All Chapters of ของเล่นหมอเถื่อน(nc35+): Chapter 131 - Chapter 140

“ต้องเสือกสิ นิดเป็นน้องสาวของฉัน เป็นน้องสาวที่ฉันรักมาก และยิ่งมารู้ว่านายทำเลวกับน้องฉันแบบนี้ นายมันเลว นายมันไม่คู่ควรกับความรักของน้องสาวของฉัน” ภีมพลหมดความอดทน ไม่อยากปิดบังฐานะตัวเองอีกแล้ว        “นายว่าไงนะ นายเป็นพี่ชายเธอ”        “ใช่ เราเป็นพี่น้องคลานตามกันมา แค่นี้แหละ ไม่ต้องเสือกโทรมาหาน้องฉันอีก น้องฉันไม่ได้รักนายแล้ว”        ตู๊ด! ตู๊ด! ตู๊ด!        แล้วสายนั้นก็ตัดวางไป ส่วนตัวเขาก็ได้แต่นิ่งอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน เขาว่าหล่อนเป็นผู้หญิงแพศยา กล่าวหาว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายสำส่อน ทั้งๆ ที่มันไม่จริง เป็นตัวของเขาเองที่ไม่ดี ใช่...พี่ชายของเธอพูดถูก เขาไม่คู่ควรกับความรักของชณินันท์ แต่ไม่มีทาง! เขาไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่ เธอต้องเป็นของเขาคนเดียว        “เธอกับลูกเป็นของฉัน...นิด”&nbs

ฟักทองเห็นซองขาวที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเองก็ได้แต่เม้มปากแน่นแล้วเปิดอ่านเซ็นอนุมัติโดยไม่คิดอะไร ในเมื่อหล่อนอยากไป เขาก็ไม่มีเหตุต้องรั้งและสนใจ ดีซะอีก เธอไปให้พ้นเขาจะได้ไม่มีห่วงและพันธะผูกรั้งตัวเขาไว้กับเธอ เมื่อจัดการกับใบลาของเธอแล้วก็ให้เลขานำไปยังฝ่ายบุคคล ส่วนตัวเขาก็กลับบ้าน เพราะคิดว่าวันนี้ไม่มีอารมณ์จะทำงานแล้ว“ลูกฟักทำไมกลับไวจังลูก” คุณหญิงปวีณาถามลูกชายเมื่อเห็นว่าลูกชายกลับมาบ้าน ทั้งๆ ที่เพิ่งออกไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนเอง“ผมเหนื่อยครับแม่ปลิว” ฟักทองตอบเสียงเหนื่อยๆ อย่างที่บอกคุณหญิงแม่ของเขา“เหนื่อยก็พักบ้างลูก แต่เนี่ยลูกเล่นไปทำงานจันทร์ถึงอาทิตย์ เล่นไม่พักแบบนี้ก็เหนื่อยสิ”“ครับแม่ปลิว ลูกฟักขอตัวนะครับ”“จ้า ว่าแต่อยากได้อะไรไหม แม่จะได้ให้เด็กยกขึ้นไปให้”“ไม่ครับ ลูกฟักอยากอยู่คนเดียว”“แปลกนะเรา อยากอยู่คนเดียว และช่วงนี้ก็กลับมานอนบ้านแทบทุกวัน ทำตัวเหมือนคนอกหัก”“คนอย่างฟักลูกแม่ปลิว

ตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ไม่ได้เจอ ไม่ได้ยินเสียงของชณินันท์ ไม่ได้โอบกอดและถกเถียงทะเลาะกัน เขาก็รู้เลยว่ามันทรมานแค่ไหน ตอนนี้แทบไม่มีสมาธิกับงาน แทบไม่มีเรี่ยวแรงจะมาทำงานในแต่ละวัน แม้จะรู้สึกแบบนั้น แต่ก็ต้องเก็บไว้คนเดียว คนอื่นจะรู้ไม่ได้ ข้างในจะเศร้าหมองแค่ไหนก็ต้องแกล้งยิ้มเวลามาทำงานและเจอผู้คนที่รู้จักตัวเอง        “พี่ฟักคะ วันนี้พอจะว่างไหมคะ” เพรียวเดินเข้ามาหาผู้อำนวยการหนุ่มที่เดินมาจากทางโรงอาหารของโรงพยาบาล        “ว่าไงครับน้องเพรียว”        “ว่างรึเปล่าคะเย็นนี้ เพรียวว่าจะชวนพี่ฟักไปทานข้าวด้วยกันค่ะ”        “ไปสิ เย็นนี้พี่ไม่ได้มีธุระที่ไหน ว่าแต่ร้านไหนล่ะ”        “ร้านหน้าโรงพยาบาลเรานี่แหละค่ะ”        “มีใครไปบ้างครับ&rdquo

“สบายดีค่ะ หมอเติ้ลล่ะคะ”        “เรื่อยๆ เหมือนเดิมครับ”        “นิดก็เหมือนเดิมค่ะ ท้องเริ่มโตมากขึ้นเดินลำบาก น้ำหนักก็เยอะ เท้าเริ่มบวม” หล่อนบอกคนในสายพร้อมกับยกมือบอกป้านวลจันทร์ว่าตัวเธอขอคุยโทรศัพท์ก่อน        “ปกติของคนท้อง”        “ใช่ค่ะ ยิ่งนับวันยิ่งอ้วนกลมเลยค่ะนิดตอนนี้ ว่าแต่หมอเติ้ลตอนนี้มีสาวๆ ที่ถูกใจแล้วรึยังคะ”        “ไม่รู้เหมือนกันสิครับ แต่เจอคนหนึ่งเปิ่น แว่นหนาเลยแหละ”        “แสดงว่าหมอเติ้ลสนใจเธอ”        “ไม่เลยครับ น่ารำคาญมากกว่า ผู้หญิงอะไรเปิ่นสุดๆ เชยก็เชย”        “ไม่ชอบเขาแต่พูดถึงเขาทุกครั้งที่โทรหานิดเลยนะค

ฟักทองคิดทบทวนแล้วก็เคลียร์งานตัวเองและให้พี่ชายตัวเองมาดูแลงานแทน เพราะเขาจะไม่อยู่กรุงเทพฯ สักพักจนกว่าชณินันท์จะให้อภัยและกลับมากับตนเอง เขารู้แล้วว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเจ้าหล่อน เขารักสาวอวบ เขาติดบ่วงรักของหล่อน ถึงเขาจะเป็นคนเห็นแก่ตัวและเลวในตอนที่มีเธออยู่ด้วย แต่เขาก็อยากจะขอโอกาสสักครั้ง อยากให้เธอให้อภัยกับผู้ชายเลวๆ คนนี้ อยากให้เธอรักเขาอีกครั้ง แม้มันจะเป็นการขอร้องที่มากเกินไป แต่เขาก็อยากจะขอโอกาสกับชณินันท์สักครั้ง แค่ครั้งเดียวเท่านั้นตอนนี้ฟักทองยืนอยู่หน้าบ้านของชณินันท์ เขายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เช้า พอมาถึงสุราษฎร์ธานีเขาก็เช่ารถขับมายังบ้านของเธอด้วยตัวเอง ขับตาม GPS หลงทางไปบ้าง แต่ในที่สุดก็มาถึงบ้านของหญิงสาว เพราะถามใคร ใครก็รู้จักชณินันท์กับพี่ชาย ก็ในหมู่บ้านแห่งนี้ครอบครัวของเธอเป็นครอบครัวที่มีอันจะกินกว่าใคร จะนับว่าเป็นเศรษฐีของหมู่บ้านแห่งนี้เลยก็ว่าได้ชายหนุ่มหยิบล้วงโทรศัพท์ของตนออกมาต่อสายหาคนที่อยู่ในบ้าน และโชคดีที่ชณินันท์ยังไม่เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ หล่อนยังใช้เบอร์เดิมด้านชณินันท์เมื่อเห็นเบอร์และชื่อที่โชว