6. Part : เจองานแยก

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เจองานแยก

--------------------------------------------------------------------------

แม่บัวถูกพาตัวมาในห้องนอนของแม่ใหญ่ที่อยู่บนเรือนเดียวกัน ร่างกายของเธออ่อนแรงอ่อนกำลัง ใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนป่วย เนื่องด้วยเธออดหลับอดนอนหลายวันหลายคืน อีกทั้งข้าวปลายังไม่ค่อยตกถึงท้อง...

“ว่าแล้วเชียว ป่วยไข้ไปอีกคนจนได้...”

แม่ใหญ่มองหน้าแม่บัวที่หลับอยู่แล้วก็พูดออกมาเช่นนั้น เธอเห็นสภาพของแม่บัวแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ กลัวว่าจะล้มป่วยไปอีกคน แล้วก็เป็นอย่างที่กังวลอยู่จริง ๆ

“เหตุใดถึงมิรู้จักรักตัวบ้างหนา เด็กโง่...”

เธอมองเห็นภาพของตัวเองในแม่บัวเวลานี้ เมื่อก่อนเธอเองก็เคยรักผู้เป็นสามีมากกว่าตนเอง จนหลายครั้งก็ต้องเจ็บปวดเพราะเขา แต่ก็ยังทำหน้าที่ภรรยาได้ดีเสมอมา ดีอย่างที่หาใครเทียบไม่ได้ นอกเสียจากแม่บัว

เวลานี้มีเพียงแค่แม่ใหญ่และแม่บัวที่อยู่ภายในห้อง ทุกคนยังคงนั่งพูดคุยกันอยู่ในที่เดิม เพราะเขมยังไม่อนุญาตให้ใครกลับเรือน เขาต้องการทำความรู้จักพวกเธอที่เหลือให้มากขึ้น

“น้ำขอรับออกหลวง”

“ขอบใจ” เขมรับน้ำฝนเย็น ๆ จากดินมาดื่ม นั่นทำให้เขารู้สึกชื่นใจขึ้นมาเพียงนิด แต่เมื่อกวาดตามองใบหน้าของหญิงสาวทั้งแปดคน ก็รู้สึกหนักใจขึ้นมาอีกหน

“คุณพี่หิวลือไม่เจ้าคะ น้องจักให้พวกบ่าวเตรียมสำรับข้าวขึ้นมาให้” แม่รองถามด้วยท่าทางฉอเลาะบอกให้สามีรู้ว่าเธอนั้นใส่ใจในยามที่เขาเจ็บป่วย

“ไม่ต้องหรอก ฉันกินไม่ลง...”

“ฮึก ฮึก”

“ฮืออ” เสียงสะอึกสะอื้นยังมีอยู่ให้ได้ยิน

“ทุกคนหยุดร้องไห้เถอะ ฉันไม่ได้เจ็บตรงไหนเท่าไหร่แล้วล่ะ” เขมพยายามที่จะทำตัวให้ปกติในสายตาของหญิงงามทุกคน เพื่อให้สถานการณ์สงบลง และเพื่อที่ตนจะสามารถถามหาเบาะแสสำคัญจากพวกเธอได้

“ฉันมีเรื่องที่อยากจะรู้ เรื่องที่เกี่ยวกับพวกเธอ…”

“ฮืออ คุณพี่”

“บอกว่าไม่ต้องร้องไง เอาแต่ร้องไห้แบบนี้ฉันจะได้เรื่องไหมเนี่ย หยุดร้องได้แล้ว…”

“แม่ละออง เงียบ! อย่าให้คุณพี่ต้องพูดหนที่สาม” แม่รองพูดดุแม่สามที่เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด

“ฮึก เจ้าค่ะ”

“เอาล่ะ พวกเธอน่าจะพอรู้ตัวอยู่บ้าง ว่าใครเป็นที่รักและใครเป็นที่ชังของฉัน บอกมาซิ๊”

“ถ้าหากถามหาผู้ที่เป็นที่รักใคร่แล้ว ก็คงจะต้องยกให้แม่พิกุลเป็นที่หนึ่งเจ้าค่ะ” แม่ละไมพูด

เขมนิ่งสงสัย ก่อนจะเอียงหน้ามากระซิบถามกับดินบ่าวรับใช้ เพราะคิดว่าเมียคนแรกหรือเมียคนล่าสุดคงเป็นที่รักมากกว่าใคร “ไม่ใช่แม่นวลปรางหรือแม่บัวเหรอวะ?”

“ไม่ใช่ขอรับ เป็นคุณหญิงพิกุลถูกต้องแล้วขอรับ”

“งั้นใครบ้างที่ไม่เป็นที่ชื่นชอบของฉัน”

“หมายถึง ไม่เป็นที่โปรดลือเจ้าคะ?” แม่พลอยเมียลำดับที่สิบเอ็ดถาม

“ใช่…”

“หากเช่นนั้นก็คง จักเป็นแม่บัวกะมังเจ้าคะ” แม่รองตอบในสิ่งที่มั่นใจ แต่แสร้งทำเป็นพูดไม่เต็มปากเต็มคำนัก

“แม่บัว…” ผู้หญิงที่เป็นลมเมื่อกี้ ไอ้ดินแดนบอกว่าเธออยู่เฝ้าไข้ผมสามวันสามคืน แถมยังไปขอไว้ชีวิตให้กับผู้เป็นสามีถึงจวนเจ้าเมือง แต่เธอกลับไม่เป็นที่รักที่สุดของออกหลวงเขม น่าแปลกจริง

“แล้ว…ฉันมีลูกกับใครบ้าง กี่คน?”

“…”

“…”

“…” ทั้งแปดสาวนั่งเงียบ ไม่มีใครปริปากพูดเรื่องที่เขมถามถึง

“…” เขมหันมามองหน้าของดิน แล้วก็เห็นว่าบ่าวรับใช้ส่ายหัว ราวกับจะบอกตนว่าไม่มีในสิ่งที่ถามถึง “ไม่มีเหรอ สักคนเลยเนี่ยนะ”

“น้องเคย…ตั้งท้องเจ้าค่ะ แต่ก็แท้งลูกไป” แม่ละไมพูดหน้าเศร้า

“น้องเองก็ด้วยเจ้าค่ะ แท้งไปหนึ่งหน เช่นกันกับแม่ละไมเจ้าค่ะ” แม่ละอองพูด

“น้องก็ด้วยเจ้าค่ะ” แม่ศรีนวลพูด

“น้องด้วยเจ้าค่ะ” แม่เอี่ยมพูด

“น้องเช่นกันเจ้าค่ะ” แม่จันทร์พูด

“ผู้ที่ยังมิเคยตั้งท้อง ก็คงจะมีแต่น้อง แม่พลอยแลแม่บัว สามคนเท่านั้นเจ้าค่ะ” แม่บังอรเมียลำดับที่หกพูดแจ้ง

“…” นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย แท้งลูกกันหมดเลยเนี่ยนะ “แท้งเพราะอะไร?”

“ทุกคน ล้วนแล้วแต่ครรภ์เป็นพิษเจ้าค่ะ”

“งั้นเธอล่ะ?” เขมหันมาถามกับแม่พิกุลที่นั่งเงียบไม่พูดสิ่งใดเหมือนอย่างแม่หญิงคนอื่น ๆ

“…เอ่อ น้องเป็นหมันเจ้าค่ะ มิอาจตั้งท้องได้ เรื่องนั้นคุณพี่ทราบดีตั้งแต่ก่อนจะตบแต่งกันแล้วเจ้าค่ะ” แม่พิกุลตอบผู้เป็นสามีถึงเรื่องที่ออกหลวงเขมและคนบนเรือนรู้กันอยู่แล้ว ว่าเธอไม่มีความสามารถในการตั้งท้องได้

นี่มันไม่ปกติชัด ๆ จะแท้งลูกเหมือนกันทั้งหมดเป็นไปได้ยังไง ไม่มีทางที่เรื่องนี้จะเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ “…ฉันมีส่วนทำให้พวกเธอแท้งลูกหรือเปล่า เช่นบังคับให้ไปเอาลูกออก หรืออะไรแบบนั้น?” เขมคิดว่ามันควรจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังกว่านั้น จึงถามหาความจริงจากหญิงสาวถึงเรื่องที่พวกเธออาจจะไม่กล้าพูดมันตามตรง…

“อย่ากล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ คุณพี่ประเสริฐยิ่งนัก เรื่องแท้งนั้นเป็นเพราะร่างกายของน้องมิแข็งแรง จึงเป็นเหตุให้ต้องเสียลูกน้อยไป อย่าได้สงสัยแครงใจตัวเองเลยหนาเจ้าคะ” แม่ละไมผู้ไม่เคยคิดโทษสามี พูดบอกกับเขมด้วยใจบริสุทธิ์ เพราะเธอคิดโทษเพียงร่างกายของตัวเองที่ไม่แข็งแรงดี จึงเป็นเหตุให้ต้องเสียลูกน้อยไป

“แล้วฉัน เอ่อ ข้า ข้าเคยทำอะไรไม่ดีให้พวกแม่ ๆ เจ็บใจหรือเปล่า นอกเสียจากเรื่องที่พวกเจ้าแท้งลูก”

“...”

“...”

“...”

“หากมีก็บอกมาเถอะ…”

“...” ไม่มีใครกล้าปริปากพูด แม้ต่างก็เคยเจอเรื่องเจ็บช้ำน้ำใจและทุกข์ใจเพราะออกหลวงเขมผู้เป็นสามีเหมือน ๆ กัน

“ถ้าไม่มีใครยอมพูด ข้าคงไม่มีทางจำพวกเจ้าได้…”

“สำหรับน้องออกหลวงเป็นผัวที่ดี มิมีข้อครหาใดเจ้าค่ะ น้องมิเคยต้องถูกตบตี อยู่เรือนคุณพี่ได้กินอิ่มนอนหลับเสมอมา อาจมีบางคราที่น้อยใจเพราะคุณพี่มิมีเวลาให้ แต่น้องก็เข้าใจดีเจ้าค่ะ ว่าคุณพี่มีหน้าที่สำคัญยิ่งให้ต้องจัดการ…” แม่จันทร์ เมียลำดับที่เก้าพูดอย่างเป็นเหตุเป็นผล

“งั้นเหรอ เธอ เอ่อ เจ้าชื่ออะไรล่ะ ข้าจะพยายามจำเจ้าให้ได้”

“น้องชื่อจันทร์เจ้าค่ะ”

“คุณจันทร์เป็นเมียแต่งลำดับที่เก้าของออกหลวงขอรับ” ดินบ่าวรับใช้พูดบอกเขม

“งั้นสินะ แม่จันทร์ เมียหมายเลขเก้า จำแบบนี้แล้วกัน...” แบบนี้คงจำง่ายกว่าจำชื่อ

“น้องชื่อละออง คุณพี่จำได้หรือไม่เจ้าคะ” แม่สามเอ่ยถามอย่างมีหวัง

“แม่ละออง เป็นเมียลำดับที่ เอ่อ...ที่สาม” เขมพูดเดาไปส่ง ๆ

“ใช่เจ้าค่ะ ฮืออ คุณพี่จำน้องได้”

เขมยืดมือไปตบไหล่งาม เพื่อปลอบใจสาวสวยที่ส่งเสียงสะอื้นอยู่ให้เบาใจหายกังวล “ไม่ต้องร้อง ข้าจะรีบหาย รีบจำพวกเจ้าทุกคนให้ได้ ขอแค่บอกมา ว่าทุกคนที่เป็นเมียข้า มีเรื่องทุกข์ใจ โกรธเคืองอะไรข้าหรือเปล่า ถ้ามีก็บอกกันมาตรง ๆ เถอะ ข้าจะปรับปรุงตัว เป็นผัวที่ดียิ่งขึ้น”

“พวกเราพูดได้จริง ๆ ลือเจ้าคะ?” แม่เอี่ยม เมียลำดับที่เจ็ดถาม

“ออกหลวงเป็นผัวที่ดีประเสริฐที่สุดของพวกเราแล้วเจ้าค่ะ หากจะให้หาข้อเสียคงมิมี...” แม่ศรีนวล เมียลำดับที่ห้าพูดขึ้น

ไม่กล้าพูดกันใช่ไหม ได้ “ถ้ายังไม่ยอมพูด…แบบนี้ข้าคงจะต้องลืมทิ้งพวกเจ้า แล้วไปหาเมียใหม่ซะ!”

เขมเล่นบทโหด ซึ่งก็ใช้ได้ผล หญิงสาวทั้งแปดคนแย่งกันพูดเรื่องที่อึดอัดอยู่ภายในใจของพวกเธอออกมาจนเจ้าตัวฟังไม่ทันว่าเขาสร้างเรื่องสร้างราวอะไรให้เมียคนไหนปวดใจไว้บ้าง แต่ก็รู้ได้ว่าเขาสร้างบาดแผลภายในใจให้กับพวกเธอทุกคน จากสันดานเจ้าชู้มักมากในกามที่แก้ไม่หาย…

“@$#%$@#$”

“@$#%$@#$”

“@$#%$@#$”

“พอก่อน...” เขมยกมือขึ้นหยุดแปดสาวที่แย่งกันพูด “แบบนี้ไม่ได้เรื่อง พานปวดหัวเปล่า ๆ”

“คุณพี่ปวดหัวลือเจ้าคะ” แม่สี่เอ่ยถาม

“ปวดหัวเสียงพวกเธอนี่แหละ...” ให้นั่งฟังความทุกข์ใจของเมียทุกคน แบบนั้นไม่รู้ว่าสามวันสามคืนจะฟังจบหรือเปล่า แถมผมคงจำเรื่องราวไม่ได้ทั้งหมด หากมีเครื่องอัดเสียงคงดี แต่นี่ไม่มีอะไรเป็นเครื่องช่วยทุ่นแรงเลย อยากจะบ้าตาย

“เอาอย่างงี้ พวกเธอเขียนหนังสือเป็นหรือเปล่า” เขมกะจะให้เมียทุกคนเขียนบอกเล่าเรื่องราวทุกข์ใจของพวกเธอให้เขารับรู้ผ่านตัวหนังสือ และหวังจะใช้ข้อความพวกนั้นเป็นหลักฐานสำคัญในการสืบหาเบาะแสต่อไป

“...”

“...”

“...”

ความเงียบสนิททำให้รู้ว่าพวกเธอไม่มีความสามารถที่เขมต้องการเลยสักคน “เขียนหนังสือไม่เป็นกันเลยเหรอ?”

“น้องพอเขียนได้อยู่บ้างเล็กน้อยเจ้าค่ะ” แม่พิกุลพูดอ้าง

“นี่มันงานยากงานหินชัด ๆ แบบนี้จะไปสืบรู้เรื่องได้ยังไง ให้จอห์น เซนต์ จอห์น ยอดนักสืบแห่งลอสแอนเจลิสมาสืบก็คงมืดแปดด้านเหมือนกัน…” เขมลุกเดินออกจากกลางเรือนเข้าห้องนอน เพื่อใช้เวลาคิดอะไรคนเดียวสักพักกับภารกิจที่โคตรหินโคตรยากนี้

เขมหนักใจกับงานสืบที่ไม่มีตัวช่วยทุ่นแรงใดเลย ไม่มีอุปกรณ์เทคโนโลยี แถมคนที่นี่ก็ไม่มีใครให้ความร่วมมือกับเขาได้เต็มที่เท่าที่ต้องการ เพราะในความรู้ที่มีอย่างมากล้นของเขา มันสามารถใช้ได้แค่ในที่ของเขาเท่านั้น ไม่ใช่ในอดีตเมื่อสามร้อยกว่าปีแห่งนี้ อีกอย่างผู้ต้องสงสัยในคดีนี้มีมากกว่าสิบคน ซึ่งกว่าจะสืบเจอเส้นสายของเรื่องคงใช้เวลามากพอสมควร และเขาอาจจะถูกตัดสินประหารเสียก่อนเจอตัวผู้บงการ

“เฮ้อ...ถ้าเป็นแบบนี้ให้ฉันตายไปเลย ยังดีกว่าต้องย้อนกลับมาที่นี่ มาแก้ไขเรื่องบ้า ๆ อะไรนี่”

“อย่าพูดแบบนั้นสิขอรับออกหลวง” ดินเองก็เห็นใจเจ้านายของเขา ที่รู้สึกท้อใจกับการแก้ไขปัญหาที่ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ก่อ

“อีกเจ็ดวันจะมีการไต่สวนใช่ไหม แบบนั้นฉันจะหาหลักฐานจากไหนทัน ตอนนี้ยังไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง” สีหน้าของเขมดูหมดความตั้งใจที่จะสู้ เพราะเขาคิดว่ามันยากและเหนือเกินความสามารถของเขาไปมาก ๆ เวลาแค่เจ็ดวันคงไม่พอในการสืบหาความจริง

“อย่าเพิ่งหมดกำลังใจสิขอรับ...”

“…” มีทางอื่นอีกไหม ที่ไม่ต้องมานั่งแก้ไขเรื่องบ้า ๆ นี่ ถ้าหาคนร้ายตัวจริงไม่เจอสุดท้ายแล้วก็ต้องถูกประหาร ใช่แล้ว! ก็คงมีแค่ความตายเท่านั้นแหละที่จะหยุดเรื่องนี้ได้

“จริงด้วย ก่อนจะถึงวันไต่สวน ฉันต้องตาย”

“อะไรนะขอรับ!?”

“ตายด้วยวิธีไหนดี?”

เขมเริ่มคิดหาวิธีที่จะทำยังไงให้เขาจบเกมส์นี้ได้เร็วยิ่งขึ้น และในความคิดของเขา การตายก็เป็นเพียงทางเดียวที่เขาจะออกไปจากจุดนี้ได้ แม้จะไม่ได้กลับไปยังในที่ที่จากมา ก็คงดีกว่าต้องมาสืบหาเรื่องที่ยากเกินกำลัง และคงดีกว่าที่ต้องทุกข์ทนกับการถูกทรมานด้วยสารพัดวิธี

“โดดตึก! ที่นี่ไม่มีตึกนี่นา มีด! ไม่เอา แทงตัวเองคงเจ็บหน้าดู…” ใจเขาไม่แข็งพอที่จะแทงตัวเองจนตาย จึงคิดหาวิธีอื่น “แขวนคอ! หึ่ย ไม่น่าจะเวิร์ค มีวิธีไหนที่เจ็บตัวน้อยที่สุดไหมวะ…”

“ออกหลวงขอรับ...”

“ใช่! ยาพิษ ไปหายาพิษมาให้กูทีไอ้ดิน” เขมคิดว่าเขาควรจะตายด้วยวิธีเดิม แบบนั้นคงจะไม่ต้องทรมานเท่าไหร่ เพราะเป็นวิธีที่เคยตายมาก่อน

“ทำแบบนั้นไม่ได้นะขอรับ”

“ไอ้ดิน กูบอกให้ไปเอายาพิษมาไง!”

“ไอ้ดินคนนี้ยอมตายขอรับ” ดินก้มหมอบแทบเท้าของเขม เพราะเขาไม่กล้ากระทำเรื่องที่ผู้เป็นนายสั่ง

“เฮ้อ...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds