All Chapters of ใจบาง: Chapter 11 - Chapter 20

เขาโกรธเกลียดเธอขนาดนี้ เขาจะทำรุนแรงกับเธอไหมนะ?​ถ้าเขาไม่ชอบเธอแล้วเขาจะอยากได้เธอเป็นเมียไปทำไม การทำหน้าที่เมีย...คือการมีสัมพันธ์ลึกล้ำกับเขา ซึ่งมันก็สงวนไว้สำหรับคนที่มีความชอบพอกันไม่ใช่หรือ​หรือการมีเซ็กซ์นั้นเขาจะมีกับใครก็ได้แม้กระทั่งคนที่เขาเกลียดอย่างเธอ​แต่สำหรับเธอแล้ว การที่ยอมให้ใครได้เข้าถึงพื้นที่ส่วนตัว ได้ล่วงล้ำก้ำเกิน มันหมายถึงเธอได้มอบหัวใจให้เขา ร่างกายถึงได้ตามหัวใจไป​มันไม่ได้เกี่ยวกับเงื่อนไขของกานต์เอกที่เขาพูดถึงเลย​เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเงื่อนไขของกานต์เอกคืออะไร พินัยกรรมจะยกอะไรให้เธอบ้าง เธอไม่อยากได้แม้แต่อย่างเดียว สิ่งเดียวที่เธอคิดว่ากานต์เอกได้มอบให้เธออย่างมากมายคือโอกาสทางการศึกษา สังคม เพื่อน ถ้าเกิดตกที่นั่งลำบาก เธอก็จะพอจะมีเพื่อนที่อุ้มชูและยื่นมือมาช่วยเหลือเธอได้ เพื่อนคนนั้นคือฟ้ารุ้งหล่อนเป็นลูกสาวนายธนาคารใหญ่ ที่คริมาคุยกับฟ้ารุ้งแล้วว่า ถ้าเกิดเรียนจบทางนั้นพร้อมจะให้เธอไปทำงานด้วย บิดาของฟ้ารุ้งนึกชอบในความเก่งกาจ ฉลาดเฉลียว และหน้าตาที่น่ารักของคริมา วีรพลเป็นพ่อหม้ายภรรยาเสียชีวิตไปเกือบสิบปีแล้ว เขาไม่เคยให้ใครมาแทนที่ภรรยา

กริชดนัยเหลือบมองนาฬิกาขณะที่เลี้ยวรถกลับเข้าบ้าน จริงๆ แล้ววันนี้เขาก็ไม่ได้มีธุระอะไรหรอก แต่เขาก็อยากให้เวลาคริมา ได้เตรียมใจสำหรับค่ำคืนที่จะมาถึง อย่าว่าแต่เธอเลย ตัวเขาเองนั้น ด้วยลึกๆ แล้วกริชดนัยไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบเอาเปรียบผู้หญิง เขาไม่เคยข่มขืนใคร การมีเซ็กซ์สำหรับเขาคือการสมยอมพร้อมใจกันทั้งสองฝ่าย แต่กับคริมา...มันอาจจะต้องจบลงด้วยความรุนแรง ในแบบที่เขาคิดไว้ว่าจะทำให้เธอได้เจ็บปวด เขาอยากจะแกล้ง อยากจะสั่งสอน ใจคิดแบบนั้นแต่ด้วยความที่ถูกสั่งสอนกล่อมเกลามาแบบลูกผู้ชาย และด้วยนิสัยมันทำให้เขาได้แต่คิด เอาเข้าจริงแล้วไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่าด้วย​ฉะนั้นเขาจึงไปปลุกใจตัวเองให้อยู่ในโหมดโหดและเอาจริง ก่อนจะใช้ความโหดและโฉดมาฟาดฟันกับเธอในคืนนี้​ตั้งใจไว้แบบนั้นเดี๋ยวคืนนี้รู้กันว่าเขาจะทำได้ไหม​ต้องทำได้สิไอ้เสือ นี่คือโอกาสที่จะได้ชำระแค้น เจ้าหล่อนแค่ทำมารยาว่าใสซื่อ อย่าลืมว่าแม่ของหล่อนเป็นยังไง ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้นหรอก ทางพัดชาเองนั้นก็ไม่ธรรมดาเอาเลยแหละ ก่อนที่เขาจะมีเหตุให้ต้องระเห็จหนีไปญี่ปุ่น เขากำลังตามสืบเรื่องของพี่สะใภ้อยู่เหมือนกัน เพราะทำตัวไม่น่าไว้วาง

​คริมาปรือตาขึ้นมาในตอนเช้า สิ่งแรกที่เธอเห็นคือแผงอกกำยำของใครบางคน...กลิ่นของเขานั้นห้อมล้อมเธอไว้ จนเนื้อตัวเธอตอนนี้แทบจะเป็นกลิ่นเดียวกับเขาแล้ว​เธอสะดุ้งก่อนจะรีบเอามือปิดปาก หน้าตาแดงเถือกขึ้นมาทันที ร่างกาย...รับรู้ว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอค่อยๆ เอาแขนของเขาที่พาดเอวเธอออก พยายามระวังให้เบาที่สุด...เธอกลัวว่าเขาจะตื่น เรื่องเมื่อคืนนี้ แม้จะจดจำได้ไม่ทุกขั้นตอน แต่ใดๆ รสสัมผัสเหล่านั้นก็ตรึงประทับในความทรงจำแล้วเรียบร้อย คริมารู้สึกหลากหลายไปหมด ทั้งดีใจ เสียใจ...มันปะทะกันจนทำให้เธอถึงแก่น้ำตาคลอ...​เธอย่องลงมาจากเตียงของเขา รวบรวมเสื้อผ้าไว้ในอ้อมแขน มันค่อนข้างทำได้ยาก เพราะยังเจ็บแปลบยามก้าวเดิน ทุกหนที่ขยับเธอจะนิ่วหน้า...มันเจ็บอย่างบอกไม่ถูก...แล้วมันจะเจ็บแบบนี้ไปทุกหนไหมนะ​เขาจะการุณกับเธอไหมหนหน้า​คริมาถอนหายใจเธอสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เหลือบดูคนบนเตียง เขาดูเหมือนจะยังหลับสนิท เธอโล่งใจ เธอจะหนีกลับห้องของตนเองก่อนที่เขาจะตื่น เธออยากจะไปตั้งหลัก...ก่อนที่จะกล้ามองหน้าเขา หลังจากที่เธอตกเป็นของเขาแล้ว​เสียงประตูค่อยๆ เปิดและปิดลง คนทำเบามือจนแทบไม่มี

สองทุ่มครึ่งพอดิบพอดี คริมาผู้ที่โอ้เอ้คุยกับป้านาก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อโทรศัพท์ของเธอกรีดดังขึ้น ริงโทนที่ตั้งไว้เฉพาะเขา...​“คะ” เธอกรอกเสียงลงไป หน้าแดงขึ้นมาทันทีแค่ได้ยินเสียงทุ้มนั่น​“ขึ้นมาได้แล้ว”​“เอ่อ...ค่ะ”​เธอตอบรับแล้วรีบกดวางสาย ไม่ฟังว่าทางนั้นจะว่าอะไรต่อ พร้อมกับบอกลาป้านา ที่มองอาการลนลานเลิ่กลั่กของคริมาอย่างแปลกใจ​เขาโทรมาตาม...​เขาเอาจริงๆ ใช่ไหมเรื่องที่จะให้เธออาบน้ำให้​คริมาหมดตัวช่วยแล้วสำหรับวันนี้ เธอจะออกไปซื้อตัวช่วยคือของมึนเมาแบบเมื่อคืนก็คงไม่ทัน เพราะเขาเล่นโทรมาจิกตัวเธอแล้วแบบนี้​หญิงสาวเดินลากขา ถ่วงเวลาให้ช้าที่สุด เธอกัดริมฝีปากอย่างลังเลเมื่อยกมือขึ้นจะเคาะประตูห้อง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อประตูเปิดผางออกมา พร้อมกับร่างสูงของเจ้าของห้องที่กำลังจะลงไปตามเธอพอดี​ตาต่อตาสบกัน​คริมาร้องหวีดเบาๆ เมื่อถูกเขาช้อนขึ้นอุ้มแล้วกริชดนัยก็ใช้เท้าเตะประตูปิดลง คริมาถูกพามาที่ห้องน้ำ เธอเพิ่งจะเห็นว่าตัวเขาเองนั้นเหลือเพียงแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวคลุมกาย​เท้าของเธอถูกหย่อนลงบนพื้นกระเบื้องเย็นเชียบ กริชดนัยวางเธอลงแล้วเขาก็กระตุกปมผ้าขนหนูออก คริม

​“ยัยวี่ ขอโทษทีที่ไม่มีเวลาไปหาเลยมาให้เพื่อนกอดหน่อย”​คริมาอ้าแขนรับเพื่อน ที่กระโจนเข้าโถมกอดเธอฟ้ารุ้งแถมด้วยการหอมแก้มของเพื่อนซ้ายขวา เธอหัวเราะเมื่อคริมาเอ่ยประท้วงและดันเธอออก พอเธอคลายกอด เพื่อนของเธอก็มีรอยจุ๊บติดที่แก้มสองข้างและหน้าผาก​“รอยรักจากเพื่อน อิอิ”​“อื้อ ยัยฟ้าแกล้งกันหรือยังไงนะ” คริมาเหมือนจะรู้ตัวล่ะ ว่าเพื่อนรักฝากรอยอะไรไว้ จึงล้วงกระเป๋าหยิบเอากระจกพกบานเล็กขึ้นมา ฟ้ารุ้งหัวเราะชอบใจ เธอส่งกระดาษเช็ดเครื่องสำอางที่พกมาเป็นประจำให้กับเพื่อนซับคราบลิปสติกออก ​“ไม่ได้แกล้ง แค่อยากทดสอบลิปตัวใหม่ของที่เราจะลองออกขายน่ะ ว้า...ไม่ติดทน ทิ้งคราบ สงสัยจะต้องพัฒนาใหม่แล้วแบบนี้”​คริมาได้แต่ค้อน ทางนั้นเป็นคนสดใสร่าเริง ชอบทำให้เธอหัวเราะ ความสดใสนั้นทำให้คริมาพลอยสดชื่นไปด้วย ​ฟ้ารุ้งทำให้เธอยิ้มกว้าง ยิ้มจากใจในรอบหลายอาทิตย์​เฮ้อ...​“เรื่องทำบุญน่ะ ไปกับเราเสาร์นี้นะยัยวี่”​“ไปตอนทำบุญร้อยวันเลยก็ได้จ้ะ อีกไม่กี่อาทิตย์นี้แล้ว พักนี้เราวุ่นๆ เรื่องงานที่บริษัทน่ะ กลัวจะไม่ว่างไปกับฟ้า”​“อ้อ...นี่ต้องไปช่วยงานเหรอ น้องของพ่อเลี้ยงของเธอ ชื่ออะไรนะ? อากริ