All Chapters of ใจบาง: Chapter 21 - Chapter 30

“จริงสิยัยวี่ วันนี้วันเกิดพ่อเรา เราสองคนมาจัดงานวันเกิดเซอร์ไพรส์ให้พ่อดีกว่า”ฟ้ารุ้งเอ่ยชวน ขณะที่กำลังขับรถไปมหาวิทยาลัย โทรศัพท์ของเธอเพิ่งได้คืนจากเพื่อนรัก หญิงสาวเปิดเครื่องทันที เธอเข้าโปรแกรมไลน์เพื่อเช็คข้อความก่อนอย่างอื่น เพราะกริชดนัยกับเธอมักจะติดต่อกันทางนี้​ไม่มีข้อความใดๆ จากเขา​คริมามีสีหน้าสลดลงเล็กน้อย เธอจะหวังอะไร? หวังให้เขาหวง ห่วงเธอ เธอก็คงหวังเก้อนั่นแหละ เขาบอกเองว่าจะใช้เธอแค่บนเตียง ห้าปีก็หยุด...เขาช่างเลือดเย็นเหลือเกิน​“อืม...”​“ที่อืมนี่ ตกลงใช่ปะ เราหมายถึงจัดงานวันเกิดให้พ่อ ก็หมายถึงว่าวี่จะต้องค้างอีกคืนนะเย็นนี้ไปค้างที่บ้านเรา”​“ก็ตกลงไง” ​“แล้วอีตาอากริชอะไรนั่นจะไม่โวยวี่ใช่ปะ” ​​“ไม่โวยหรอก”คริมาว่า แล้วหัวเราะเบาๆ“เขาไม่ได้สนใจอะไรเรามากอย่างที่ฟ้าคิดหรอกจ้ะ วันนี้ฟ้าก็ขอให้อีกทีก็แล้วกันว่าเราจะค้างกับฟ้าอีกวัน”​“ได้เลย เดี๋ยวจัดการให้ เอาโทรศัพท์มา”ฟ้ารุ้งยิ้มจนตาหยี เธอทำได้แค่นี้แหละ ในการช่วยเพื่อน คือดึงเพื่อนให้ออกห่างจากกริชดนัยบ้าง อะไรบ้าง เผลอๆ เธอจะหาสามีใหม่ให้กับเพื่อนของเธอเสียเลย​คิดแล้วก็ตาเป็นประกายเลยล่ะ...​

​“เป็นผู้ปกครองของหนูวี่หรือครับ”​วีรพลเอ่ยถามแขกแปลกหน้าของบ้าน เขาพึ่งจะมีโอกาสซักอีกฝ่าย หลังจากที่ตกใจกับเซอร์ไพรส์วันเกิดของลูกสาว ยัยตัวแสบที่ทำให้เขารู้สึกนอยด์ไปทั้งวันเพราะนึกว่าลูกสาวจำวันสำคัญของตนเองไม่ได้แต่หล่อนกลับจัดงานปาร์ตี้ไว้เซอร์ไพรส์ ของขวัญถูกใจ และคนที่ถูกใจ...ที่มาร่วมงาน​คริมา​สาวน้อยอายุเพียงยี่สิบ เท่ากับลูกสาวของเขา คนที่ทำให้หัวใจของหนุ่มใหญ่เต้นแรงเหมือนย้อนวัยหนุ่มอีกหน​วีรพลคิด...และได้แต่เก็บเอาไว้ในใจ เขาอายุ 43 แล้ว มันจะดูน่าเกลียด เหมือนไอ้เฒ่าหัวงูไหม ถ้าดันไปนึกชอบพอเพื่อนของลูกสาวเข้า​ได้แต่คิดนั่นแหละ...ขืนลูกสาวรู้เขาจะต้องโดนยัยหนูหยุมหัวเอาเปล่าๆ เขาปลื้มหนูวีวี่ ที่เป็นเด็กน่ารัก กิริยามารยาทละมุนตาไปหมด หน้าตาก็สวยหวานละไม...เป็นคนฉลาด อนาคตของเด็กสาวคงไปอีกไกล เปรียบเสมือนดอกไม้แสนสวย กำลังผลิบาน เขาไม่ควรเด็ดหล่อนมาไว้ชื่นชม​“ครับ...”กริชดนัยเอ่ยรับ เขาจิบไวน์เรื่อยๆ ไม่ค่อยได้คุยกับใครเท่าไหร่ งานนี้มีเฉพาะคนในครอบครัวแท้ๆ เขาถูกลากมาอย่างไม่เต็มใจเลยสักนิด ไม่มาก็ไม่ได้ เพราะเด็กจอมจุ้นนั่นลากคริมาของเขามาด้วย ​“ขอแสดงความเสี

​“เย็นนี้อาจะไปรับ” ​“เอ๋...เอ่อ...ให้ลุงพวงไปรับเหมือนเดิมก็ได้ค่ะ บริษัทไกลจากมหาวิทยาลัยของวี่ รถติดด้วย เกรงใจอากริชค่ะ”​“อาไปรับเอง วี่จะได้ไม่หนีไปกับเพื่อนอีก ถ้าเพื่อนของเราชวนไปค้าง ก็ให้ชวนเขามาค้างบ้านเราแทน”​“ได้ใช่ไหมคะ?” คริมาซ่อนรอยยิ้มไว้ในหน้า เขาทำเหมือนชี้โพรงให้กระรอก คริมามีวิธีที่จะหลบหลีกเขา...แล้ว​ดูเหมือนว่าการที่เธอไม่ได้นอนกับเขา มันทำให้เขาหงุดหงิดเอามาก แบบนี้...มันหมายถึงเขามีใจกับเธอบ้างแล้วใช่ไหมหนอ​“อื้อ ได้สิ แต่อย่าไปนอนกับเพื่อนอีก ห้ามไปค้างที่ไหนนอกบ้าน นี่คือคำสั่งยกเว้นอาจะไปด้วย”​“ค่ะ”​เธอขยับทำจะลงไปจากรถ วันนี้เขาขับรถมาส่งเธอด้วยตนเอง และบอกว่าจะมารับเธอเอง...มันทำให้คริมารู้สึกปลื้มอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่เธอจะลงไป ร่างงามก็ถูกดึงรั้งให้ไปหาคนขับ เขาก้มลงจูบเธอเร็วๆ หน้าตาเฉย ก่อนจะปล่อยเธอออกจากวงแขน คริมาถึงกับเหวอ...และเขินจัดเมื่อเขาทำแบบนั้น​“ลงไปสิ หรือว่าวันนี้วี่จะไม่เรียน เปลี่ยนใจจะกลับบ้านไปกับอาอีกรอบ”​นัยของสายตา บอกว่าถ้าเกิดว่าเธอยังชักช้า เขาคงจะพาเธอกลับไปบ้านจริงๆ แล้วไม่ต้องบอกว่า ไปบ้านของเขานั้น มันหมายถึงอะไร​

เขาพาเธอมาทำงานด้วย แน่ล่ะว่าเธอเลยต้องช่วยงานเขาไปด้วย เขาถามเรื่องที่เธอดร็อปเรียนว่าไปดำเนินการหรือยัง ถามต่อหน้ารัชนี ที่มองหน้าคนทั้งสองสลับกันอย่างงงๆ ว่าทำไมคุณกริชถึงได้ให้คริมาหยุดเรียนไว้แบบนั้น​ด้วยความสนิทกันในระดับหนึ่งเคยแลกไลน์กันไว้ตอนที่กานต์เอกให้เธอสอนงานคริมา เธอจึงข้อความมาถามหลังจากที่แยกย้ายกันกลับบ้านแล้ว​มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะน้องวีวี่ ทำไมคุณกริชถึงได้ให้น้องวี่ดร็อปเรียนมาช่วยงานคะ​​คำถามนั้นทำให้คริมาคิดนานมาก ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ตอบอีกฝ่ายไป​ไม่ใช่อากริชค่ะ วี่ขอช่วยงานเองค่ะ ขอฝากตัวด้วยนะคะคุณหลิว​ค่ะพี่นึกเป็นห่วงเฉยๆ น่ะค่ะ เห็นจู่ๆ จะหยุดเรียน​ไม่มีอะไรค่ะ วี่แค่เบื่อเรียนอยากทำงานกับอากริชน่ะค่ะ​​ทางนั้นส่งสติ๊กเกอร์ตอบกลับมาเป็นรูปหัวใจ เหมือนว่ารับรู้ในสิ่งที่สงสัยพอแล้ว คริมาถอนใจเล็กน้อย เธอไม่ชอบการโกหก แต่พักนี้เธอโกหกบ่อยมาก จนอึดอัด​เหลือบตามองคนข้างๆ ที่ตอนนี้เลี้ยวรถเข้าบ้านแล้ว วันนี้เขาพาเธอและรัชนีรับประทานอาหารที่ร้านแถวออฟฟิศ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ วันนี้เธอจึงไม่ต้องเตรียมมื้อเย็นให้กับเขา เมื่อคืนนี้...เพียงแค่คิดหน้าสาวก็ผ่า

กริชดนัยมองไปยังท้องทะเล แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปจนเต็มปอด เขาไม่ได้มาเที่ยวทะเลเมืองไทยนานมากแค่ไหนแล้วนะ หกปีที่จากไป และกลับมาก็ทำงานเลยหมกมุ่นเรียนรู้ศึกษาการทำงาน เขาจะมีเวลาแค่ที่บ้านและที่ทำงานแทบจะไม่ไปไหน อ้อ...จะมีก็รับส่งคริมาในระยะหลังๆ ด้วยตัวเองเพราะกลัวว่าจะมีคนพาน้องเหลวไหล พาหนีเขาไปนอนที่อื่นอีก​เขากำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเก้าอี้ไม้สีขาว ปูด้วยเบาะเม็ดโฟมหุ้มพลาสติกหนานุ่มสีเหลืองไพล ข้างริมหาดที่เป็นหาดส่วนตัวของครอบครัววีรพล​บ้านของวีรพลค่อนข้างมีฐานะ เขาสืบเรื่องขอวีรพลกับลูกสาวที่เป็นเพื่อนซี้ของคริมาแล้วเรียบร้อย พบว่าวีรพลเป็นพ่อหม้ายมาหลายปี มีลูกสาวคนเดียว เขาเนื้อหอมมากในหมู่สาวๆ แต่ยังไม่เคยชายตาแลใคร ไม่เคยให้ใครแทนที่ภรรยาที่เสียไป ทุ่มเวลาให้แต่ลูกสาวและงาน เขายังหนุ่มแน่นเกินอายุ เป็นแด๊ดดี้ในฝันของสาวๆ มากมาย การที่เขาเป็นที่รู้จักของสื่อพอสมควร เพราะว่าฟ้ารุ้งเพื่อนสนิทของคริมา เรียกได้ว่าเป็นอินฟูลเอนเซอร์คนหนึ่ง เธอมีช่องติ๊กต่อก และยูทูป เป็นช่องเกี่ยวกับการท่องเที่ยว ไลฟ์สไตล์ การดูแลสุขภาพ บิดาของเธอถูกลากมาทำคอนเทนต์ ออกกำลังกายพร้อมกับลูกสาว