บทที่ 1

บทที่ 1

เรือนอักษรในยามสายควรจะเงียบสงบ หากแต่บรรยากาศภายในกลับตึงเครียดราวกับมีสายลมเย็นพัดผ่านไม่หยุด ร่างกำยำของแม่ทัพเซียวหานนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แกะสลัก ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบทอดมองแผนที่และเอกสารตรงหน้า ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยความครุ่นคิด

เบื้องหน้าเขาคือรองแม่ทัพลี่ซูและรองแม่ทัพลี่เจียง สองพี่น้องตระกูลเจียง ผู้ติดตามเขาออกศึกมาตั้งแต่ครั้งยังเป็นเพียงนายทหารหนุ่ม พวกเขาผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน เห็นเลือด เห็นความตาย จนความหวาดกลัวกลายเป็นสิ่งไกลตัว

บ้านเมืองปลอดศึกสงครามภายนอกมาเกือบห้าปีแล้ว ชัยชนะที่ได้มาด้วยเลือดเนื้อของทหารนับหมื่น ทำให้แผ่นดินสงบสุข กองทัพของเซียวหานจึงถูกเรียกกลับมาประจำเมืองหลวง ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายในกำแพงวัง

แต่ทว่า…ศึกภายนอกสงบ ศึกภายในกลับเริ่มก่อตัว

คลื่นใต้น้ำที่มองไม่เห็น กำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน

“พวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหวแล้วขอรับ”

เสียงของลี่ซูทำลายความเงียบลง เขาก้มศีรษะเล็กน้อย พลางรายงานข่าวที่เพิ่งได้รับมา น้ำเสียงแม้จะนิ่ง แต่ก็แฝงความตึงเครียดเอาไว้อย่างปิดไม่มิด

เซียวหานถอนหายใจยาว มือหนากดลงบนโต๊ะอย่างครุ่นคิด

“มิน่าวันนี้นางจึงยกขนมและน้ำชามาต้อนรับพวกเจ้า”

คำพูดนั้นทำให้ลี่เจียงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้ว

“ท่านแม่ทัพคิดว่าฮูหยินรู้เรื่องนี้มากน้อยเพียงใดขอรับ”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความลังเล แม้โดยส่วนตัวเขาจะไม่ชอบฮูหยินของแม่ทัพนัก แต่ความจริงก็คือ นางคือภรรยาที่แต่งเข้ามาอย่างถูกต้อง อีกทั้งยัง…กำลังตั้งครรภ์บุตรของแม่ทัพ

เซียวหานหัวเราะเบา ๆ อย่างไร้อารมณ์

“ตั้งแต่แต่งเข้ามา นางเปรยให้ข้าช่วยเหลือบิดาของนางมากี่ครั้งแล้ว” น้ำเสียงเขาเย็นชา “ถูกข้าตำหนิจนน้ำตาร่วงไปกี่หน…ก็ยังไม่ละความพยายาม” เขาเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบจ้องไปยังรองแม่ทัพทั้งสอง “เจ้าคิดว่านางจะไม่รู้จริง ๆ หรือ…ว่าบิดาของนางกำลังคิดทำสิ่งใด”

คำถามนั้นไม่มีผู้ใดกล้าตอบ เพราะคำตอบ…ชัดเจนอยู่แล้ว

“อีกทั้ง…” เขาเอ่ยต่อช้า ๆ “การแต่งเข้ามาของนาง ก็เป็นหนึ่งในแผนของราชครู”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งหนักอึ้ง รองแม่ทัพทั้งสองสบตากันเล็กน้อย แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยสิ่งใดออกมา

ทันใดนั้น

“นายท่าน…ฮูหยิน…”

เสียงของบ่าวรับใช้ดังขึ้นจากด้านนอก เร่งร้อนผิดปกติ เซียวหานขมวดคิ้วทันที

“ทำไม ฮูหยินทำอะไร” น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งขึ้น นางอ่อนหวานต่อหน้าเขา แต่ลับหลังกลับใช้อำนาจกับพวกบ่าวรับใช้ยิ่งกว่าเขาคุมกองทัพเสียอีก

“ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ ว่าหากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ห้ามเข้ามารบกวนระหว่างที่ข้าปรึกษางานกับรองแม่ทัพ”

บ่าวผู้นั้นรีบคุกเข่าลง ตัวสั่นเล็กน้อย

“ฮูหยิน…ตกสระบัวขอรับ ยังหาไม่พบ”

คำพูดนั้นราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้อง เซียวหานชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะลุกพรวดขึ้นทันที เก้าอี้ด้านหลังล้มลงเสียงดัง เขาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

“นำทาง!” เสียงคำรามต่ำหลุดออกจากลำคอ เขาก้าวยาว ๆ ออกไปจากเรือนอักษรทันที โดยมีรองแม่ทัพทั้งสองรีบตามหลัง

ภายในใจของเขา…สับสนวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้จะไม่รักนาง แม้จะมองว่านางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของศัตรู

แต่นางยังเป็นภรรยาของเขา และกำลังอุ้มบุตรของเขาอยู่ในครรภ์

เขาจะปล่อยให้นางตายตอนนี้…ไม่ได้ ไม่งั้นแผนที่วางเอาไว้จะเสียหาย

เมื่อไปถึงสระบัว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

บ่าวชายหลายคนกำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในสระ น้ำกระเพื่อมเป็นวงกว้าง กลีบบัวกระจัดกระจายไปทั่ว ผิวน้ำที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้กลับวุ่นวายไม่ต่างจากจิตใจของผู้คนที่ยืนล้อมอยู่

“ญาติผู้พี่!”

เสียงใสของสตรีดังขึ้น เซียวเจินรีบวิ่งเข้ามา นางกำมือแน่น ใบหน้าซีดเผือดราวกับตกใจอย่างแท้จริง “พี่หญิง…จู่ ๆ ก็หน้ามืด แล้วทิ้งตัวลงสระบัวเจ้าค่ะ”

นางพูดเร็วราวกับกลัวไม่ทัน “พวกบ่าวงมหาอยู่นานแล้ว แต่ยังไม่พบเลยเจ้าค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเซียวหานกระตุกวูบ สายตาคมกวาดมองผิวน้ำอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีวี่แววของร่างสตรี…ไม่มีแม้เงา

ในใจของเซียวเจิน กลับมีอีกความคิดหนึ่งซ่อนอยู่ลึก ๆ นางภาวนา ให้คนที่อยู่ในสระนั้น…จมหายลงไปให้ลึกที่สุด และอย่าลอยขึ้นมาอีกเลย

เพราะตราบใดที่สตรีผู้นั้นยังมีชีวิต ตำแหน่งฮูหยินเอก…ก็จะไม่มีวันตกเป็นของนาง แต่แน่นอนว่า ความคิดเหล่านั้นไม่มีผู้ใดล่วงรู้ นางมาอาศัยอยู่ที่ทันที่ญาติผู้พี่แต่งงาน แสร้งทำตัวหวังดีและหัวอ่อน สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของทุกคน มีเพียงความร้อนรนและความหวาดหวั่นของสตรีผู้หนึ่งเท่านั้น

เซียวหานไม่พูดอะไรอีก

เขากระชากเสื้อตัวนอกออกอย่างรวดเร็ว โยนทิ้งลงบนพื้นโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมอง ก่อนจะก้าวไปยังขอบสระ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“ท่านแม่ทัพ!” ลี่ซูร้องเรียก แต่ไม่ทันแล้วร่างสูงใหญ่พุ่งลงสู่ผืนน้ำในพริบตา เสียงน้ำกระเซ็นดังขึ้น พร้อมแรงกระเพื่อมที่แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง สายน้ำเย็นจัดโอบล้อมร่างของเขา

โลกทั้งใบพลันเงียบงัน

เซียวหานดำลึกลงไปทันที ดวงตาคมกวาดมองไปรอบด้าน แม้ภาพจะพร่าเลือน แต่เขายังคงพยายามค้นหา

ในหัวของเขา…มีเพียงความคิดเดียว

ต้องหาให้พบ

ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย

เขาต้องพานางขึ้นมา

นางยังตายตอนนี้ไม่ได้

มือหนาปัดผ่านสายน้ำ คว้าสิ่งที่ลอยผ่านไปมา แต่กลับไม่ใช่สิ่งที่เขาตามหา เขาดำลงไปลึกขึ้นอีก ปอดเริ่มแสบจากการกลั้นหายใจ

แต่เขาไม่หยุด จนกระทั่ง สายตาของเขาสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่ง จมอยู่ใต้ผิวน้ำ นิ่งสนิทราวกับไร้ชีวิต หัวใจของเซียวหานเต้นแรงขึ้นทันทีเขาว่ายตรงเข้าไปอย่างรวดเร็ว มือเอื้อมคว้าร่างนั้นเอาไว้

ผิวกายเย็นเฉียบ ไร้การตอบสนอง

เขากระชับร่างของนางไว้แน่น ก่อนจะรีบว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างสุดกำลัง ในวินาทีนั้น ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

“อย่าตาย…”

แม้แต่ตัวเขาเอง…ก็ไม่รู้ว่าคำนี้หลุดออกมาจากใจตอนไหน แต่เขารู้เพียงว่า เขา…ไม่ต้องการให้นางตาย

อย่างน้อย…ก็ไม่ใช่ตอนนี้ และไม่ใช่ต่อหน้าต่อตาเขาเช่นนี้…