12

กริชดนัยเหลือบมองนาฬิกาขณะที่เลี้ยวรถกลับเข้าบ้าน จริงๆ แล้ววันนี้เขาก็ไม่ได้มีธุระอะไรหรอก แต่เขาก็อยากให้เวลาคริมา ได้เตรียมใจสำหรับค่ำคืนที่จะมาถึง อย่าว่าแต่เธอเลย ตัวเขาเองนั้น ด้วยลึกๆ แล้วกริชดนัยไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบเอาเปรียบผู้หญิง เขาไม่เคยข่มขืนใคร การมีเซ็กซ์สำหรับเขาคือการสมยอมพร้อมใจกันทั้งสองฝ่าย แต่กับคริมา...มันอาจจะต้องจบลงด้วยความรุนแรง ในแบบที่เขาคิดไว้ว่าจะทำให้เธอได้เจ็บปวด เขาอยากจะแกล้ง อยากจะสั่งสอน ใจคิดแบบนั้นแต่ด้วยความที่ถูกสั่งสอนกล่อมเกลามาแบบลูกผู้ชาย และด้วยนิสัยมันทำให้เขาได้แต่คิด เอาเข้าจริงแล้วไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่าด้วย

​ฉะนั้นเขาจึงไปปลุกใจตัวเองให้อยู่ในโหมดโหดและเอาจริง ก่อนจะใช้ความโหดและโฉดมาฟาดฟันกับเธอในคืนนี้

​ตั้งใจไว้แบบนั้นเดี๋ยวคืนนี้รู้กันว่าเขาจะทำได้ไหม

​ต้องทำได้สิไอ้เสือ นี่คือโอกาสที่จะได้ชำระแค้น เจ้าหล่อนแค่ทำมารยาว่าใสซื่อ  อย่าลืมว่าแม่ของหล่อนเป็นยังไง ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้นหรอก ทางพัดชาเองนั้นก็ไม่ธรรมดาเอาเลยแหละ ก่อนที่เขาจะมีเหตุให้ต้องระเห็จหนีไปญี่ปุ่น เขากำลังตามสืบเรื่องของพี่สะใภ้อยู่เหมือนกัน เพราะทำตัวไม่น่าไว้วางใจ แต่แล้วพอมีเรื่องของคริมาเข้า เขาก็หยุดทุกอย่างและบินจากไปตั้งใจจะไม่หันหลังกลับมาอีก

​สุดท้ายก็ต้องกลับมาจนได้ เพราะทุกสิ่งของพี่ชาย ของครอบครัวเขาไม่ยินดีที่จะแบ่งให้กับผู้หญิงจอมตอแหลนั่นแน่นอนล่ะ

​ถอนใจเล็กน้อย พยายามกล่อมตัวเองให้เข้าโหมดเจ็บแค้นมากๆ คืนนี้จะได้สำเร็จเสร็จสิ้นไปซะ เขาจะสร้างตราบาปของจริงให้กับคริมาแน่นอนล่ะ ห้าปี...บางทีเขาก็อาจจะใช้เธอไม่นานขนาดนั้น อาจจะน้อยกว่า และเฉดหัวเธอไปเสีย ก่อนจะฮุบทุกอย่างไว้เอง คนอย่างคริมาก็สมควรจะได้อะไรแบบนี้แหละ

​คิดอย่างคนร้ายกาจ ใจดำสุดขีด ที่ขัดกับตัวตนข้างในสุดขั้ว ก็ให้เครียดกินลึกเพราะไม่ใช่คนแบบนี้เลยสักนิด โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัวเลยแหละว่าเครียด

​สุดท้ายเขาก็ลงเอยที่ไวน์สองขวด ก่อนเข้าบ้านไม่ได้เมามากแต่ก็มึนนิดๆ มึนแบบนี้จะได้กล้า...ทำกับเธอให้มันจบๆ ไป

​มาถึงบ้านก็สามทุ่มแล้ว เขาตรงไปที่โต๊ะอาหารก่อน เพราะคริมามักจะตั้งโต๊ะอาหารไว้ทุกวัน เวลาของมื้อค่ำคือทุ่มครึ่งที่ตอนนี้เขากับเธอจะรับประทานกันเพียงสองคน มีเธอเป็นคนทำอาหารทุกมื้อ วันนี้ถ้าในแบบของคริมา ที่มักจะทำทุกอย่างเป็นระเบียบตามเขาสั่ง ก็คงจะมีอาหารรอเขาพร้อมกับเจ้าตัว...

​เขาไม่เจอเธอที่นั่นเด็กที่มารับกระเป๋าไปเก็บให้พร้อมกับเสิร์ฟน้ำให้กับเขาเป็นหน้าที่ประจำของตน บอกกับเขาว่าคุณวี่สั่งไว้ให้รอรับใช้คุณกริช ในมื้ออาหารเย็น คุณวี่ขอเข้านอนก่อน...คำเอ่ยรายงานนั่นทำให้เขาหงุดหงิดมาก

​กล้าดียังไงมาขัดคำสั่งเขานะ

​ก็คืนนี้ตกลงกันแล้วนี่นา

​เขาเดินก้าวขึ้นไปยังห้องนอนเลย บอกกับเด็กว่าไม่กินข้าวเย็น เก็บไปได้เลย ตรงดิ่งไปที่ห้องของคริมา เขาเคาะประตูห้องอยู่นานเธอก็ไม่มาเปิด มันยิ่งทำให้กริชดนัยยิ่งโมโหมากขึ้น เขาเอ่ยคาดโทษเธออยู่หน้าห้องด้วยน้ำเสียงดุดัน

​“ถ้าไม่ออกมาเปิดให้อา วี่จะเสียใจ”

​“...”

​“ไม่เปิดจริงๆ ใช่ไหมวี่ อาจะนับหนึ่งถึงสาม หนึ่ง สอง สาม”

​อุตส่าห์ลากเสียงให้ช้า กว่าจะถึงสามแต่เธอก็ยังเงียบ ทำให้เขายิ่งหัวเสียหนัก เขาทุบอีกหนแรงๆ เธอก็ไม่ยอมเปิด จะลองดีกันใช่ไหม?

​“โอเคๆ ถือว่าวี่เลือกแล้วนะ ได้ ได้เลย”

​เขาเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปที่ห้อง หมายจะกลับมาเปิดประตูห้องของเธอออก เขามีกุญแจสำรองไว้ทุกห้อง ทนายจารึกเป็นคนนำมามอบให้เขาในฐานะเจ้าของบ้าน มันจะต้องมีห้องของเธอด้วยแน่นอนล่ะ

​แล้วพอเปิดเข้าไปในห้องนอน เขาก็รู้สึกแปลกใจเมื่อพบว่าคริมากำลังรอเขาอยู่แล้วที่ห้อง บนเตียงเขา

​“อากริชเหรอคะ”

เสียงหวานเอ่ยยานคานเล็กน้อย กริชดนัยขมวดคิ้ว ความโกรธระดับสิบของเขามลายลงกลายเป็นความประหลาดใจแทน

​เขานึกว่าเธอจะซุกหนีอยู่ในกระดอง แต่จริงๆ แล้วเธอกล้ากว่าที่เขาคิดไว้มาก

​แบบนี้คงไม่ต้องออมมือกันล่ะ เขาใส่เต็มแน่นอน

​เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงเตียงที่มีเธอกึ่งนั่งกึ่งนอนรอ เธอสวมชุดนอนเนื้อบางเบาสีดำ...เธอไปเอาชุดนี้มาจากไหนกัน มันดูยั่วยวนมาก เพราะเนื้อผ้าซีทรูนั้น ตัดกับผิวผ่องลออตาของเธอ ยิ่งดูก็ยิ่ง...น่าปรารถนามากเหลือเกิน

​เขามองกวาดเธอไปทั่วตัวไล่จากปลายเท้าไล้มาจนถึงใบหน้างามละมุนของคริมา ที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน เธอหน้าแดงเรื่อ นัยน์ตาปรือฉ่ำ ดูท้าทาย กับคนที่ตีความไปแล้วแบบกริชดนัยว่าเธอนั้นเป็นเหมือนแม่ ก็ถึงกับยิ้มเย้ย เย้ยตัวเองนั่นแหละ ที่ไปมองว่าเธอน่าสงสารไร้เดียงสา...ที่ไหนได้พอเขายื่นข้อเสนอปุ๊บ ทำตื่นกลัวได้สมบทบาทในตอนแรก แต่พอคืนต่อมาเธอกลับมานอนทอดกายบนเตียงเขา ในชุดเสื้อผ้าที่เรียกได้ว่ายั่วกันสุดๆ เสียด้วย

​“มารออาที่ห้องเลยเหรอ?”

ถ้าเธอรู้ว่าเขาไปยืนตะโกนเป็นคนบ้าหน้าห้องเธอเป็นนาน เธอจะต้องขำเขาแน่ๆ นึกถึงตรงนี้ก็ยิ่งทำหน้าตึง...กลบเกลื่อนพิรุธ

​“ค่ะ ก็อากริชบอกเองว่าให้มานอนกับอากริช”

เสียงของเธอฟังดูยานคาน ย้วยกว่าคีย์ปรกติ มันทำให้เขานึกฉงนก่อนจะทรุดลงนั่งข้างเธอ คริมาสะดุ้งเล็กน้อย ถึงจะย้อมใจมาขนาดหนัก อาบน้ำแต่งตัวรอเขาขนาดนี้ พอเขาเข้าใกล้ก็อดผวาไม่ได้อยู่ดี

​มอมตัวเองจนมึนแล้วก็ยังไม่วายนึกหวาด

​หรือจะต้องอีกสักขวดนะ

​คิดแล้วก็ทำเลย จู่ๆ คริมาก็ลุกพรวดขึ้นจากเตียง แล้วเดินเป๋น้อยๆ ไปที่ตู้เย็นเล็กในห้องของกริชดนัย ที่มีไว้แช่พวกน้ำดื่ม เปิดมันออกแล้วหยิบสิ่งที่เธอต้องการขึ้นมา เธอเปิดฝาออกดื่มมันแบบรวดเดียวเกือบครึ่งขวดแล้วเดินเซกลับมานั่งตาหวานเยิ้ม ยิ้มหวานฉ่ำส่งให้กับกริชดนัยที่ตอนนี้กอดอก มองการกระทำของเธอด้วยความรู้สึกหลากหลาย

​หนึ่งในความรู้สึกนั้นคือเอ็นดู...กับสิ่งที่เธอกำลังทำ

​คริมาเกือบทำให้เขารู้สึกเหมือนแรกที่รู้สึกกับเธอ

​แค่เกือบ...

​พอคิดได้คนเกือบคิดเคลิ้มไปกับน้องก็ฉุดความรู้สึกให้กลับมาสู่โหมดเดิมอีกหน

​“ถึงขนาดต้องใช้เหล้าเลยเหรอ ถ้ากับอา...”

​“กับอา...”

เธอชี้นิ้วไปที่เขา แล้วพูดทวนคำเขา เสียงของเธอยานคานมากกว่าเดิม เธอยิ้มหวานมากกว่าเดิมและตาของเธอก็หรี่ปรือจนเกือบจะหลับ

​“ใช่...”

เขาทรุดลงนั่งบนเตียงเดียวกับเธอ ตาจับจ้องมองเธอ คริมาหนนี้ไม่ได้ถอยหนี เธอหัวเราะแล้วเอื้อมมือแตะใบหน้าเขา ตอนนี้สติของเธอค่อนข้างจะเลื่อนลอยไปตามปริมาณแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป มันทำให้เธอกล้าทำในสิ่งที่ปรกติไม่เคยกล้า แต่สิ่งนั้นฝังลึกอยู่ในสมอง

​มันเหมือนกึ่งฝันกึ่งจริง ฉะนั้นคนเมาเลยตีความไปล่ะว่าตัวเองฝันตอนนี้

​“กับอาบนเตียงนี้ วี่รู้ใช่ไหมว่าเราจะทำอะไรกัน”

​เสียงของเขาทำไมมันนุ่ม...พร่า...และเซ็กซี่อะไรขนาดนั้นกันนะ

​แก้มของเธอร้อนวูบ รวมความร้อนจากร่างกายตอนนี้ไปอยู่ที่จุดศูนย์กลางของร่างกาย บางส่วน...กำลังเต้นเร่า เรียกร้อง

​“รู้...รู้สิคะ”

​เธอเม้มปากแน่น มือที่แตะหน้าเขาลูบไล้ไปมาเบาๆ กริชดนัยเองรู้สึกรู้สาไม่ต่างจากเธอตอนนี้ เพียงแค่เขาไม่ได้เมา สิ่งที่เขารับรู้ แน่นอนว่าเขากำลังจดจำมันไปด้วย ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับผู้หญิงคนนี้

​เขาทั้งชังทั้งปรารถนาแม่ตัวร้ายนี่

​“อาจะใช้เวลาห้าปีของเราคุ้มแน่นอน วีวี่ อารับรอง”

​“มันเป็นสิทธิ์ของอากริช...วี่...ยอม”

​คำว่ายอมนั้นเหมือนกลั่นออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ

​คริมากำลังยิ้มให้เขา

​แต่นัยน์ตาหวานเยิ้มนั่นคลอไปด้วยหยาดน้ำตา...ที่มันหยดหยาดลงมาเหมือนหยาดเพชร

​“วี่ยอมทุกอย่าง ยอมเพื่ออากริช”

​กริชดนัยไม่อาจจะต้านทานความรู้สึกได้อีกแล้ว

​เขากระชากเธอมาสู่วงแขน

​และก้มลงบดริมฝีปากลงบนกลีบปากสีกุหลาบที่เผยอแย้มรอคอย