LOGIN[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : คนรักหรือคนร้าย -------------------------------------------------------------------------- ตอนนี้สิ่งที่เขมไม่อยากจะเชื่อก็เป็นสิ่งเดียวที่เขาคิดว่าเป็นไปได้มากกว่าเรื่องการตาย เพราะหากว่าเขาตายไปแล้วอย่างข้อสันนิษฐานแรก ความเจ็บปวดทางร่างกายที่มีก็คงไม่เกิดขึ้น เขาจำต้องเชื่อว่าเรื่องข้ามเวลาย้อนยุคเกิดขึ้นกับตัวเขาแล้วจริง ๆ ซึ่งดินก็ได้เล่าเรื่องบางส่วน ถึงเหตุผลที่เขาต้องเดินทางกลับมายังอดีต เพื่อแก้ไขเรื่องราวที่ผิดให้กลับกลายเป็นถูกต้อง หากบฏตัวจริงมารับโทษ เพื่อที่ออกหลวงเขมจะได้พ้นมลทิน และแม่บัวผู้เป็นเมีย ก็จะได้ไม่ต้องรับโทษทั้งที่ไม่มีความผิดใด และด้วยความสามารถนักสืบของเขาที่มีติดตัวมา มันก็พอจะช่วยแก้ไขปมปริศนานี้ได้ แต่ก็ไม่ง่ายเหมือนอย่างการสืบที่เขาทำจนชำนาญจากโลกปัจจุบัน... “ภารกิจของกู คือสืบหากบฏตัวจริงที่ใส่ความออกหลวงเขม ก่อนที่จะมีการไต่สวนอีกครั้ง เมื่อไหร่?” “อีกเจ็ดวันขอรับ” “เจ็ดวัน บ้าหรือเปล่า แค่เจ็ดวันกูจะไปสืบหาความจริงจากที่ไหน ตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความผิดที่ว่าคืออะไร แค่เจ็ดวันไม่พอหรอก...” “ตอนนี้ร่างกายของออกหลวงยังมิหายดี หากให้หมอหลวงมารับรองอาการป่วย การไต่สวนน่าจะเลื่อนออกไปได้อีกนะขอรับ แบบนั้นคงยังพอมีเวลา” “ใช่ ตอนนี้ร่างกายของกูยังไม่หายดี แถมจำอะไรไม่ได้เลยด้วย จะไต่สวนความจริงยังไงล่ะ...” ความผิดที่ทำคืออะไรยังไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดเลย เรื่องหาหลักฐานก็คงยากมากแน่ ๆ ที่นี่ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีกล้องวงจรปิด หรือแม้แต่ภาพถ่ายคลิปหลักฐานของคนกระทำผิด ไม่ต่างอะไรจากการงมเข็มในมหาสมุทร “ไอ้แดน” “ดินขอรับ…” “เออ มึงนั่นแหละ กูมีศัตรูที่ไหนบ้างหรือเปล่า?” “มิมีดอกขอรับ ออกหลวงเป็นคนเพื่อนมาก เป็นที่รักของหมู่มิตร พูดจาปากหวาน มิเคยมีปัญหากับผู้ใดเลยขอรับ” “งั้นคนที่ใกล้ชิดกูมีใครบ้าง?” “คนใกล้ชิดลือขอรับ ก็กระผมไงขอรับ” “แล้วมีใครอีก ที่อยู่รอบตัว แบบว่า อยู่ที่นี่ ที่บ้านหลังนี้...” “อ้อ ก็มีบรรดาแม่ ๆ เมียของท่านนั่นแหละขอรับ...ที่เรือนใหญ่นี้ก็จะมีคุณหญิงนวลปราง (แม่ใหญ่) คุณหญิงพิกุล (แม่รอง) คุณหญิงละออง (แม่สาม) คุณหญิงละไม (แม่สี่) และตัวออกหลวงเองที่อยู่เรือนหลังนี้ขอรับ” “...” “ส่วนเรือนเล็กหลังที่หนึ่ง ก็จะมี...แม่ศรีนวล แม่บังอร แม่เอี่ยม เรือนเล็กหลังที่สอง ก็จะมี...แม่จันทร์ แม่พลอย แล้วก็แม่บัวขอรับ” “เมียเยอะฉิบหาย…แล้ว อีกสองคนล่ะ?” “เอ่อ...แม่วาด กับแม่ดาวเรือง ตายไปแล้วขอรับ” “ตายไปแล้ว?” “ขอรับ ป่วยเป็นไข้ทรพิษตายได้สองปีแล้วล่ะขอรับ” “ไข้ทรพิษ...หมายถึงโรคฝีดาษลิงเหรอ?” “ขอรับ” “งั้นก็เหลือเมียแค่สิบคนถูกไหม” “ถ้านับแค่เมียแต่ง ไม่นับพวกทาสรับใช้ ก็จักมีอยู่เท่านี้ที่ท่านยกย่องให้เป็นเมียขอรับ...” “...” ถ้านับทาสด้วยเมียจะเยอะขนาดไหนเนี่ย คนบ้าอะไรมีเมียเป็นโหล “งั้น...ไปเรียกทั้งสิบคนมาเจอกูที” “แต่ว่า ออกหลวงมิรอให้หายดีกว่านี้ก่อนลือขอรับ” “ไม่ กูอยากรีบกลับบ้าน” เขมไม่อยากปล่อยให้เวลาผ่านเลยไป เขาอยากจะรีบจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด กลางเรือน... เขมหอบร่างกายที่ยังไม่หายดีของเขาออกมานั่งรอเจอบรรดาเมีย ๆ ทั้งสิบคนที่มีชีวิตอยู่ เพื่อที่จะต้องการเริ่มสืบหาความจริงในเรื่องที่เขาต้องรู้เพื่อลบล้างความผิดที่ออกหลวงเขมไม่ได้ก่อ และเพื่อกลับไปยังปัจจุบันที่ที่เขาจากมา... “ทะ...ทั้งหมดนี่ เมียกูหมดเลยเหรอ?” (สวยทุกคนเลยแฮะ) เขมที่อยู่ในร่างออกหลวงเขมอินทรา ถามกับดินเมื่อเห็นว่ามีหญิงสาวนั่งรายล้อมตนอยู่กว่าสิบชีวิต และเป็นแม่หญิงที่งามอย่างในวรรณคดีกันทุกคน “ใช่แล้วขอรับ...” “...” หนึ่งในสิบคนนี้ เป็นผู้ต้องสงสัยว่าใส่ความออกหลวงเขมอินทรา หรืออาจจะเป็นกบฏตัวจริง ฉันต้องสืบให้รู้ เหตุที่เขมคิดแบบนั้นเพราะสัญชาตญาณความเป็นนักสืบในตัวของเขา มันบอกว่าคนใกล้ชิดอาจมีส่วนรู้เห็น หรือเป็นคนร้ายตัวจริง ยิ่งเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว เปอร์เซ็นต์ของการเป็นผู้ร้ายตัวจริงมีสูงมาก... “คุณพี่ยังมิหายดีเลยนะเจ้าคะ เหตุใดมินอนพักอยู่ในห้องก่อน...” “คุณหญิงนวลปรางขอรับ เธอเป็นแม่ใหญ่ เมียคนแรกของออกหลวง” เสียงดินกระซิบบอกเขมถึงหญิงสาวคนที่พูดกับเขาเมื่อครู่ “ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ เป็นเมียของฉันใช่ไหม?” “...” “...” “...” “...” หญิงงามทั้งสิบคนพยักหน้ารับด้วยสีหน้าที่แสดงความเป็นห่วงต่อสามีของพวกเธอ เมื่อเห็นว่าเขาถามถึงเรื่องที่ควรรู้ดีกว่าใคร “ฉันจำใครไม่ได้เลย เพราะว่าได้รับความบาดเจ็บทางสมอง หรือเรียกว่าความจำเสื่อมนั่นแหละ จำไม่ได้ว่าพวกเธอชื่ออะไรกัน แล้วก็จำไม่ได้ว่าตัวเองทำความผิดอะไรไว้ ถึงได้ถูกทรมานแบบนั้น ใครพอจะรู้เรื่องของคดีที่เกิดขึ้นบ้าง เล่าให้ฉันฟังหน่อยซิ๊...” “...” “...” “...” “...” ทุกคนมีสีหน้าที่มึนงงกับคำที่เขมพูดด้วยภาษาจากโลกอนาคต นั่นยิ่งทำให้เขาดูแปลกและแตกต่างไปจากทุกคนที่นี่ ไม่เหมือนเป็นเขาคนเดิมที่เคยรู้จัก แม่ใหญ่เห็นอาการของสามีแล้วก็นิ่งเฉยไม่ได้ “ไอ้ดิน เอ็งไปตามหมอหลวงมาที บอกว่าออกหลวงอาการหนัก...ส่วนเอ็งไปต้มยาหมอมา” “ไม่ต้อง ผมอาการดีขึ้นแล้ว” “...” “คือ...พี่ เอ่อ ฉัน เค้า” ไม่ใช่เค้าสิ คนสมัยก่อนต้องเรียกแทนตัวเองว่าอะไรวะ “คุณพี่ อาการหนักถึงขั้นนี้ มิให้ตามหมอมาได้เยี่ยงไรเจ้าคะ” แม่รองที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายของเขม เกาะแขนแสดงความเป็นห่วงต่อสามี แม่สามแม่สี่ที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่น้อยหน้า ลงจากที่นั่งคลานเข่ามาเกาะขาล่ำทั้งสองข้าง พากันร้องห่มร้องไห้ยกใหญ่ “ฮืออ คุณพี่” “คุณพี่เจ้าคะ” “เดี๋ยว ๆ มะ...แม่นวลปราง ไม่ต้องร้องห่มร้องไห้หรอก ฉันไม่ได้เป็นอะไร” “นวลปรางคือฉันเจ้าค่ะ” คุณหญิงนวลปรางหรือแม่ใหญ่ที่นั่งอยู่ทางด้านขวาของเขม พูดแจ้งว่าชื่อที่เขาเรียกแม่รองเมื่อครู่นั้น เป็นชื่อของเธอ “อ้อใช่ นี่แม่นวลปราง เมียคนแรกของฉัน แล้วนี่ก็แม่ แม่...” เขมพยายามนึกชื่อของแม่รองเมียคนที่สองที่ได้ยินดินบ่าวรับใช้บอกไปก่อนหน้า แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก ที่จำได้ขึ้นใจก็มีเพียงชื่อของแม่นวลปรางและแม่บัวเท่านั้น “แม่...” แม่อะไรวะ? “พิกุลเจ้าค่ะ ฮืออ คุณพี่ลืมน้องสิ้นแล้วลือเจ้าคะ ฮืออ!” “...” เจองานยากแล้วกู เมียเป็นสิบคนใครจะไปจำชื่อได้วะ เดี๋ยวนะ! กูมีลูกด้วยหรือเปล่าเนี่ย เวรแล้ว เขมรู้สึกปวดหนักที่ท้ายทอยไม่ใช่เพราะจากอาการบาดเจ็บ แต่เพราะรู้สึกเครียดกับสิ่งที่เจออยู่จนเหมือนจะความดันขึ้น การพบเจอกับเมียทั้งสิบคนดูจะไม่ได้ช่วยให้เขาปลดล็อกอะไรเกี่ยวกับคดีนี้เลย มีแต่จะยิ่งเจออุปสรรคเพิ่มมากขึ้น ตึง! แม่บัวที่นั่งอยู่ในวง ล้มฟุบลงกับพื้นด้วยอาการอ่อนเพลีย เธอเพิ่งนอนพักไปได้ไม่ถึงชั่วโมง ก็ถูกเรียกให้มาตามคำสั่งของเขม “แม่บัว!” “แม่บัว!” “...” สายตาของเขมมองไปยังแม่บัวผู้ที่เป็นลมล้มพับไป ร่างหมดสติของเธอถูกแม่ใหญ่ประคองไว้ก่อนที่ใครจะเข้าไปถึงตัว “เอ็งไปตามหมอมาเร็ว!” แม่ใหญ่ออกคำสั่ง “ขอรับคุณหญิง” “แม่บัว แม่บัว!” “...” ท่าทางของแม่นวลปรางดูจะเป็นผู้ใหญ่ที่มีจิตใจดีมีเมตตา เป็นห่วงแม้ว่าแม่บัวจะเป็นเมียอีกคนของผัวตัวเอง ต่างจากเมียสอง เมียสาม เมียสี่ ที่ยืนมองด้วยหางตา หนำซ้ำยังเบะปากใส่ เขมยืนมองวิเคราะห์ภาพเหตุการณ์ที่ตนเห็น และเริ่มเก็บข้อมูลลักษณะนิสัยของเมียทั้งสิบคนของเขา เพื่อใช้ประกอบในการสืบหากบฏตัวจริง ที่อาจจะกลายเป็นคนใกล้ตัวอย่างที่เขาสืบพบในหลายคดีที่ทำ... -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~ sds[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : THE END.--------------------------------------------------------------------------“ขอน้ำหน่อย” เขมพูดเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออกว่าเขาพูดขอสิ่งใด แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นเพื่อนสนิท ดินก็รู้ได้ว่าเขมต้องการน้ำดื่ม“อะ”“เฮ้อ กว่าจะฟื้นได้ ทำคนทั้งบ้านเป็นห่วงกันไปหมด เห็นหรือยังว่างานที่แกเลือกทำมันเสี่ยงอันตรายแค่ไหน”“อย่าว่ามันเลยครับพ่อ มันตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว” ดินพูดแก้ตัวให้เพื่อนรัก ที่ทำได้เพียงแค่นอนกระพิบตาปริบ ๆ ไม่มีแรงพอที่จะพูดเถียงพ่อเหมือนอย่างเคย“ถ้าไม่ได้ดินแดนมันช่วยไว้ แกจะได้ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าพ่อแม่พี่น้องอีกครั้งหรือเปล่า” เขาไม่อยากจะดุลูกชายกับการงานเสี่ยง ๆ ที่เขมเลือกทำ แต่มันก็อดไม่ได้เมื่อเห็นว่าเขาถูกปองร้ายจนเกือบถึงแก่ชีวิต และหากไม่ได้ดินแดนช่วยไว้เขาคงแย่“…” เขมดื่มน้ำจนชุ่มคอ ก่อนจะถามออกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาไม่ได้สติ “เล่าให้ฟังที เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”“วันนั้นกูกลับเข้าไปที่บริษัทพอดี แล้วก็เห็นว่ามึงหมดสติไป กูกับอีบีมก็เลยพามึงไปส่งโรงพยาบาล ตอนแรกกูก็ไม่ได้เอะใจว่าอีบีมมันเป็นคนทำใ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ปิดฉากหน้าประวัติศาสตร์--------------------------------------------------------------------------ในค่ำคืนนี้ เขมตั้งใจเขียนจดหมายถึงใครบางคน เขาเขียนด้วยภาษาที่ใช้กันแพร่หลายในสมัยอยุธยาด้วยความทรงจำเดิมที่เคยได้เรียนรู้มา และแน่ใจได้ว่าผู้รับสารจะเข้าใจในทุกตัวหนังสือที่เขาต้องการจะบอกกล่าว เป็นความในใจที่เขาต้องการจะบอกกับแม่นวลปราง หญิงงามคนแรกที่เขายกย่องให้เป็นเมีย...“…”เธอเป็นผู้หญิงที่ผมควรจะรักและทำดีด้วยมากที่สุด แต่ผมกลับผูกมัดเธอไว้ และทรมานเธอด้วยเรื่องชั่วช้ามากมาย สิ่งเดียวที่ผมจะทำเพื่อทดแทนสิ่งไม่ดีมากมายนั้น คงเป็นการยอมเข้าใจถึงสิ่งที่ชะตากำหนดให้ต้องเป็นไปก๊อก ๆ!“ข้าขอเข้าไป ได้ลือไม่เจ้าคะ?” เสียงขออนุญาตนั้นทำเขมใจสั่นเมื่อได้ยิน แต่ก็ยินดีให้เธอเข้ามาเพื่อพูดคุย“เข้ามาสิ”“วางไว้ตรงนี้ แล้วเจ้าก็ออกไป”“เจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้วางสำรับชาลงตามคำสั่งของนายหญิง ตอนนั้นเขมก็ปิดพับจดหมายที่เขาเขียนอยู่ลง และโฟกัสไปที่แม่นวลปรางเพียงเท่านั้น เพราะคิดว่าเธอคงมีธุระสำคัญจะพูดคุยด้วย“ข้านำชาร้อนมาให้เจ้าค่ะ กลัวว่
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง--------------------------------------------------------------------------แม่นวลปรางเจอทั้งการนอกใจ นอกกาย ผิดคำพูดผิดคำสัญญา อีกทั้งยังถูกทำร้ายทั้งกายและใจ หากว่าสุดท้ายแล้วเธอจะเป็นอย่างที่ผมคิด มันก็สมควรแล้วที่ออกหลวงเขมอินทราจะได้รับบทเรียนแสนล้ำค่านี้จากเธอ…“เฮ้อ”“ยังมินอนอีกลือขอรับคุณเขม” ดินเอ่ยถามกับเจ้านายของเขา เมื่อตื่นขึ้นมาและเห็นว่าเขมยังคงนั่งอยู่ที่หน้ากองไฟ“กูนอนมิหลับ”“คิดถึงเรื่องอันใดอยู่ลือขอรับ?”“…เรื่องชั่ว ๆ ที่เคยทำไว้”“...”“ทั้งที่กูตบปากรับคำกับแม่นวลปราง ว่าจะดูแลแม่บัวเป็นอย่างดี หากว่าเธอยอมยกแม่บัวให้ แต่กูกลับไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ แลทำร้ายทั้งแม่นวลปรางกับแม่บัวให้ต้องเจ็บช้ำ กูมันเลวระยำเสียยิ่งกว่าสัตว์นรก”“อย่าก่นด่าตัวเองเช่นนั้นเลยหนาขอรับ กระผมรู้ดีว่าออกหลวงมิได้เป็นคนชั่วร้ายโดยสันดาน ถ้ามิใช่เพราะ...”“เพราะอะไร?”ตุบ! เสียงเมื่อครู่ทำให้ทั้งสองคนมองไปหาจุดทิศทางที่มาของเสียง แต่ก็พบเพียงแค่ความมืดเท่านั้น“..!”“..!”มันโผล่มาแล้ว “มึงคิดว่าจะหลบหนีได้นานเท่าไหร่?”
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ตั้งแต่คืนนั้นมา รอยยิ้มแสนสดใสของแม่บัวก็ค่อย ๆ จางหายไป และออกหลวงเองก็เริ่มเดินเกมส์ลุกเข้าหาแม่บัวหนักยิ่งขึ้น เพื่อให้เธอได้มาอยู่ในสถานะที่เขาจัดวางไว้...“แม่บัว”“..!”“ตกใจกะไร นี่ข้าเอง”“ออกหลวง” แม่บัวก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างสูงกำยำ ที่โอบรัดร่างนุ่มนิ่มบอบบางของเธอไว้แนบชิดกับลำตัวของเขา“ไอ้ดิน ไปดูต้นทางไว้ อย่าให้ใครเดินมาแถวนี้”“ขอรับ…” ดินเดินนำหน้าบ่าวรับใช้อีกสามคนออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น เพื่อให้เจ้านายของพวกเขาได้ทำเรื่องที่ใจปรารถนา แม้เวลานี้จะเป็นช่วงที่ฟ้ายังสว่างอยู่ และพื้นที่บริเวณนั้นจะมีเพียงแค่ชายคายาวที่ปกคุมแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหากับเรื่องที่ออกหลวงต้องการจะทำ“ข้าจักต้องรีบนำดอกไม้ขึ้นไปให้คุณพี่บนเรือนเจ้า
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความทรงจำของออกหลวงเขม Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ปล. ไรท์มีการเพิ่มเนื้อหาใน ep.1-20 ด้วยนะคะในช่วงที่พรานหลับตาลง นั่นเป็นเวลาที่เขาเริ่มทำงานให้กับผู้ว่าจ้างในอีกหน้าที่ที่เขาถนัดกว่าการเป็นพลานป่า ส่วนเขมก็ยังคงนั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่ที่หน้ากองไฟ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมาที่เขาเคยสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง กับความรักของเขาและแม่นวลปราง ซึ่งภาพความทรงจำที่เขาเห็นมันทำให้เขายิ่งกลัวว่าจะเป็นเธอ…อยุธยา พ.ศ. ๒๒๔๕ช่วงสองปีก่อนที่เขมจะเดินทางมาที่นี่ เวลานั้นออกหลวงเขมยังคงมีชีวิตอยู่ และเป็นตัวตนของเขาอย่างที่เคยเป็นมา ความมักมากในกามมีให้เห็นแม้ว่าเป็นช่วงกลางวันแสก ๆ บนพื้นที่กลางเรือน เรื่องบัดสีบัดเถลิงเช่นนั้นเกิดขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่ว่าจะพื้นที่หรือมุมไหนของบ้าน ออกหลวงเขมก็สามารถเสพ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เกิดเหตุ!--------------------------------------------------------------------------พรานป่าเริ่มทำพิธีเปิดเนตรให้กับเขม โดยมีเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นพยาน ซึ่งพื้นที่นี้ทั้งสงบและเหมาะแก่การทำพิธีมากกว่าที่ไหน ๆ และหลังจากที่พิธีกรรมเสร็จสิ้น เขมก็รับรู้ทุกเรื่องราว เกี่ยวกับตัวตนในอดีตชาติของเขาราวกับว่าเขมได้ความทรงจำเดิมในชาติปางก่อน ชาติที่เขาเคยเป็นออกหลวงเขมอินทรากลับคืนทั้งหมด และทุกความทรงจำนั้นก็มีทั้งเรื่องดีและไม่ดีที่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าพร้อมจะรับมัน ทว่าเมื่อเอาเข้าจริง ความทรงจำทั้งหมดของออกหลวงเขมอินทรากลับโหดร้ายกว่าที่เขาคิด นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขมรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมาไม่หยุดในเวลานี้ ภาพทุกภาพ เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ มันทำเขมแหลกสลายจนยากจะรับมือกับอารมณ์เศร้าที่ปะทุล้นอยู่ภายในใจ...“ฮึก ฮืออ!”“คุณเขมขอรับ”“กูมิได้ทำผิดจริง ๆ กูมิได้เป็นกบฏไอ้ดิน”“กระผมรู้แล้วขอรับ ฮึก” บ่าวรับใช้อย่างดินที่เห็นแบบนั้นก็กั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขารับรู้ว่าผู้เป็นนายของเขาบริสุทธิ์เสมอมา และเขาเองก็ต้องการให้ออกหลวงเขมได้หลุดพ







