LOGIN[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : เอาว่ะ! -------------------------------------------------------------------------- “ออกหลวงอย่าขอรับ!” ตูม!! “ออกหลวง!” ดินห้ามไม่ทัน เขมกระโดดลงท่าเรือหน้าบ้านไปซะก่อน เขาหวังที่จะฆ่าตัวตายด้วยการปล่อยให้ตัวเองจมน้ำตาย เพราะแบบนั้นคงดีกว่าการถูกทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า และอาจจะเจ็บน้อยกว่าการถูกบั่นคอ ทว่าทาสรับใช้ในเรือน ต่างก็ช่วยกันโดดลงน้ำตามไปช่วยพาเขมขึ้นมาบนท่า โดยที่เขมพยายามจะดิ้นขัดขืนสุดแรง เพื่อให้ตัวเองสำเร็จความต้องการ แต่ก็ไม่เป็นผล ร่างของเขาถูกพากลับขึ้นท่าได้สำเร็จ โดยบ่าวรับใช้ถึงสี่คน ด้วยที่เขาเป็นชายร่างสูงใหญ่กว่าร้อยแปดสิบห้า และแรงก็เยอะมหาสาร เพียงแค่ดินคนเดียวคงเอาเขาขึ้นจากน้ำไม่ได้... “ปล่อยกู!” “อย่าทำแบบนี้เลยขอรับออกหลวง” “พวกมึงเอะอะอะไรกัน!” แม่รองรีบวิ่งจากเรือนลงมาตรวจดูที่มาของเสียงเอะอะที่ว่า ก่อนจะเห็นว่าสามีของเธอและบ่าวสามสี่คน ตัวเปียกชุ่มน้ำเหมือนกันหมด “...คุณพี่!” “ปล่อย! ปล่อยสิวะ!” เขมดิ้นพล่านอยู่บนศาลาหลังจากถูกพาตัวขึ้นจากน้ำ เขาไม่ยอมที่จะกลับเข้าเรือน เอาแต่ดื้อจะกระโดดลงน้ำอีกรอบให้ได้ “คุณพี่จะทำการณ์ใดเจ้าคะ?” “ฉันอยากตาย” “..!” “..!” “เหตุใดถึงพูดเช่นนั้นกันเจ้าคะ” แม่ใหญ่ที่เดินตามมาดู ได้ยินทันประโยคที่เขมพูดว่าอยากตาย เธอจึงถามหาเหตุผลกับสามี “ฉันถูกใส่ความว่าเป็นกบฏ จะให้อยู่รอถูกประหารหรือโดนทรมานอีกรอบหรือไง หาวิธีตายเองคงเจ็บน้อยกว่า ปล่อยสิวะ!” เขมไม่คิดสู้ เพราะภารกิจที่เขาต้องทำมันยากเกินไป แถมคนที่ดูจะมีส่วนเกี่ยวข้องในคดีก็มีมากเหลือเกิน อีกอย่างเวลาที่เขาสามารถสืบหาความจริงได้ก็มีอยู่อย่างจำกัด เรียกว่าน้อยจนแทบจะวางแผนไม่ถูก “...ไอ้ดิน พาออกหลวงกลับขึ้นเรือน หากออกหลวงมีอันเป็นไป มึงจักต้องรับหวายพันหน” แม่ใหญ่ออกคำสั่งกับบ่าวรับใช้คนสนิทของสามี เพื่อให้ดินเฝ้าจับตาดูเขมไว้ ไม่ให้เขาทำเรื่องอย่างที่ใจต้องการได้สำเร็จ “...” “ขอรับ...ขึ้นเรือนกันเถิดขอรับออกหลวง กระผมมิอยากถูกหวายลงหลัง” “ไม่เว้ย! ปล่อยกู!” เขมต่อต้านทุกคน แต่เขาก็ถูกพากลับขึ้นห้องมาจนได้ และครั้งนี้ดินก็จับตาเฝ้าอยู่ไม่ห่าง เพื่อไม่ให้เขาวิ่งหนีลงเรือนไปอย่างที่ทำเมื่อครู่ เขมถูกจับตาเฝ้าอยู่แบบนั้นจนถึงเวลามืดค่ำที่ต้องเข้านอน ดินก็ไม่ละสายตาไปจากเขาเลยแม้ช่วงพริบตาเดียว “…” “ไปนอนได้แล้วไอ้เวร มานั่งจ้องกูอยู่ได้” “ผมนอนมิได้ขอรับ หากออกหลวงคิดทำการณ์เช่นนั้นอีก ผมขอตายตามไปด้วยเสียดีกว่า” ดินจับจ้องจนตาแห้งก็ไม่คิดจะปล่อยให้ผู้เป็นนายคาดสายตา “เฮ้อ กูจะตายคนเดียว แล้วมึงจะมาตายกับกูด้วยทำไม” “โดนหวายลงหลังพันครั้ง ยังไงกระผมก็คงตายอยู่ดี...แต่จะตายทั้งที ก็ควรทำประโยชน์ก่อนตายมิใช่ลือขอรับ” “กูไม่ทำ ใครจะเป็นคนร้ายตัวจริงก็ช่างแม่ง กูไม่สนแล้ว” “เฮ้อ...” “คนที่ต้องถอนหายใจ คือกูนี่ อยากกลับบ้านก็กลับไม่ได้ อยากตายก็ไม่ได้ตาย...เฮ้อ” เขมตัดพ้อกับสิ่งที่เขาเผชิญอยู่ มันน่าหงุดหงิดที่ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าที่ใจต้องการ “ออกหลวงขอรับ...” “หุบปาก กูจะนอนแล้ว” เขมทิ้งตัวลงนอน ไม่ต้องการรับฟังสิ่งใดที่ดินจะเอ่ยปากพูด เพราะเขาคิดว่าเวลานี้คงไม่เหมาะที่จะทำเรื่องนั้นซ้ำสอง เนื่องจากดินคงนั่งเฝ้าเขาทั้งคืนไม่ยอมพักสายตา ลงมือฆ่าตัวตายตอนนี้คงไม่สำเร็จเหมือนอย่างช่วงบ่ายที่เขาทำ แต่ถึงจะอย่างนั้นเขมก็ทำทุกวิถีทาง ที่เขาคิดว่าจะสามารถตายได้ ทั้งการใช้ผ้าห่มผูกคอ แอบไปกระโดดน้ำอีกเกือบสิบครั้ง ในช่วงสามวันแรกที่ตื่นขึ้นในสถานที่แห่งใหม่นี้ แต่ทุกครั้งก็ถูกดินบ่าวรับใช้เข้ามาช่วยได้ทันเวลาทุกที... ตูม!! “ออกหลวงขอรับ!” ตูม!! “ปล่อยให้กูตายเถอะไอ้แดน! กูขอร้องล่ะ” เขมพูดขอร้องในฐานะที่ดินเป็นเพื่อนรักของเขาในชาติปัจจุบันที่เขาจากมา “กระผมชื่อดินขอรับ” “เออ! มึงจะชื่ออะไรก็เรื่องของมึง แต่ตอนนี้กูอยากตาย!” “มิได้ดอกขอรับ ขึ้นฝั่งเถิดขอรับ เดี๋ยวแม่ใหญ่มาเห็นเข้าผมจักโดนโบยเอา” “มึงก็ขึ้นไปสิวะ จะมาช่วยกูหาอะไร ไป!” เขมพยายามผลักดันดินออกห่าง ส่วนตัวเองก็จะมุดลงน้ำให้ได้ “มิได้ขอรับ อย่าทำแบบนี้เลยขอรับ...หากคุณเขมทำแบบนี้ ชาติต่อไปก็จักต้องย้อนกลับมาอีกนะขอรับ” เขมได้ยินแบบนั้นก็หยุดนิ่งไป ลอยตัวอยู่ในน้ำเพื่อฟังสิ่งที่ดินกำลังจะพูดบอก “...หมายความว่าไง?” “นี่มิใช่หนแรก แต่เป็นหนที่สามแล้วหนาขอรับ” “...” “ในหนแรกที่ท่านเดินทางมา เป็นช่วงเวลาร้อยปีหลังจากนี้ ท่านในตอนนั้นมิสามารถเปลี่ยนแปลงอันใดได้เลย...” “...” “แต่ท่านคนที่เดินทางมาจากช่วงเวลาสองร้อยปีหลังจากนี้ สืบจนเกือบจักรู้ความจริงแล้วขอรับ ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง แต่ก็ไม่ทันการ ถูกประหารเสียก่อน...” “...” “มาถึงหนนี้ ไอ้ดินเชื่อเหลือเกิน ว่าคุณเขมจักต้องทำได้สำเร็จแน่นอนขอรับ...” เขมในเมื่อร้อยปีและสองร้อยปีหลังจากสมัยอยุธยา ได้ย้อนกลับมาทำภารกิจที่ว่านี้แล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จ ซึ่งนี่ก็เป็นครั้งที่สามของดวงจิตของเขา ที่ได้ย้อนกลับมาในอยุธยาอีกครั้ง เพราะในขณะที่กำลังจะถูกสำเร็จโทษครั้งนั้น ออกหลวงเขมตั้งจิตภาวนาไว้ว่า ตนจะกลับมาตามหาผู้กระทำผิดตัวจริงให้มารับโทษให้จนได้ แม้จะอยู่แห่งหนตำบนใด จะเหนือใต้ออกตก หรือแม้จะไปเกิดในชาติใหม่ ตนก็จักกลับมาเพื่อแก้ไขเรื่องที่ผิดให้เป็นถูก โดยเฉพาะความผิดที่เขาก่อไว้กับแม่บัว ซึ่งทั้งหมดนั้นเป็นคำอ้อนวอนสุดท้ายก่อนที่เขาจะสิ้นใจ... “เฮ้อ...” “อย่างนั้นแล้ว...คุณเขมช่วยพิจารณาดูอีกหนเถิดหนาขอรับ หากมิเช่นนั้นแล้ว เกิดชาติหน้าฉันท์ใดก็คงต้องกลับมาที่นี่อีกเป็นแน่...” “แต่เวลาเหลืออีกแค่สี่วันก็จะถึงวันไต่สวน ยังไม่มีหลักฐานอะไรเพิ่มเติมเลย ส่วนคนร้ายที่ใส่ความว่ากูจ้างให้มันไปปล้นคลังสมบัติหลวง ก็ฆ่าตัวตายไปแล้ว” “ยังเหลืออีกผู้หนึ่งขอรับ แต่มิมีผู้ใดรู้ว่ามันเป็นหรือตาย...” “หมายถึงคนร้ายในกลุ่มนั้นเหรอ” “ใช่ขอรับ ที่กระผมเล่าให้ฟัง ผู้ร้ายมีห้าและทุกคนอ้างว่าเป็นลูกน้องของออกหลวงทั้งหมด มันบอกว่าที่พวกมันปล้นครั้งนี้ก็เพราะเป็นคำสั่งของออกหลวง” “...” “พวกมันทั้งห้าคนหลบหนีคุกของทางการออกมาได้ แต่ก็พบเป็นศพอยู่ที่ชายป่าสี่คนเท่านั้น แต่ผู้ร้ายอีกหนึ่งคนยังจับตัวมิได้ขอรับ” “งั้น...ถ้าจับตัวไอ้นั่นได้ ก็ยังพอมีหวัง” “ใช่ขอรับ เรายังพอมีหวัง” “…เอาว่ะไอ้เขม อย่าให้เสียชื่อเจ้าของบริษัทนักสืบเอกชน” -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~ sds[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : THE END.--------------------------------------------------------------------------“ขอน้ำหน่อย” เขมพูดเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออกว่าเขาพูดขอสิ่งใด แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นเพื่อนสนิท ดินก็รู้ได้ว่าเขมต้องการน้ำดื่ม“อะ”“เฮ้อ กว่าจะฟื้นได้ ทำคนทั้งบ้านเป็นห่วงกันไปหมด เห็นหรือยังว่างานที่แกเลือกทำมันเสี่ยงอันตรายแค่ไหน”“อย่าว่ามันเลยครับพ่อ มันตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว” ดินพูดแก้ตัวให้เพื่อนรัก ที่ทำได้เพียงแค่นอนกระพิบตาปริบ ๆ ไม่มีแรงพอที่จะพูดเถียงพ่อเหมือนอย่างเคย“ถ้าไม่ได้ดินแดนมันช่วยไว้ แกจะได้ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าพ่อแม่พี่น้องอีกครั้งหรือเปล่า” เขาไม่อยากจะดุลูกชายกับการงานเสี่ยง ๆ ที่เขมเลือกทำ แต่มันก็อดไม่ได้เมื่อเห็นว่าเขาถูกปองร้ายจนเกือบถึงแก่ชีวิต และหากไม่ได้ดินแดนช่วยไว้เขาคงแย่“…” เขมดื่มน้ำจนชุ่มคอ ก่อนจะถามออกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาไม่ได้สติ “เล่าให้ฟังที เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”“วันนั้นกูกลับเข้าไปที่บริษัทพอดี แล้วก็เห็นว่ามึงหมดสติไป กูกับอีบีมก็เลยพามึงไปส่งโรงพยาบาล ตอนแรกกูก็ไม่ได้เอะใจว่าอีบีมมันเป็นคนทำใ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ปิดฉากหน้าประวัติศาสตร์--------------------------------------------------------------------------ในค่ำคืนนี้ เขมตั้งใจเขียนจดหมายถึงใครบางคน เขาเขียนด้วยภาษาที่ใช้กันแพร่หลายในสมัยอยุธยาด้วยความทรงจำเดิมที่เคยได้เรียนรู้มา และแน่ใจได้ว่าผู้รับสารจะเข้าใจในทุกตัวหนังสือที่เขาต้องการจะบอกกล่าว เป็นความในใจที่เขาต้องการจะบอกกับแม่นวลปราง หญิงงามคนแรกที่เขายกย่องให้เป็นเมีย...“…”เธอเป็นผู้หญิงที่ผมควรจะรักและทำดีด้วยมากที่สุด แต่ผมกลับผูกมัดเธอไว้ และทรมานเธอด้วยเรื่องชั่วช้ามากมาย สิ่งเดียวที่ผมจะทำเพื่อทดแทนสิ่งไม่ดีมากมายนั้น คงเป็นการยอมเข้าใจถึงสิ่งที่ชะตากำหนดให้ต้องเป็นไปก๊อก ๆ!“ข้าขอเข้าไป ได้ลือไม่เจ้าคะ?” เสียงขออนุญาตนั้นทำเขมใจสั่นเมื่อได้ยิน แต่ก็ยินดีให้เธอเข้ามาเพื่อพูดคุย“เข้ามาสิ”“วางไว้ตรงนี้ แล้วเจ้าก็ออกไป”“เจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้วางสำรับชาลงตามคำสั่งของนายหญิง ตอนนั้นเขมก็ปิดพับจดหมายที่เขาเขียนอยู่ลง และโฟกัสไปที่แม่นวลปรางเพียงเท่านั้น เพราะคิดว่าเธอคงมีธุระสำคัญจะพูดคุยด้วย“ข้านำชาร้อนมาให้เจ้าค่ะ กลัวว่
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง--------------------------------------------------------------------------แม่นวลปรางเจอทั้งการนอกใจ นอกกาย ผิดคำพูดผิดคำสัญญา อีกทั้งยังถูกทำร้ายทั้งกายและใจ หากว่าสุดท้ายแล้วเธอจะเป็นอย่างที่ผมคิด มันก็สมควรแล้วที่ออกหลวงเขมอินทราจะได้รับบทเรียนแสนล้ำค่านี้จากเธอ…“เฮ้อ”“ยังมินอนอีกลือขอรับคุณเขม” ดินเอ่ยถามกับเจ้านายของเขา เมื่อตื่นขึ้นมาและเห็นว่าเขมยังคงนั่งอยู่ที่หน้ากองไฟ“กูนอนมิหลับ”“คิดถึงเรื่องอันใดอยู่ลือขอรับ?”“…เรื่องชั่ว ๆ ที่เคยทำไว้”“...”“ทั้งที่กูตบปากรับคำกับแม่นวลปราง ว่าจะดูแลแม่บัวเป็นอย่างดี หากว่าเธอยอมยกแม่บัวให้ แต่กูกลับไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ แลทำร้ายทั้งแม่นวลปรางกับแม่บัวให้ต้องเจ็บช้ำ กูมันเลวระยำเสียยิ่งกว่าสัตว์นรก”“อย่าก่นด่าตัวเองเช่นนั้นเลยหนาขอรับ กระผมรู้ดีว่าออกหลวงมิได้เป็นคนชั่วร้ายโดยสันดาน ถ้ามิใช่เพราะ...”“เพราะอะไร?”ตุบ! เสียงเมื่อครู่ทำให้ทั้งสองคนมองไปหาจุดทิศทางที่มาของเสียง แต่ก็พบเพียงแค่ความมืดเท่านั้น“..!”“..!”มันโผล่มาแล้ว “มึงคิดว่าจะหลบหนีได้นานเท่าไหร่?”
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ตั้งแต่คืนนั้นมา รอยยิ้มแสนสดใสของแม่บัวก็ค่อย ๆ จางหายไป และออกหลวงเองก็เริ่มเดินเกมส์ลุกเข้าหาแม่บัวหนักยิ่งขึ้น เพื่อให้เธอได้มาอยู่ในสถานะที่เขาจัดวางไว้...“แม่บัว”“..!”“ตกใจกะไร นี่ข้าเอง”“ออกหลวง” แม่บัวก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างสูงกำยำ ที่โอบรัดร่างนุ่มนิ่มบอบบางของเธอไว้แนบชิดกับลำตัวของเขา“ไอ้ดิน ไปดูต้นทางไว้ อย่าให้ใครเดินมาแถวนี้”“ขอรับ…” ดินเดินนำหน้าบ่าวรับใช้อีกสามคนออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น เพื่อให้เจ้านายของพวกเขาได้ทำเรื่องที่ใจปรารถนา แม้เวลานี้จะเป็นช่วงที่ฟ้ายังสว่างอยู่ และพื้นที่บริเวณนั้นจะมีเพียงแค่ชายคายาวที่ปกคุมแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหากับเรื่องที่ออกหลวงต้องการจะทำ“ข้าจักต้องรีบนำดอกไม้ขึ้นไปให้คุณพี่บนเรือนเจ้า
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความทรงจำของออกหลวงเขม Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ปล. ไรท์มีการเพิ่มเนื้อหาใน ep.1-20 ด้วยนะคะในช่วงที่พรานหลับตาลง นั่นเป็นเวลาที่เขาเริ่มทำงานให้กับผู้ว่าจ้างในอีกหน้าที่ที่เขาถนัดกว่าการเป็นพลานป่า ส่วนเขมก็ยังคงนั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่ที่หน้ากองไฟ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมาที่เขาเคยสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง กับความรักของเขาและแม่นวลปราง ซึ่งภาพความทรงจำที่เขาเห็นมันทำให้เขายิ่งกลัวว่าจะเป็นเธอ…อยุธยา พ.ศ. ๒๒๔๕ช่วงสองปีก่อนที่เขมจะเดินทางมาที่นี่ เวลานั้นออกหลวงเขมยังคงมีชีวิตอยู่ และเป็นตัวตนของเขาอย่างที่เคยเป็นมา ความมักมากในกามมีให้เห็นแม้ว่าเป็นช่วงกลางวันแสก ๆ บนพื้นที่กลางเรือน เรื่องบัดสีบัดเถลิงเช่นนั้นเกิดขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่ว่าจะพื้นที่หรือมุมไหนของบ้าน ออกหลวงเขมก็สามารถเสพ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เกิดเหตุ!--------------------------------------------------------------------------พรานป่าเริ่มทำพิธีเปิดเนตรให้กับเขม โดยมีเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นพยาน ซึ่งพื้นที่นี้ทั้งสงบและเหมาะแก่การทำพิธีมากกว่าที่ไหน ๆ และหลังจากที่พิธีกรรมเสร็จสิ้น เขมก็รับรู้ทุกเรื่องราว เกี่ยวกับตัวตนในอดีตชาติของเขาราวกับว่าเขมได้ความทรงจำเดิมในชาติปางก่อน ชาติที่เขาเคยเป็นออกหลวงเขมอินทรากลับคืนทั้งหมด และทุกความทรงจำนั้นก็มีทั้งเรื่องดีและไม่ดีที่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าพร้อมจะรับมัน ทว่าเมื่อเอาเข้าจริง ความทรงจำทั้งหมดของออกหลวงเขมอินทรากลับโหดร้ายกว่าที่เขาคิด นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขมรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมาไม่หยุดในเวลานี้ ภาพทุกภาพ เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ มันทำเขมแหลกสลายจนยากจะรับมือกับอารมณ์เศร้าที่ปะทุล้นอยู่ภายในใจ...“ฮึก ฮืออ!”“คุณเขมขอรับ”“กูมิได้ทำผิดจริง ๆ กูมิได้เป็นกบฏไอ้ดิน”“กระผมรู้แล้วขอรับ ฮึก” บ่าวรับใช้อย่างดินที่เห็นแบบนั้นก็กั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขารับรู้ว่าผู้เป็นนายของเขาบริสุทธิ์เสมอมา และเขาเองก็ต้องการให้ออกหลวงเขมได้หลุดพ







