จดหมายจากในวังหลวงขอรับ”เพียงได้ยินคำว่าวังหลวง เสี่ยวถังก็วางพู่กันลงทันที นางรับซองจดหมายมา บนซองมีลายมือคมสวยเป็นระเบียบเพียงเห็นตัวอักษร มุมปากของนางก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหมือนเจ้าของลา
ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ บทที่ 9
บทที่ 9วนิดาโอบกอดทารกน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน ร่างเล็กอุ่นนุ่มแนบอก กลิ่นน้ำนมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมาแตะปลายจมูก นางไม่เคยคิดไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการ ว่าสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ เพียงเท่านี้จะสามารถทำให้นาง…ตกหลุมรักได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบหัวใจที่เคยแข็งกระด้างเพราะโลกอีกใบ เพราะการเอาตัวรอด เพราะการไม่ไว้ใจใคร
ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ บทที่ 8
บทที่ 8หลังจากผ่านความเป็นความตายมาแล้วครั้งหนึ่งวนิดาในตอนนี้กลายเป็นอู่เหมยหลินไม่คิดจะจมอยู่กับความสับสนอีกต่อไปนางตื่นขึ้นมาพร้อมความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงโลกที่นางอยู่…ไม่ใช่โลกเดิม ทั้งวิถีชีวิตขนบธรรมเนียม ความคิดของผู้คน ล้วนแตกต่างจากยุคของนางอย่างสิ้นเชิงแม้เพียงเรื่องเล็กน้อยอย่างก
ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ บทที่ 7
บทที่ 7แม่ทัพหนุ่มนั่งนิ่งอยู่ภายในเรือนอักษร บรรยากาศโดยรอบเงียบงัน มีเพียงเสียงลมพัดผ่านชายคาเบา ๆ และเสียงกระดาษในมือที่ถูกคลี่ออกช้า ๆแววตาของเซียวหานมืดครึ้มท่าทางเคร่งเครียดกว่าทุกวันรายงานลับในมือเขาถูกอ่านซ้ำไปมาแต่ยิ่งอ่านสีหน้าก็ยิ่งหนักอึ้ง“อ๋องแปด…” เขาพึมพำเบา ๆ ข้อมูลที่สายลับส่
ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ บทที่ 6
บทที่ 6“ข้าว่าพี่หญิงต้องจงใจกระโดดลงไป เพื่อเรียกร้องความสนใจของญาติผู้พี่เป็นแน่เจ้าคะ”เสียงหวานอ่อนเอ่ยขึ้นอย่างมีจังหวะจะโคน เซียวเจินก้าวเข้าสู่เรือนหลักด้วยท่าทางรีบร้อน ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยความเป็นห่วงดูเหมือนจริงเสียจนยากจะจับพิรุธแต่ในแววตานั้นกลับซ่อนประกายบางอย่างที่ไม่อาจเรียกว่าบริ
Das könnte dir auch gefallen
สามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.0K Aufrufeฮูหยินใหญ่
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้26.4K Aufrufeพระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
กระดิ่งจันทร์438.5K Aufrufeซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา29.7K Aufrufeข้าหย่าและรวยมาก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์33 Aufrufeข้าอยู่บน ท่านอ๋องอยู่ล่างNC25+
ซีไซต์3.4K Aufrufeเสวียนเหยา
หรงเย่า / นาย่า325 Aufrufeนักสืบหญิงผู้กุมหัวใจทรราช
สกุลจาง29 Aufrufe
