로그인공유
17
게시일:
2026-06-20 01:17:30วันต่อมาคริมาลงมาจากห้องของเขาก็เกือบบ่าย
ร่างกายของเธอปวดหนึบไปทั้งตัว เพลียมาก แต่เธอก็หิวมากทนไม่ไหวก็เลยต้องลงมาในห้องครัว
คนรับใช้ที่กำลังปัดถูบริเวณห้องโถง มองหน้าเธออย่างสงสัย ว่าทำไมคริมาตื่นสายมากขนาดนั้น เธอแสร้งทำหน้านิ่ง เดินผ่านเลยเจ้าหล่อนไปยังห้องครัว คริมาไม่อยากจะพูดอะไรกับใครเลยวันนี้ เธอกลัวคนจะรู้จะเห็น ว่าเธอทำไมถึงได้ตื่นสาย...
ห้องนอนของนายและชั้นสองนั้น คริมากำหนดไว้ว่า ให้ทำสองวันครั้งวันหยุดไม่ต้องทำ เพราะจะได้ไม่กวนเผื่อว่าเจ้าของห้องอยากจะตื่นสาย มันก็เป็นการดีที่กำหนดไว้แบบนั้น ถ้าไม่อยากนั้น เธอไม่รู้จะมองหน้าพวกเขาได้อย่างไร ที่เธอไม่ได้นอนห้องตัวเอง หากไปนอนอยู่กับกริชดนัย
โอ...
การตกลงกับเขา มันทำให้คริมามองเห็นปัญหา และเธอก็เริ่มใช้ชีวิตได้ลำบาก เธอถอนใจเฮือก มันเหมือนกับว่าเขาทำโทษเธอ...ทำให้เธออับอาย และรู้สึกต้อยต่ำเหลือเกิน ถ้าใครรู้เรื่องนี้จะตัดสิน จะมองเธอกับเขาอย่างไรหนอ
คงไม่แคล้วมองว่าเธอจับเขา...แบบนี้เขาจะมองหน้าคนในสังคมได้แบบไหนกันนะ
จนถึงอย่างนี้เธอก็ยังกลัวว่าเขาจะเสียชื่อ มากกว่ากลัวว่าตัวเองจะด่างพร้อย
คริมาย่องกลับไปที่ห้องของตนเอง อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเรียบร้อย เลือกเสื้อผ้าสวมสบายแบบที่เธอมักจะสวมใส่ในวันหยุด คือเดรสยาวผ้ายืดแบบนิ่ม สีน้ำตาลเข้มคอวี แขนสั้น เนื้อผ้าเกาะแนบไปกับรูปร่างของเธอ เน้นส่วนโค้งเว้า...อย่างไม่ได้ตั้งใจ
เธอยืนหมุนในครัวครู่หนึ่ง เมนูอาหารเช้าวันนี้ ป้านาทำเป็นโจ๊กหมูไว้ตามที่เธอสั่ง มันยังอยู่ในหม้อคริมาอุ่นโจ๊ก และเปิดตู้เย็นลงมือทำอาหารเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง เธอหิวมาก...
คนที่ค่อยๆ ย่องตามเธอลงมา อย่างระวังไม่ให้เธอรู้ตัว กำลังแอบมองเธอจากด้านหลัง คริมาในชุดเดรสยาวผ้ายืดสีน้ำตาลเข้ม ดูเซ็กซี่มาก...ให้ตายเถอะ! ตั้งแต่ที่เขาได้ล่วงล้ำผ่านเยื่อกุหลาบนั่นเข้าไป ครอบครองเธอ เขาก็ไม่อาจจะหยุดความต้องการของตัวเองได้เลย
ความต้องการที่มากล้น เกินกว่าที่เขาจะเข้าใจ
คริมากำลังเพลินกับการทำอาหาร เธอทอดเนื้อหมูเพิ่มอีกอย่างหนึ่ง กลิ่นของมันหอมฟุ้งชวนน้ำลายไหล ขณะที่กำลังเพลิดเพลินอยู่นั้นเธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกรวบร่างไปกอดไว้ในอ้อมแขนอุ่นร้อนของใครบางคน
กลิ่นของเขาห้อมล้อมเธอไว้...เป็นกลิ่นที่เธอสูดดมมาตลอดทั้งคืน
“ลุกมาทำไม”
เสียงขรึมเอ่ยถาม คริมาตัวแข็งก่อนจะหันมองซ้ายขวา เธอเงยหน้ามองเขา ที่กำลังก้มลงมองเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม อ่านไม่ออก
“วี่หิวน่ะค่ะ”
“ให้คนยกข้าวไปให้เราสิ ลงมาทำเองทำไม อาบอกแล้ว เราจะอยู่กันในห้องทั้งวัน”
ได้แต่กะพริบตาปริบๆ เมื่อเขาเอ่ยแบบนั้น แล้วก็ย้ำความตั้งใจ เจตนาของตนด้วยการจูบเธออย่างดื่มด่ำ คริมาพยายามผลักเขาออก ขณะที่กริชดนัยหัวเราะ แล้วเอ่ยเสียงเหยียดๆ
“ทำไม...กลัวใครมาเห็นเหรอ”
“เอ่อ...” เธอก้มหน้าแล้วเม้มปากแน่น ก่อนจะพยักหน้า...เขาบีบคั้นเธอเหลือเกิน
“ค่ะกลัวคนมาเห็น”
“เห็นก็เห็นไปสิ”
เขาตอบอย่างไม่แคร์ ท่าทางของเธอ ทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เขาก็กดความรู้สึกนั้นลงไปอย่างรวดเร็ว
“อาไม่สนใจหรอก ว่าใครจะเห็น ใครจะเอาเราไปซุบซิบ ในเมื่อวันหนึ่งทุกคนก็จะต้องรู้อยู่ดี ว่าวี่เป็นอะไรกับอา”
“วี่...อยู่ในฐานะอะไรหรือคะ สำหรับอากริช”
คำถามนั้น แผ่วเบา...เจือด้วยเสียงสั่นเครือ กริชดนัยปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน แล้วทรุดลงนั่งที่เก้าอี้ เขากอดอก พร้อกกับเอ่ยเสียงหนักแน่น ย้ำ...
“เมีย วี่เป็นเมีย...เมียบนเตียงของอา”
ตาต่อตามองสบกัน น้ำตาของคริมา ไหลลงมาจนได้ เธอรีบปาดเช็ดมันออก ก่อนจะหันหน้าหนีเขา ไม่พูดอะไรต่อ เธอจัดการทอดหมูที่เหลือจนเสร็จ กริชดนัยนั่งมองเธออยู่เงียบๆ เขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
พออาหารเสร็จเรียบร้อย คริมาก็ถามเขา ว่าจะรับประทานที่โต๊ะอาหารไหม คำตอบ...ทำให้เธอหน้าแดงก่ำ
“บอกให้เด็ก ยกอาหารขึ้นไปบนห้องของอา เราจะกินข้าวบนนั้นด้วยกัน รวมไปถึงมื้อเย็นด้วย”
“อากริช...”
“อาบอกวี่แล้วยังไงล่ะ ว่าเราจะอยู่กันแต่บนห้อง ตลอดวันหยุดนี้”
เขายิ้มร้าย...
คริมาได้แต่อ่อนใจ
นางทาสอย่างเธอจะมีหนทางไหนได้เล่า นอกจากการต้องคล้อยตามเขาผู้เป็นนาย
최신 챕터
ใจบาง 36
“เรื่องอะไร แอบมีอะไรโกหกอาไม่สารภาพอีกหรือเปล่า? วี่แอบไปรักใคร”เขาแกล้งว่า คริมาย่นจมูกน้อย แล้วเอ่ยพึมพำเบาๆ “วี่จะไปรักใครได้อีกล่ะคะ นอกจาก...”“นอกจากอาหรือเปล่าครับ”คริมามองสบตาเขา แล้วก็หน้าแดงก่ำ เธอไม่พูดตอบ แต่ซุกหน้ากับอกเขา ทำท่าจะไม่พูดต่อเอาเสียดื้อๆ กริชดนัยหัวเราะหึๆ น้องปากแข็ง...ทั้งที่ถ้าเกิดว่าอ้อนเขาบ่อยๆ บอกรักเขาบ่อยๆ คนมีใจอยู่แล้วอย่างกริชดนัยคงไม่วายบอกรักตอบไปหรอก แต่นี่...ไม่ใช่เลยถ้าเกิดว่าคริมาเหมือนแม่จริงๆ เธอคงไม่เป็นแบบนี้ลูกไม้ไกลต้น...อาจจะเพราะการถูกหล่อหลอมมากระมัง อาจจะเพราะความคิดอ่านไม่ได้ถูกมารดาครอบงำ ทำให้คริมาเป็นลูกไม้ ที่ถูกลมแห่งความดีพัดไปไกลต้นไม้อย่างพัดชา“อื้อ...ทำไมเงียบล่ะ ไหนบอกว่ามีเรื่องอะไรจะคุยด้วย ตกลงว่าจะสารภาพอะไร”“มันไม่ใช่สารภาพ มันเป็นเรื่องที่วี่ไม่เคยพูดกับอากริชมากกว่า เป็นเรื่องที่วี่ไม่มีโอกาสได้พูด...ไม่รู้ว่าอากริชจะมองว่าวี่แก้ตัวไหม แต่...วี่รู้ว่าอากริชโกรธเกลียดวี่เพราะเรื่องนี้ เรื่องเมื่อหกปีที่แล้ว”“ไหนพูดสิ” เขาจะให้เธอพูดให้ฟังให้หมด ก่อนจะบอกว่าจริงๆ แล้วเขาไม่เหลือความโกรธและเกลียด
ใจบาง 35
คริมาหันมามองเพื่อน สีหน้าของเธอไม่สู้ดีเลย ฟ้ารุ้งถอนใจเฮือกก่อนจะแตะแขนเพื่อนรักอย่างให้กำลังใจ“เติมสักสามขวดไหมล่ะยัยวี่จะได้กล้าเข้าบ้าน”“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก...หรือ...ก็ดีนะ เราควรย้อมใจ...”“ยัยวี่เอ๊ย!” ฟ้ารุ้งจับหน้าเพื่อนแล้วตบแก้มเพื่อนรักเบาๆ ตอนนี้คริมาเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่แล้ว“ทั้งรักทั้งกลัวเค้าสินะ เราน่ะ”“อากริชเสียงดุมากเลย ตอนเราโทรบอกว่าจะให้ฟ้ามาส่ง...แล้วก็บอกว่าให้เรารีบกลับมา มีเรื่องจะต้องคุยกัน”“นี่...ยัยวี่ฉันจะแนะนำอะไรเธอ แบบที่ทำให้อีตาอากริชนั่นหายเคือง ทำตามเรานะรับรองว่าหายชัวร์”“ทำยังไง” คริมาทำตาปริบๆ ฟ้ารุ้งยิ้มทะเล้นก่อนจะกระซิบเสียงพร่าข้างหูเพื่อน“ก็จับอากริชของเธอขึงพืด จัดหนักเสียเลยไง ใช้เซ็กซ์ละลายพฤติกรรมสิยัยวี่”“โอ๊ย...” คริมาผลักเพื่อน ฟ้ารุ้งหัวเราะชอบใจ แล้วเอื้อมไปหยิบเอาถุงขนมที่แวะซื้อก่อนเข้าบ้าน ยัดใส่มือเพื่อน พร้อมกับเอ่ยสำทับ“เอ้า...เอาของหวานให้ตาอากริชนั่นกิน ของหวานจะทำให้อารมณ์ดี เสร็จแล้วก็...” ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคัก คริมาสั่นหน้า หน้าของเธอแดงก่ำ “อื้อ...ไม่เอา”“เอาเหอะ...อิอิอิ เราไปก่อนล่ะย
ใจบาง 34
ปาร์ตี้ละลายพฤติกรรมของสองสาว คือเครื่องดื่มค็อกเทลสีสวย แอลกอฮอล์ 5% และผัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนมกรุบกรอบ คริมาที่เหมือนคนหนีแบบเร่งด่วนมา เลยไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย นอกจากกระเป๋าสะพายใบที่เธอใช้ไปมหาวิทยาลัยประจำ โน้ตบุ๊ค เสื้อผ้าอะไรก็ลืมหอบหิ้วมา ตอบไลน์กริชดนัยแล้วเธอก็ปิดโทรศัพท์ เพราะฟ้ารุ้งสั่งให้ปิด ทางนั้นจะได้คิดว่าเธอนอนแล้ว เดี๋ยวตามเช็คอีกแล้วก็จะเห็นว่าฟ้ารุ้งชวนคริมาปาร์ตี้ จะพากันเดือดร้อนเอา“ปิดแหละดี เดี๋ยวอากริชของเธอจะเช็ค เห็นเราปาร์ตี้กินค็อกเทลกัน หนหน้าจะไม่ให้เธอมาอีก จริงสิไหนๆ ก็ไหนๆ ถ้าเหล้าหมด ไปร้านแถวนี้ไหมอะยัยวี่”“ไม่สิ...อะไรกันน่ะยัยฟ้า มาชวนเที่ยวเสียอย่างนั้นแหละ รู้นี่ว่าเราไม่ชอบเที่ยว”“ไปเสียหน่อยจะเป็นอะไร เราจะได้นัดพ่อออกมาด้วย”ฟ้ารุ้งยังไม่ลืมหรอกเรื่องสนับสนุนพ่อให้กับเพื่อน “หืม? คุณวีน่ะเหรอ”“ก็เออสิยะ พ่อเราน่ะยังเฟียสอยู่นะยัยวี่ เธอเห็นว่าพ่อเราแก่เหรอ”ลองถามแบบเลียบๆ เคียงๆ ดู เพื่อนรักเพียงแค่หัวเราะ...เอาเหอะ โอกาสยังมีอีกมาก ค่อยๆ เขยิบเอาก็ได้ เดี๋ยวเพื่อนรักจะตกใจ“ไม่แก่หรอก พ่อของฟ้าอะยังหนุ่ม ยังหล่ออยู่เลย”“
ใจบาง 33
ทนายจารึกสังเกตเห็นสิ่งผิดปรกติระหว่างสองหนุ่มสาวมากมายระหว่างมื้ออาหารเย็นและการสนทนา อาชีพทนายทำให้เขาได้คลุกคลีกับคนหลายประเภท และมีจิตวิทยาในการสังเกตคน ฉะนั้นพิรุธของสองหนุ่มสาวที่แสดงออก ก็ทำให้เขารู้แจ่มชัดว่าสิ่งที่เขาสังหรณ์ไว้เกี่ยวกับกริชดนัยและคริมา คงจะเป็นความจริงเป็นแน่แท้ด้วยอายุอานามก็...ถือว่าเหมาะสมแม้ฝ่ายหญิงจะยังอายุน้อย และเขาก็อยากให้คริมาเรียนให้จบก่อน เขากำลังคิดหาข้อแก้ตัวสวยๆ ไว้ให้กับคนทั้งสอง ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งมีงานวิวาห์เกิดขึ้นมา“หนูวี่...ขอบใจมากนะสำหรับอาหารอร่อยๆ มื้อนี้ แล้ว...ยังไงก็เอาสิ่งที่ลุงพูดบอก ไปทำดูล่ะ” ทนายจารึกเอ่ยย้ำก่อนจะขึ้นรถ คริมาพึมพำรับคำ แล้วก้มหน้า...กริชดนัยยืนอยู่ข้างๆ เธอ นึกสงสัยว่าทนายจารึกพูดอะไรกับคริมา “กลับก่อนนะครับคุณกริช ฝากดูแลหนูวี่ด้วย ป้องกันด้วยก็ดีนะครับ ผมอยากจะให้หนูวี่เรียนให้จบก่อน”ประโยคหลังเอ่ย พร้อมกับขยิบตาให้ เล่นเอากริชดนัยและคริมาสะดุ้ง แล้วพากันเสมองไปทางอื่น ทนายจารึกหัวเราะขึ้นเบาๆ แล้วปิดประตูรถ ก่อนจะขับรถออกไปจากบ้านคืนนั้น...คริมานั้นว้าวุ่นเรื่องที่แหวนของขวัญจากเขา ไม่ได้อยู่บนนิ
ใจบาง 32
วันนี้คริมา มาทำงานกับกริชดนัยเพราะเขาลากเธอมาด้วย เนื่องจากที่มหาวิทยาลัยของเธอหยุด เขาบอกว่าขืนไม่พามา เดี๋ยวเพื่อนซี้ของเธอก็จะมาพรากเธอไปจากเขาอีกดูใช้คำเข้า แล้วไหนจะการถูกเอาอกเอาใจอย่างคาดไม่ถึงจากเขา ของขวัญจากเขา...คริมากรีดนิ้วประกายเพชรส่องแสงวูบวาบบนนิ้วนางด้านซ้ายของเธอคนส่วนมากมักจะใส่แหวนแต่งงานหรือแหวนแทนใจจากคนรักไว้ที่นิ้วนี้เขา...คิดอย่างไรถึงได้สวมให้กับเธอที่นิ้วนี้คำถาม...ที่มีคำตอบในใจคนถามอยู่สองอย่าง“น้องวี่คะ เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหมคะ บอสน่าจะกลับมาบ่ายบอกว่ายังไม่เสร็จธุระน่ะค่ะ” เสียงทักทำให้หญิงสาวที่กำลังจมกับภวังค์ของตนเองสะดุ้งเล็กน้อย แล้วหันไปยิ้มให้กับต้นเสียง เลขานุการสาวของกริชดนัยนั่นเองเธอขานรับ รัชนีจึงมาทรุดนั่งข้างๆ อยากจะชวนหญิงสาวคุย ตาสะดุดเห็นตรงแหวนวงสวย ก็อุทานออกมา“แหวนสวยจังนะคะน้องวี่ ซื้อใหม่หรือคะ”“เอ่อ...” คริมาหน้าแดงนิดๆ จะอย่างไรเธอก็ยังรักษาคำสัญญาที่เขาตั้งเงื่อนไขไว้อย่างจริงจัง แม้ว่าตอนนี้พอจะมีคนระแคะระคายแล้ว ว่าเธอกับกริชดนัยไม่ใช่แค่อาเลี้ยงกับหลานสาวปรกติแน่นอน คนในบ้านแหละที่สังเกตเห็น และเพื่
ใจบาง 31
กริชดนัยสังเกตได้ถึงความแปลกบางอย่าง คือทุกครั้งที่เขาไปรับคริมาในตอนเย็นเพื่อกลับบ้าน ฟ้ารุ้งกับบิดาของหล่อนก็จะรออยู่ด้วย และมักจะชักชวนพวกเขาไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกันเกือบทุกวัน บางวันขนาดว่าเขาปฏิเสธ สองพ่อลูกนั่นก็จะยังตามมาที่บ้านของพวกเขาวีรพลดูสนิทสนมกับคริมามาก มากจนชักจะเกินไปในสายตาของเขาไอ้จะห้ามโต้งๆ ว่าไม่ต้องมาวุ่นวายกับเธอ เขาจะห้ามได้ที่ไหนกัน เพราะลูกสาวของวีรพลเป็นเพื่อนรักกับคริมา สองคนเรียนด้วยกันก็ต้องเจอกันเป็นปรกติ แต่ที่เริ่มไม่ปรกติ คือในวันหยุดสองพ่อลูกนั่นก็มารับคริมาของเขาออกไปข้างนอกเรื่อยยามสนทนากัน บางทีเขาลองเปรยถาม คริมาก็จะเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟังว่าไปทำอะไรมาบ้าง มันยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดปรกติไอ้หมอนั่นคิดอะไรกับคริมาของเขาแน่นอน แถมเด็กฟ้ารุ้งดูจะสนับสนุนพ่อสุดตัวเสียด้วย“นั่นสร้อยอะไรหรือวี่” เขาทักขณะที่นอนกอดเธอ...ปรกติแล้วคริมาไม่ค่อยใส่เครื่องประดับ มีแค่แหวนที่นิ้วกลางวงเดียวและสร้อยแขนที่เป็นสร้อยทองเส้นเล็กติดตัวที่เขาเห็นตลอด วันนี้เธอมีสร้อยคอสีเงินและห้อยจี้เพชรเม็ดเล็กเป็นรูปหัวใจ ดูแล้วน่าจะเป็นของแท้อยู่บนลำคอขาวผ่อง
다른 추천
บำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn94.1K 조회수หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย314.3K 조회수How Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์102.1K 조회수ภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น53.5K 조회수บ่วงร้ายพิสูจน์รัก (Rose)
สามสิบเอ็ดมีนา_17 조회수หวานรักคุณหมอวายร้าย
มัญนิตา54 조회수เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก
เย้ายวน5 조회수You're my sweetie. สุดที่รักของฉันคนเดียว
Melyssa8 조회수
