LOGIN[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : บรรดาเมียๆ -------------------------------------------------------------------------- เรือนออกหลวงเขม... ร่างอันไร้สติของออกหลวงเขมอินทรา ถูกปล่อยตัวกลับมาที่เรือนเพื่อทำการรักษาบาทแผลที่เกิดขึ้นทั่วทั้งร่างกายจากการถูกทรมานให้รับโทษนานเป็นวัน ข่าวที่ว่าเขาเป็นกบฏแพร่ไปทั่วแผ่นดินแม้ว่าการตัดสินจะยังไม่จบลง ซึ่งเขายังไม่พ้นข้อกล่าวหาเลยซะทีเดียว เพราะยังจะต้องหาหลักฐานมาแก้ต่างเพื่อทำให้ตัวเองพ้นมลทินและหากไม่มีหลักฐานไปไถ่ถอนคำกล่าวหา ไม่เพียงแค่เขาที่จะต้องโทษขั้นสูงสุด แม่บัวผู้เป็นเมียเองก็จะถูกลงโทษสถานหนักด้วยเช่นเดียวกัน “ตายจริง...ทำกันเยี่ยงนี้เชียวลือ?” แม่รองพูดเค้นน้ำเสียงโกรธปนเศร้าใจ เมื่อเห็นสภาพสามีของเธอถูกหามกลับมาที่เรือนอย่างหมดสติ “คุณพี่เจ้าคะ!” เสียงแม่สาม “ฮืออ! คุณพี่” เสียงแม่สี่ “เงียบ!” คำสั่งที่ทรงพลังและมากไปด้วยอำนาจนี้ เป็นคำสั่งของแม่ใหญ่ หรือเมียแต่งคนแรกของออกหลวงเขม ซึ่งอยู่กินกันมานานนับเก้าปี นานกว่าแม่รอง แม่สาม และแม่สี่ รวมถึงนานกว่าแม่บัว “พาออกหลวงเข้าไปพักด้านในห้อง แล้วเอ็งก็รีบไปตามหมอมารักษาออกหลวงให้เร็วที่สุด อย่าให้ผัวข้ามีอันต้องเป็นไป...” แม่ใหญ่พูดสั่งบ่าวรับใช้ แววตาทั้งเป็นกังวลและตกใจกับภาพของสามีที่บอบช้ำไปทั่วทั้งร่างกาย “ขอรับ...” ดินบ่าวรับใช้คนสนิทของออกหลวงเขมก้มหน้ารับคำสั่ง “แม่บัว เจ้าบาดเจ็บตรงไหนลือไม่?” “ไม่เจ้าค่ะแม่ใหญ่ บัวมิเจ็บตรงไหน ฮืออ” เธอไม่ได้เจ็บตัวตรงไหน แต่เพียงแค่หวาดกลัวกับภาพที่เห็นสามีถูกทรมาน สิ่งที่เห็นมันทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดจนเหมือนจะขาดใจ “มิต้องร้อง ออกหลวงจักมิเป็นอันใด” “ฮึก ฮึก” “เจ้านี่หัวดื้อจริงเชียว ข้าบอกแล้วว่าอย่าตามไปที่นั่น...” แม่ใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงหมดห่วง ที่เห็นว่าแม่บัวไม่เจ็บตัวตามสามีของพวกเธอไปด้วยอีกคน แม้จะรู้ว่าแม่บัวทำผิดคำสั่งก็ไม่อยากจะดุด่าว่ากล่าว นั่นก็เพราะเธอได้พบเห็นภาพความรุนแรงที่เกิดขึ้นกับออกหลวงผู้เป็นสามี เมียใหญ่ที่เป็นเสมือนพี่สาวคนนี้ ก็ไม่กล้าที่จะดุน้องเล็กอย่างแม่บัว “บัวขอโทษเจ้าค่ะที่ผิดคำแม่ใหญ่ แต่บัวเป็นห่วงออกหลวงท่าน ฮึก ฮึก” “...ขวัญเอยขวัญมา” แม่ใหญ่ลูบหัวเรียกขวัญแม่บัวที่ส่งเสียงสะอื้นอยู่ไม่หยุด “บัวขอ...อยู่เฝ้าไข้ออกหลวงที่เรือนนี้ได้หรือไม่เจ้าคะแม่ใหญ่?” “มิได้! ที่นี่มิใช่เรือนของเอ็ง กลับเรือนเล็กของเอ็งไปซะ...” แม่รองพูดค้านเสียงแข็ง ท่าทางร้ายกาจ “เจ้าชื่อแม่ใหญ่ลือ?” แม่ใหญ่ถาม “ที่นี่เป็นเรือนของพวกเราสี่คนและคุณพี่เท่านั้นนะเจ้าคะ จักให้แม่บัวมาอยู่เฝ้าคุณพี่ได้อย่างไร น้องมิเห็นด้วยเจ้าค่ะ...” “น้องก็มิเห็นด้วยเจ้าค่ะ” แม่สี่พูดสมทบคำแม่รอง แต่ก็พูดไม่เต็มเสียงเท่าไหร่นัก เพราะรู้ว่าอำนาจของเธอนั้นมีเพียงน้อยนิดเมื่อเทียบกับแม่ใหญ่แล้ว “น้องก็...” แม่สามพูดไม่ทันจบแม่ใหญ่ก็พูดแทรกขึ้น “พวกเอ็งจักอิจฉาแม่บัวเรื่องใด ทั้งแก้วแหวนเงินทอง ทั้งความโปรดปราน คุณพี่ก็มอบให้พวกเองสามคนมากกว่าใคร...” “...” “...” “...” “แต่กับเวลาออกหลวงเจ็บไข้ได้ป่วย ก็มีแค่ข้ากับแม่บัวที่ดูแลเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ ไม่เคยเห็นหัวพวกเจ้ามาทำหน้าที่เมีย...หากวันใดข้าสิ้นลม คงจักให้แม่บัวขึ้นมาเป็นใหญ่ในเรือนนี้” “คุณพี่...จักข้ามหัวน้องได้เยี่ยงไรเจ้าคะ สิ้นคุณพี่ น้องต่างหากที่ต้องขึ้นเป็นใหญ่” แม่รองพูดหน้าร้าย “งั้นลือ จักขึ้นเป็นใหญ่ ลือจักถูกไล่ไปอยู่ใต้ถุนเรือนก็รอดู...ไปกันเถอะแม่บัว” “เจ้าค่ะ” แม่บัวก้มหน้าก้มตาย่างเท้าตามหลังแม่ใหญ่เข้าห้องไป ท่าทางเรียบร้อยดังกลีบดอกบัวที่พับเรียงกันอย่างสวยสดงดงามนั้น ทำสาวสวยที่มีความงามไม่เทียบเท่านึกอิจฉาตาร้อน แม้พวกเธอจะได้รับความรักจากออกหลวงมากกว่าเป็นไหน ๆ แต่ต่างก็รู้ว่าเป็นความรักที่ไม่เต็มร้อยเต็มใจ ยิ่งแม่บัวทั้งเด็กกว่า ทั้งงดงามกว่ายิ่งเกิดความอิจฉาริษยา “หากวันใดคำแม่ใหญ่เป็นจริง พวกเอ็งสองคนคอยดู อีบัวมันขึ้นเป็นใหญ่ในเรือนนี้เหนือกูเมื่อใด กูจะฆ่ามันด้วยตัวของกูเอง...” แม่รองพูดด้วยความแค้นใจแววตาเต็มไปด้วยความริษยา ไม่คิดยอมความหากเรื่องที่กลัวเกิดขึ้นในวันใดวันหนึ่ง “แม่รองเจ้าคะ...” เสียงแม่สาม “...” แม่สี่สงบเงียบไม่กล้าปริปากพูด เพราะรู้ว่าแม่รองเป็นคนอารมณ์ร้าย ห้องนอนออกหลวง... ออกหลวงเขมได้ชื่อว่าเป็นชายเจ้าชู้หลายเมีย ซึ่งแม่บัวก็เป็นเมียแต่งลำดับที่สิบสองของเขา แน่นอนว่าใครที่ได้ชื่อว่าเป็นสาวงาม ส่วนใหญ่แล้วจะถูกส่งมาเป็นดอกไม้ประดับเรือนนี้กันทั้งนั้น แต่แม่บัวต่างออกไปจากเมียคนอื่น ๆ เรียกว่างดงามทั้งร่างกายและจิตใจก็ว่าได้... แม้แม่บัวจะไม่ใช่เมียคนแรกของออกหลวงเขมแถมอายุน้อยกว่าเมียคนอื่น ๆ แต่เธอกลับทำหน้าที่เมียได้ดีกว่าคนอื่น ๆ ไม่ต่างจากแม่ใหญ่เมียคนแรก ที่เอ็นดูและรักใคร่เธอเหมือนน้องสาวแท้ ๆ “แม่บัว หากง่วงก็ไปนอนเถิด ข้าจักนั่งเฝ้าไข้คุณพี่เอง...” “มิเป็นอันใดเจ้าค่ะ บัวยังมิง่วงเท่าไหร่” “...” เมื่อเห็นว่าแม่บัวยืนกรานความตั้งใจเดิมแม่ใหญ่ก็ไม่คิดขัด เธอหันมาดึงผ้าขึ้นห่มร่างให้กับสามีที่ยังหลับไม่ได้สติอยู่ และจู่ ๆ แม่บัวก็พูดคำหนึ่งขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือปนสะอื้น ที่ฟังแทบไม่เป็นความ “บัวกลัวเจ้าค่ะแม่ใหญ่” “…กลัวเรื่องอันใดลือ?” “กลัวว่าออกหลวงจักต้องโทษขั้นสูงสุด หากหาหลักฐานคนทำผิดตัวจริงมามิได้ ฮืออ บัวกลัวเจ้าค่ะ...” “มิมีอันใดน่ากลัวดอกแม่บัว ข้าเชื่อเหลือเกินว่าผู้กระทำผิดมิอาจลอดพ้นอาญาแผ่นดิน เจ้าอย่าได้ห่วงไปเลย...” “ฮึก ฮึก!” “ข้าขอตัวกลับห้องไปนอนก่อน เจ้าก็หลับนอนอยู่ข้างคุณพี่เถิด” “เจ้าค่ะแม่ใหญ่...” แม่บัวก้มหน้ารับคำ แม้ดวงตาคู่สวยจะอ่อนล้าอ่อนเพลียแค่ไหนเธอก็ข่มตาหลับไม่ลง เพราะเป็นห่วงคนที่นอนไม่ได้สติ กลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาแล้วเรียกหาใครไม่ได้ยิน กลัวว่าจะต้องสูญเสียเขาไป เธอมีความหวาดกลัวอยู่เต็มหัวไปหมด และสิ่งที่กลัวที่สุดคงเป็น การที่เขาจะต้องโทษในข้อหากบฏ สี่วันต่อมา… แม่บัวนั่งเฝ้านอนเฝ้าออกหลวงเขมอินทราอยู่เช่นนั้นไม่ห่าง ตั้งแต่วันที่พาผู้เป็นสามีกลับมาถึงเรือน เธอทำตามที่หมอหลวงสั่งไม่มีขาดตกบกพร่อง ทั้งเช็ดตัวป้อนข้าวป้อนยา อยู่เฝ้าไข้ยามดึกดื่นสี่วันสามคืนก็ไม่ยอมพัก จนร่างกายล้าเริ่มอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรง แม้จะตักข้าวเข้าปากตัวเองก็ทำไม่ไหว… ฟุบ! ร่างเพลียฟุบหลับไปบนเตียงด้านข้างสามีของเธอ ซึ่งเวลานี้ผู้ที่เจ็บป่วยเริ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าวันแรกที่กลับมารักษาตัวที่เรือน อาจจะเพราะได้หมอดี ได้ยาดี อีกทั้งยังได้เมียดีคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ร่างกายที่บอบช้ำจึงเริ่มฟื้นตัว “อืออ..!” เวลานี้คนที่หมดสติไปหลายวันตื่นขึ้น และภาพแรกที่เขาเห็นก็เป็นภาพของหญิงสาวคนเดิมที่เขาคุ้นหน้าเป็นที่สุด ทว่าไม่ใช่จากอดีตชาติที่อยู่ แต่คุ้นเพราะชาติปัจจุบันที่เขาจากมา “ยัยบีม ฉันจะฆ่าเธอ...โอ๊ย!” เขมดันตัวขึ้นนั่งด้วยความร้อนใจ แต่ยังไม่ทันได้เอาคืนคู่กรณีก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทั่วทั้งร่างกายของเขามีแต่รอยฟกช้ำอีกทั้งยังรอยแผลที่เจ้าตัวไม่รู้ว่าเกิดขึ้นจากอะไร เพราะในความทรงจำที่มีติดตัวมา บอกว่าเขาถูกทำร้ายจากยาพิษที่อยู่ในแก้วกาแฟ ทว่าเมื่อสำรวจร่างกายของตัวเองกลับมีแต่บาดแผลและความเจ็บปวด… “ไปโดนอะไรมาตอนไหนวะ?” เขาเริ่มกวาดสายตามองไปโดยรอบ ห้องที่เขาตื่นขึ้น ที่นี่มีหน้าตาแปลกไปจากบ้านหรือที่ทำงานที่เขาเคยเห็น คุ้น ๆ ว่าจะเป็นเรือนไทย แต่ก็ไม่รู้ว่าเรือนไทยนี่ตั้งอยู่ที่ไหนและมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง เสื้อผ้าที่เขาและหญิงสาวที่เขาคิดว่าคือบีมสวมใส่อยู่ก็แปลกตาไป ที่หน้าแปลกยิ่งขึ้นคือเธอดูไม่เหมือนยัยบีมตัวร้ายคนเดิม แต่เหมือนคนแปลกหน้าสำหรับเขามากกว่า “ยัยบีม…” ใช่หรือเปล่านะ? “…ต้องใช่สิ” “…” แม่บัวยังคงหลับนิ่งไม่รู้เรื่อง จนคนที่เรียกเธออยู่หลายหนเกิดความสับสนและร้อนใจจนทนไม่ไหว เพราะอยากรู้ว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับตัวเขากันแน่ “นี่! ตื่น!” เขมใช้แรงที่พอจะรวบรวมได้ เขย่าตัวปลุกสาวงามที่หลับอยู่ให้ตื่นขึ้น “..!” “เธอเอายาบ้าอะไรให้ฉันกินยัยบีม แล้วจับตัวฉันมาที่ไหน บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!?” แม่บัวที่ถูกเขย่าตัวให้ตื่นสุดแรง เธอไม่เพียงแค่ขวัญเสียกับเสียงดุเข้มของเขมที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ แต่ยังไม่เข้าใจกับเรื่องที่เขาพูดอยู่ ทั้งเรื่องยาอะไรที่เขาพูดถึง เรื่องการจับตัว รวมถึงชื่อเรียกที่เธอไม่คุ้นหู อาจเพราะไม่เคยมีใครเรียกเธอด้วยชื่อนั้นมาก่อน “เงียบทำไม! พูดมาสิ!?” “..!” “คุณพี่! มีเรื่องอันใดลือเจ้าคะ ทำไมถึงได้...ปล่อยแม่บัวเถิดเจ้าค่ะ” แม่ใหญ่เข้าห้ามไม่ให้สามีของเธอใช้ความรุนแรงกับแม่บัวที่ดูเหมือนจะกำลังตื่นกลัวผู้เป็นสามี “...” แม่บัวเหรอ? คุณพี่เหรอ? แล้วยัยนี่เป็นใคร? ทำไมทุกคนแต่งตัวกันแบบนี้? แล้วที่นี่มันที่ไหน? ภายในหัวของเขมมีแต่ความสงสัยอยู่เต็มไปหมด เพราะสิ่งที่แปลกตาไปไม่ใช่แค่สถานที่แต่ผู้คนก็ดูแปลก ทั้งการพูดจาที่ผิดจากคนทั่วไป ทรงผม และเครื่องนุ่งห่มทั้งของหญิงสาวที่เห็น และที่ตัวของเขาสวมใส่อยู่ จนเขมเริ่มไม่แน่ใจ ว่าหญิงงามที่เห็นคนนี้คือบีมจริง ๆ หรือว่าเป็นคนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนกันแน่... -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~ sds[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : THE END.--------------------------------------------------------------------------“ขอน้ำหน่อย” เขมพูดเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออกว่าเขาพูดขอสิ่งใด แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นเพื่อนสนิท ดินก็รู้ได้ว่าเขมต้องการน้ำดื่ม“อะ”“เฮ้อ กว่าจะฟื้นได้ ทำคนทั้งบ้านเป็นห่วงกันไปหมด เห็นหรือยังว่างานที่แกเลือกทำมันเสี่ยงอันตรายแค่ไหน”“อย่าว่ามันเลยครับพ่อ มันตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว” ดินพูดแก้ตัวให้เพื่อนรัก ที่ทำได้เพียงแค่นอนกระพิบตาปริบ ๆ ไม่มีแรงพอที่จะพูดเถียงพ่อเหมือนอย่างเคย“ถ้าไม่ได้ดินแดนมันช่วยไว้ แกจะได้ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าพ่อแม่พี่น้องอีกครั้งหรือเปล่า” เขาไม่อยากจะดุลูกชายกับการงานเสี่ยง ๆ ที่เขมเลือกทำ แต่มันก็อดไม่ได้เมื่อเห็นว่าเขาถูกปองร้ายจนเกือบถึงแก่ชีวิต และหากไม่ได้ดินแดนช่วยไว้เขาคงแย่“…” เขมดื่มน้ำจนชุ่มคอ ก่อนจะถามออกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาไม่ได้สติ “เล่าให้ฟังที เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”“วันนั้นกูกลับเข้าไปที่บริษัทพอดี แล้วก็เห็นว่ามึงหมดสติไป กูกับอีบีมก็เลยพามึงไปส่งโรงพยาบาล ตอนแรกกูก็ไม่ได้เอะใจว่าอีบีมมันเป็นคนทำใ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ปิดฉากหน้าประวัติศาสตร์--------------------------------------------------------------------------ในค่ำคืนนี้ เขมตั้งใจเขียนจดหมายถึงใครบางคน เขาเขียนด้วยภาษาที่ใช้กันแพร่หลายในสมัยอยุธยาด้วยความทรงจำเดิมที่เคยได้เรียนรู้มา และแน่ใจได้ว่าผู้รับสารจะเข้าใจในทุกตัวหนังสือที่เขาต้องการจะบอกกล่าว เป็นความในใจที่เขาต้องการจะบอกกับแม่นวลปราง หญิงงามคนแรกที่เขายกย่องให้เป็นเมีย...“…”เธอเป็นผู้หญิงที่ผมควรจะรักและทำดีด้วยมากที่สุด แต่ผมกลับผูกมัดเธอไว้ และทรมานเธอด้วยเรื่องชั่วช้ามากมาย สิ่งเดียวที่ผมจะทำเพื่อทดแทนสิ่งไม่ดีมากมายนั้น คงเป็นการยอมเข้าใจถึงสิ่งที่ชะตากำหนดให้ต้องเป็นไปก๊อก ๆ!“ข้าขอเข้าไป ได้ลือไม่เจ้าคะ?” เสียงขออนุญาตนั้นทำเขมใจสั่นเมื่อได้ยิน แต่ก็ยินดีให้เธอเข้ามาเพื่อพูดคุย“เข้ามาสิ”“วางไว้ตรงนี้ แล้วเจ้าก็ออกไป”“เจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้วางสำรับชาลงตามคำสั่งของนายหญิง ตอนนั้นเขมก็ปิดพับจดหมายที่เขาเขียนอยู่ลง และโฟกัสไปที่แม่นวลปรางเพียงเท่านั้น เพราะคิดว่าเธอคงมีธุระสำคัญจะพูดคุยด้วย“ข้านำชาร้อนมาให้เจ้าค่ะ กลัวว่
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง--------------------------------------------------------------------------แม่นวลปรางเจอทั้งการนอกใจ นอกกาย ผิดคำพูดผิดคำสัญญา อีกทั้งยังถูกทำร้ายทั้งกายและใจ หากว่าสุดท้ายแล้วเธอจะเป็นอย่างที่ผมคิด มันก็สมควรแล้วที่ออกหลวงเขมอินทราจะได้รับบทเรียนแสนล้ำค่านี้จากเธอ…“เฮ้อ”“ยังมินอนอีกลือขอรับคุณเขม” ดินเอ่ยถามกับเจ้านายของเขา เมื่อตื่นขึ้นมาและเห็นว่าเขมยังคงนั่งอยู่ที่หน้ากองไฟ“กูนอนมิหลับ”“คิดถึงเรื่องอันใดอยู่ลือขอรับ?”“…เรื่องชั่ว ๆ ที่เคยทำไว้”“...”“ทั้งที่กูตบปากรับคำกับแม่นวลปราง ว่าจะดูแลแม่บัวเป็นอย่างดี หากว่าเธอยอมยกแม่บัวให้ แต่กูกลับไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ แลทำร้ายทั้งแม่นวลปรางกับแม่บัวให้ต้องเจ็บช้ำ กูมันเลวระยำเสียยิ่งกว่าสัตว์นรก”“อย่าก่นด่าตัวเองเช่นนั้นเลยหนาขอรับ กระผมรู้ดีว่าออกหลวงมิได้เป็นคนชั่วร้ายโดยสันดาน ถ้ามิใช่เพราะ...”“เพราะอะไร?”ตุบ! เสียงเมื่อครู่ทำให้ทั้งสองคนมองไปหาจุดทิศทางที่มาของเสียง แต่ก็พบเพียงแค่ความมืดเท่านั้น“..!”“..!”มันโผล่มาแล้ว “มึงคิดว่าจะหลบหนีได้นานเท่าไหร่?”
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ตั้งแต่คืนนั้นมา รอยยิ้มแสนสดใสของแม่บัวก็ค่อย ๆ จางหายไป และออกหลวงเองก็เริ่มเดินเกมส์ลุกเข้าหาแม่บัวหนักยิ่งขึ้น เพื่อให้เธอได้มาอยู่ในสถานะที่เขาจัดวางไว้...“แม่บัว”“..!”“ตกใจกะไร นี่ข้าเอง”“ออกหลวง” แม่บัวก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างสูงกำยำ ที่โอบรัดร่างนุ่มนิ่มบอบบางของเธอไว้แนบชิดกับลำตัวของเขา“ไอ้ดิน ไปดูต้นทางไว้ อย่าให้ใครเดินมาแถวนี้”“ขอรับ…” ดินเดินนำหน้าบ่าวรับใช้อีกสามคนออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น เพื่อให้เจ้านายของพวกเขาได้ทำเรื่องที่ใจปรารถนา แม้เวลานี้จะเป็นช่วงที่ฟ้ายังสว่างอยู่ และพื้นที่บริเวณนั้นจะมีเพียงแค่ชายคายาวที่ปกคุมแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหากับเรื่องที่ออกหลวงต้องการจะทำ“ข้าจักต้องรีบนำดอกไม้ขึ้นไปให้คุณพี่บนเรือนเจ้า
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความทรงจำของออกหลวงเขม Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ปล. ไรท์มีการเพิ่มเนื้อหาใน ep.1-20 ด้วยนะคะในช่วงที่พรานหลับตาลง นั่นเป็นเวลาที่เขาเริ่มทำงานให้กับผู้ว่าจ้างในอีกหน้าที่ที่เขาถนัดกว่าการเป็นพลานป่า ส่วนเขมก็ยังคงนั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่ที่หน้ากองไฟ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมาที่เขาเคยสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง กับความรักของเขาและแม่นวลปราง ซึ่งภาพความทรงจำที่เขาเห็นมันทำให้เขายิ่งกลัวว่าจะเป็นเธอ…อยุธยา พ.ศ. ๒๒๔๕ช่วงสองปีก่อนที่เขมจะเดินทางมาที่นี่ เวลานั้นออกหลวงเขมยังคงมีชีวิตอยู่ และเป็นตัวตนของเขาอย่างที่เคยเป็นมา ความมักมากในกามมีให้เห็นแม้ว่าเป็นช่วงกลางวันแสก ๆ บนพื้นที่กลางเรือน เรื่องบัดสีบัดเถลิงเช่นนั้นเกิดขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่ว่าจะพื้นที่หรือมุมไหนของบ้าน ออกหลวงเขมก็สามารถเสพ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เกิดเหตุ!--------------------------------------------------------------------------พรานป่าเริ่มทำพิธีเปิดเนตรให้กับเขม โดยมีเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นพยาน ซึ่งพื้นที่นี้ทั้งสงบและเหมาะแก่การทำพิธีมากกว่าที่ไหน ๆ และหลังจากที่พิธีกรรมเสร็จสิ้น เขมก็รับรู้ทุกเรื่องราว เกี่ยวกับตัวตนในอดีตชาติของเขาราวกับว่าเขมได้ความทรงจำเดิมในชาติปางก่อน ชาติที่เขาเคยเป็นออกหลวงเขมอินทรากลับคืนทั้งหมด และทุกความทรงจำนั้นก็มีทั้งเรื่องดีและไม่ดีที่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าพร้อมจะรับมัน ทว่าเมื่อเอาเข้าจริง ความทรงจำทั้งหมดของออกหลวงเขมอินทรากลับโหดร้ายกว่าที่เขาคิด นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขมรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมาไม่หยุดในเวลานี้ ภาพทุกภาพ เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ มันทำเขมแหลกสลายจนยากจะรับมือกับอารมณ์เศร้าที่ปะทุล้นอยู่ภายในใจ...“ฮึก ฮืออ!”“คุณเขมขอรับ”“กูมิได้ทำผิดจริง ๆ กูมิได้เป็นกบฏไอ้ดิน”“กระผมรู้แล้วขอรับ ฮึก” บ่าวรับใช้อย่างดินที่เห็นแบบนั้นก็กั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขารับรู้ว่าผู้เป็นนายของเขาบริสุทธิ์เสมอมา และเขาเองก็ต้องการให้ออกหลวงเขมได้หลุดพ







