Masuk[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : โอกาสแห่งชีวิตใหม่ -------------------------------------------------------------------------- ตอนนี้เขมคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรจะเสียแล้ว หากตอนนี้ยังตายไม่ได้อีกไม่นานก็คงได้ตายเพราะโทษประหาร แต่ก็คงดีกว่าหากเขาทำทุกอย่างเท่าที่เขาพอทำได้ เพื่อให้สำเร็จความตั้งใจของดวงจิตเดิม และก็เพื่อความหวังอันน้อยนิดที่ว่าเขาจะได้กลับไป ยังที่ที่จากมาอีกครั้งหากว่าทำภารกิจนี้สำเร็จ... “คุณพี่!” เสียงแม่สี่ “คุณพี่เจ้าคะ!” เสียงแม่สาม “คุณพี่! ทำเยี่ยงนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ” แม่รองที่เดินนำหน้าทั้งสองแม่มา พูดด้วยความเอือมระอาเพราะเห็นภาพนี้แทบทุกวัน วันละหลาย ๆ หน “ไอ้ดิน! มึงพาออกหลวงขึ้นมาสิวะ!” “อะไรกัน พี่ก็แค่ลงมาเล่นน้ำกับไอ้ดินมันก็แค่นั้น จะดุมันทำไม…” เขมพูดด้วยใบหน้าที่สบายใจขึ้น หลังจากทำความเข้าใจกับเรื่องที่เขาไม่อยากจะเข้าใจ อยู่หลายร้อยหน “อะไรนะเจ้าคะ?” “เล่นน้ำไง...อากาศร้อนขนาดนี้ได้แช่อยู่ในน้ำสบายจะตาย น้ำก็ไม่ได้อาบตั้งหลายวัน” “ชะ...ใช่ขอรับ ออกหลวงมิได้คิดจะปลิดชีพตัวเองแล้วขอรับคุณหญิงพิกุล ท่านเพียงแค่ร้อนเลยชวนกระผมมาเล่นน้ำก็เท่านั้นขอรับ” “แต่ว่า...ในน้ำปลิงเยอะนะเจ้าคะ” แม่สี่พูดด้วยสี่หน้าที่มีห่วง “ปลิง! ไอ้ดินขึ้น!” “ขอรับ!” สองหนุ่มรีบว่ายกลับเข้าฝั่งหลังจากแช่น้ำอยู่นาน เมื่อทั้งคู่ขึ้นมาถึงข้างบน สายตาของเขมก็ไปสระดุดเข้ากับบางคนที่ยืนแอบมองเขาอยู่ไกล ๆ “..!” “...” แม่บัวหนิ ทำไมต้องวิ่งหนีด้วย แม่บัวรีบเดินหนีไป เมื่อเจ้าของสายตาคู่ที่เธอแอบมองอยู่ จ้องกลับมาที่เธอ ซึ่งเธอหลบหน้าเขาไม่ใช่เพราะเธอกระทำผิดต่อออกหลวงเขม แต่เพราะเธอรู้ว่าตัวเองไม่เป็นที่ชอบของทั้งสามสาวแม่รอง แม่สามและแม่สี่ อีกทั้งตัวสามีเองก็ไม่โปรดเธอเท่ากับเมียคนอื่น ๆ เพราะหลังจากผ่านคืนร่วมหอคืนแรก เธอก็กลายเป็นหมาหัวเน่าอย่างไม่รู้สาเหตุ ทั้งที่ก่อนหน้าออกหลวงเขมต้องการที่จะได้ตัวเธอมาเป็นเมียมาก ๆ ตามตื๊อญาติผู้ใหญ่ของเธอ จนท่านใจอ่อนยอมยกเธอให้เป็นเมียลำดับที่สิบสองของออกหลวง ทว่าสุดท้ายแล้วเขากลับไม่ค่อยเรียกหาเธอเท่ากับแม่รอง คนที่เป็นเบอร์หนึ่งแซงหน้าเมียทุกคนรวมถึงแม่ใหญ่ผู้เป็นเมียแรก ซึ่งแม่ใหญ่เองก็ไม่คิดจะถามหาความรักจากสามี เพราะเธอไม่ได้ต้องการสิ่งนั้นแล้ว เพียงแค่อยู่กันไป รอวันหมดบุญจากกันก็เท่านั้น บนเรือนช่วงเที่ยง... เวลานี้เป็นช่วงที่ทุกคนบนเรือนจะมารวมตัวทานอาหารด้วยกัน ซึ่งครั้งนี้เขมเองก็ออกมานั่งกินข้าวกับเมีย ๆ ของเขาด้วยเช่นกัน ดูเหมือนว่าเขาจะทำใจยอมรับกับสิ่งที่เจอได้แล้ว และมีแรงฮึดสู้ทำภารกิจเต็มกำลัง... “คุณพี่ออกมารับข้าวด้วยลือเจ้าคะ” “อือ” เขมตอบคำถามของแม่สามเพียงสั้น ๆ “แม่นวลปราง” “…” แม่ใหญ่เงียบไปครู่ เพราะไม่ได้ยินคำเรียกชื่อแบบนั้นนานแล้ว ตั้งแต่ที่ความรักของเธอและออกหลวงเขมหวานชื่น จนมาได้ยินอีกครั้งก็ตอนที่สามีของเธอฟื้นจากอาการเจ็บไข้ “เจ้าคะ?” “กินข้าวเสร็จ ไปคุยกับฉันในห้องหน่อยสิ ฉันมีเรื่องจะถามแม่น่ะ...” “คุยที่นี่มิได้ลือเจ้าคะ ทำไมต้องไปคุยกัน เอ่อ...” จู่ ๆ แม่รองก็เงียบไปเพราะสายตาของเขมที่มองกลับหาเธออย่างไม่พอใจ “...” “ขออภัยเจ้าค่ะ น้องเพียงแค่...” “เธอดูร้ายนะ” เขารู้สึกไม่ชอบใจทุกครั้งที่เห็นผู้หญิงที่เหมือนนางร้ายในละครหลังข่าว ซึ่งแม่รองมีภาพลักษณ์เหมือนอย่างนั้นทุกกระเบียดนิ้ว ทั้งใบหน้าแววตา กิริยาท่าทาง “คุณพี่...” “ร้ายจนไม่รู้ว่าฉันเอามาทำเมียได้ยังไง?” “คุณพี่เจ้าคะ” “แม่นวลปรางเป็นเมียคนแรกของฉัน แต่สิ่งที่เธอทำเมื่อกี้ เหมือนไม่ให้เกียรติแม่นวลปรางเลยนะ ฉันไม่อยากเห็นพฤติกรรมอย่างเมื่อกี้อีก...” “...” แปลกจริง ทำไมคุณพี่ถึงดุแม่พิกุลได้ แม่ใหญ่ได้แต่นึกและสงสัยกับสิ่งที่เห็น เพราะปกติแล้วออกหลวงเขมไม่เคยขัดใจแม่รองเลย มีแต่ตามใจเอาใจ รักประหนึ่งโดนทำของใส่ บางทีก็มองข้ามหัวเธอที่เป็นเมียคนแรกไป แถมคำพูดที่เขมใช้พูดยังฟังดูแปลกไปจากทุกที “...เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” “ดีแล้วล่ะ ทุกคนควรอยู่ในการดูแลและทำตามคำสั่งของแม่นวลปรางไปก่อน เพราะตอนนี้ฉันยังป่วยอยู่ ยังจำเรื่องราวอะไรไม่ได้มากนัก...” “...” “...” แม่สามและแม่สี่ไม่มีใครกล้าปริปากพูด เพราะพวกเธอก็ไม่ต่างอะไรจากลูกไล่ลูกสมุนของแม่รอง หากแม่รองถูกห้ามปรามแล้ว พวกเธอก็คงต้องสงบปากสงบคำเช่นกัน หลังจากทานข้าวเที่ยงเสร็จ เขมก็พาแม่ใหญ่เข้ามาคุยธุระด้วยภายในห้อง เพราะคิดว่าเธอคงจะพอช่วยให้งานสืบของเขาลุล่วงไปได้ อีกอย่าง เพราะเธอเป็นเมียเบอร์หนึ่ง ดูจะเป็นผู้ใหญ่กว่าเมียคนอื่น ๆ น่าจะคุยรู้เรื่องที่สุด “คุณพี่มีเรื่องอันใดลือเจ้าคะ?” “มีจ้ะ ฉันอยากให้แม่นวลปรางตามหมอมาให้ทีน่ะ…” “คุณพี่ยังเจ็บปวดตรงไหนอยู่ลือเจ้าคะ?” “ไม่ใช่ พี่ไม่ได้เจ็บเท่าไหร่แล้วล่ะ แค่อยากจะให้หมอมาช่วยยืนยันอาการป่วยของพี่น่ะ พี่ต้องใช้เวลามากกว่านี้เพื่อหาตัวคนทำผิดมารับโทษ” “…” “แต่ว่าตอนนี้พี่จำอะไรไม่ได้เลย ก็เลยไม่รู้จะไปสืบหาข้อมูลจากที่ไหน ถ้าให้หมอมาช่วยรับรองอาการป่วยคงน่าเชื่อถือกว่าพี่ที่เป็นจำเลยพูดเอง...” “...” ตอนที่นิ่งฟัง แม่นวลปรางแสดงสีหน้ามึนงงอยู่ตลอด เพราะลักษณะคำที่สามีใช้พูดมันต่างออกไปจากเดิม “เอ่อ ฟังไม่ค่อยเข้าใจใช่ไหม คือ...” จะพูดยังไงดีวะ “พอเข้าใจเจ้าค่ะ แต่บางคำน้องก็มิเข้าใจ เหตุใดคุณพี่ถึงได้...” “ก็บอกแล้วไง ว่าความจำของพี่มันหายไปตอนที่ถูกทรมาน ยังไงแม่นวลปรางช่วยตามหมอมาให้พี่หน่อยนะ” “…ได้เจ้าค่ะ” “ว่าแต่...แม่บัวไม่ขึ้นมาที่เรือนนี้บ้างเหรอ?” “หากคุณพี่มิเรียกหา ลือน้องมิถามถึง แม่บัวก็ขึ้นมาบนเรือนนี้มิได้ดอกเจ้าค่ะ สามแม่นั่นคงหาเรื่องแกล้งแม่บัวให้เจ็บช้ำน้ำใจเหมือนอย่างเคย...” “ทำไมเหรอ?” “...” คุณพี่จำความมิได้จริง ๆ งั้นลือ “...น้องก็มิทราบเหตุผลดอกเจ้าค่ะ รู้แค่เพียง สามแม่นั่นไม่ชอบหน้าทุกคนที่เป็นเมียคุณพี่ บางครั้งก็ยังทะเลาะกันเอง” “งั้นเหรอ...” ฮอตจริง ๆ เลยนะออกหลวงเขม สงสัยท่าจะลีลาเด็ด สาว ๆ ถึงได้ตบตีแย่งกันแบบนี้ “…” คุณพี่ลืมสิ้นแล้วจริง ๆ ลือเป็นเพียงการโกหกเอาตัวลอดเหมือนอย่างที่เขามักทำกันแน่หนา -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~ sds[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : THE END.--------------------------------------------------------------------------“ขอน้ำหน่อย” เขมพูดเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออกว่าเขาพูดขอสิ่งใด แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นเพื่อนสนิท ดินก็รู้ได้ว่าเขมต้องการน้ำดื่ม“อะ”“เฮ้อ กว่าจะฟื้นได้ ทำคนทั้งบ้านเป็นห่วงกันไปหมด เห็นหรือยังว่างานที่แกเลือกทำมันเสี่ยงอันตรายแค่ไหน”“อย่าว่ามันเลยครับพ่อ มันตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว” ดินพูดแก้ตัวให้เพื่อนรัก ที่ทำได้เพียงแค่นอนกระพิบตาปริบ ๆ ไม่มีแรงพอที่จะพูดเถียงพ่อเหมือนอย่างเคย“ถ้าไม่ได้ดินแดนมันช่วยไว้ แกจะได้ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าพ่อแม่พี่น้องอีกครั้งหรือเปล่า” เขาไม่อยากจะดุลูกชายกับการงานเสี่ยง ๆ ที่เขมเลือกทำ แต่มันก็อดไม่ได้เมื่อเห็นว่าเขาถูกปองร้ายจนเกือบถึงแก่ชีวิต และหากไม่ได้ดินแดนช่วยไว้เขาคงแย่“…” เขมดื่มน้ำจนชุ่มคอ ก่อนจะถามออกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาไม่ได้สติ “เล่าให้ฟังที เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”“วันนั้นกูกลับเข้าไปที่บริษัทพอดี แล้วก็เห็นว่ามึงหมดสติไป กูกับอีบีมก็เลยพามึงไปส่งโรงพยาบาล ตอนแรกกูก็ไม่ได้เอะใจว่าอีบีมมันเป็นคนทำใ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ปิดฉากหน้าประวัติศาสตร์--------------------------------------------------------------------------ในค่ำคืนนี้ เขมตั้งใจเขียนจดหมายถึงใครบางคน เขาเขียนด้วยภาษาที่ใช้กันแพร่หลายในสมัยอยุธยาด้วยความทรงจำเดิมที่เคยได้เรียนรู้มา และแน่ใจได้ว่าผู้รับสารจะเข้าใจในทุกตัวหนังสือที่เขาต้องการจะบอกกล่าว เป็นความในใจที่เขาต้องการจะบอกกับแม่นวลปราง หญิงงามคนแรกที่เขายกย่องให้เป็นเมีย...“…”เธอเป็นผู้หญิงที่ผมควรจะรักและทำดีด้วยมากที่สุด แต่ผมกลับผูกมัดเธอไว้ และทรมานเธอด้วยเรื่องชั่วช้ามากมาย สิ่งเดียวที่ผมจะทำเพื่อทดแทนสิ่งไม่ดีมากมายนั้น คงเป็นการยอมเข้าใจถึงสิ่งที่ชะตากำหนดให้ต้องเป็นไปก๊อก ๆ!“ข้าขอเข้าไป ได้ลือไม่เจ้าคะ?” เสียงขออนุญาตนั้นทำเขมใจสั่นเมื่อได้ยิน แต่ก็ยินดีให้เธอเข้ามาเพื่อพูดคุย“เข้ามาสิ”“วางไว้ตรงนี้ แล้วเจ้าก็ออกไป”“เจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้วางสำรับชาลงตามคำสั่งของนายหญิง ตอนนั้นเขมก็ปิดพับจดหมายที่เขาเขียนอยู่ลง และโฟกัสไปที่แม่นวลปรางเพียงเท่านั้น เพราะคิดว่าเธอคงมีธุระสำคัญจะพูดคุยด้วย“ข้านำชาร้อนมาให้เจ้าค่ะ กลัวว่
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง--------------------------------------------------------------------------แม่นวลปรางเจอทั้งการนอกใจ นอกกาย ผิดคำพูดผิดคำสัญญา อีกทั้งยังถูกทำร้ายทั้งกายและใจ หากว่าสุดท้ายแล้วเธอจะเป็นอย่างที่ผมคิด มันก็สมควรแล้วที่ออกหลวงเขมอินทราจะได้รับบทเรียนแสนล้ำค่านี้จากเธอ…“เฮ้อ”“ยังมินอนอีกลือขอรับคุณเขม” ดินเอ่ยถามกับเจ้านายของเขา เมื่อตื่นขึ้นมาและเห็นว่าเขมยังคงนั่งอยู่ที่หน้ากองไฟ“กูนอนมิหลับ”“คิดถึงเรื่องอันใดอยู่ลือขอรับ?”“…เรื่องชั่ว ๆ ที่เคยทำไว้”“...”“ทั้งที่กูตบปากรับคำกับแม่นวลปราง ว่าจะดูแลแม่บัวเป็นอย่างดี หากว่าเธอยอมยกแม่บัวให้ แต่กูกลับไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ แลทำร้ายทั้งแม่นวลปรางกับแม่บัวให้ต้องเจ็บช้ำ กูมันเลวระยำเสียยิ่งกว่าสัตว์นรก”“อย่าก่นด่าตัวเองเช่นนั้นเลยหนาขอรับ กระผมรู้ดีว่าออกหลวงมิได้เป็นคนชั่วร้ายโดยสันดาน ถ้ามิใช่เพราะ...”“เพราะอะไร?”ตุบ! เสียงเมื่อครู่ทำให้ทั้งสองคนมองไปหาจุดทิศทางที่มาของเสียง แต่ก็พบเพียงแค่ความมืดเท่านั้น“..!”“..!”มันโผล่มาแล้ว “มึงคิดว่าจะหลบหนีได้นานเท่าไหร่?”
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ตั้งแต่คืนนั้นมา รอยยิ้มแสนสดใสของแม่บัวก็ค่อย ๆ จางหายไป และออกหลวงเองก็เริ่มเดินเกมส์ลุกเข้าหาแม่บัวหนักยิ่งขึ้น เพื่อให้เธอได้มาอยู่ในสถานะที่เขาจัดวางไว้...“แม่บัว”“..!”“ตกใจกะไร นี่ข้าเอง”“ออกหลวง” แม่บัวก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างสูงกำยำ ที่โอบรัดร่างนุ่มนิ่มบอบบางของเธอไว้แนบชิดกับลำตัวของเขา“ไอ้ดิน ไปดูต้นทางไว้ อย่าให้ใครเดินมาแถวนี้”“ขอรับ…” ดินเดินนำหน้าบ่าวรับใช้อีกสามคนออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น เพื่อให้เจ้านายของพวกเขาได้ทำเรื่องที่ใจปรารถนา แม้เวลานี้จะเป็นช่วงที่ฟ้ายังสว่างอยู่ และพื้นที่บริเวณนั้นจะมีเพียงแค่ชายคายาวที่ปกคุมแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหากับเรื่องที่ออกหลวงต้องการจะทำ“ข้าจักต้องรีบนำดอกไม้ขึ้นไปให้คุณพี่บนเรือนเจ้า
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความทรงจำของออกหลวงเขม Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ปล. ไรท์มีการเพิ่มเนื้อหาใน ep.1-20 ด้วยนะคะในช่วงที่พรานหลับตาลง นั่นเป็นเวลาที่เขาเริ่มทำงานให้กับผู้ว่าจ้างในอีกหน้าที่ที่เขาถนัดกว่าการเป็นพลานป่า ส่วนเขมก็ยังคงนั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่ที่หน้ากองไฟ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมาที่เขาเคยสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง กับความรักของเขาและแม่นวลปราง ซึ่งภาพความทรงจำที่เขาเห็นมันทำให้เขายิ่งกลัวว่าจะเป็นเธอ…อยุธยา พ.ศ. ๒๒๔๕ช่วงสองปีก่อนที่เขมจะเดินทางมาที่นี่ เวลานั้นออกหลวงเขมยังคงมีชีวิตอยู่ และเป็นตัวตนของเขาอย่างที่เคยเป็นมา ความมักมากในกามมีให้เห็นแม้ว่าเป็นช่วงกลางวันแสก ๆ บนพื้นที่กลางเรือน เรื่องบัดสีบัดเถลิงเช่นนั้นเกิดขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่ว่าจะพื้นที่หรือมุมไหนของบ้าน ออกหลวงเขมก็สามารถเสพ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เกิดเหตุ!--------------------------------------------------------------------------พรานป่าเริ่มทำพิธีเปิดเนตรให้กับเขม โดยมีเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นพยาน ซึ่งพื้นที่นี้ทั้งสงบและเหมาะแก่การทำพิธีมากกว่าที่ไหน ๆ และหลังจากที่พิธีกรรมเสร็จสิ้น เขมก็รับรู้ทุกเรื่องราว เกี่ยวกับตัวตนในอดีตชาติของเขาราวกับว่าเขมได้ความทรงจำเดิมในชาติปางก่อน ชาติที่เขาเคยเป็นออกหลวงเขมอินทรากลับคืนทั้งหมด และทุกความทรงจำนั้นก็มีทั้งเรื่องดีและไม่ดีที่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าพร้อมจะรับมัน ทว่าเมื่อเอาเข้าจริง ความทรงจำทั้งหมดของออกหลวงเขมอินทรากลับโหดร้ายกว่าที่เขาคิด นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขมรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมาไม่หยุดในเวลานี้ ภาพทุกภาพ เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ มันทำเขมแหลกสลายจนยากจะรับมือกับอารมณ์เศร้าที่ปะทุล้นอยู่ภายในใจ...“ฮึก ฮืออ!”“คุณเขมขอรับ”“กูมิได้ทำผิดจริง ๆ กูมิได้เป็นกบฏไอ้ดิน”“กระผมรู้แล้วขอรับ ฮึก” บ่าวรับใช้อย่างดินที่เห็นแบบนั้นก็กั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขารับรู้ว่าผู้เป็นนายของเขาบริสุทธิ์เสมอมา และเขาเองก็ต้องการให้ออกหลวงเขมได้หลุดพ







