บททั้งหมดของ Spring in the midst of Winter - CELESTIAL 02: บทที่ 11 - บทที่ 20

The Ex-General’s GambitHabang nananatili ang tensyon sa loob ng Celestial Sanctuary, ang aninong kinatatakutan ni Haven ay tuluyan nang sumalakay sa labas, sa gitna ng liwanag na walang sinumang nag-akala.Sa gitna ng abala at masikip na kalsada ng Ayala Avenue sa Makati, ang marangyang Mercedes-Benz ni Mrs. Venus Sanchez ay dahan-dahang gumagapang sa mabigat na trapiko. Katatapos lang ng isang matagumpay na charity meeting ng ina ng bassist na si Neptune at kasalukuyan siyang masayang nakikipag-usap sa telepono sa kanyang asawa.​"Yes, Nile, papunta na ako sa Sanctuary ngayon. Magdadala ako ng mga paboritong prutas ni Neptune—alam mo naman ang batang iyon, kailangan ng sapat na pampalubag-loob sa pagkakakulong nila roon dahil sa banta—"​Boom!​Hindi natapos ni Mrs. Venus ang kanyang sasabihin nang isang malakas na pagsabog ng unahang gulong ang marahas na yumanig sa buong katawan ng sasakyan. Isang itim at heavily modified na SUV ang biglang sumingit mula sa kabilang linya at sady

THE TICKING FATESpring's POVAng ingay ng sasakyang paalis ay unti-unting naglaho, hinalili ng isang nakabibinging katahimikan na tila ba sumasakal sa buong Celestial Sanctuary. Nakatayo pa rin ako sa bukana ng pintuan, ang aking mga kamay ay nananatiling nakatikom sa lamig ng gabi. Ang init ng palad ni Orion kanina ay tila bakas pa sa aking balat, isang paalala na sa kabila ng dumi ng aking nakaraan, may isang taong naniwala na karapat-dapat akong protektahan, at ang isiping iyon ang nagpapaiyak sa akin ngayon.Lumingon ako sa loob ng sala. Ang Sanctuary na dati ay puno ng tawanan at musika ay naging isang Waiting Room of Souls. Ang mga magulang nina Orion at ng buong banda ay tila mga estatwa ng pag-aalala. Si Mrs. Mira Vargas ay tahimik na humihikbi sa balikat ng kanyang asawa, ang kanyang mga mata ay nakapikit habang bumubulong ng mga dasal. Habang si Mr. Nile Sanchez ay hindi mapakali, pabalik-balik ang lakad habang nakatitig sa kanyang cellphone, umaasang may balita tungkol sa

The Falling StarOrion's POVHumahapdi ang braso ko, pero ang sakit ng katawan ay walang-wala kumpara sa paninikip ng dibdib ko habang pinapanood ang papalayo at mabilis na speedboat ni Silas. Tangay niya si Haven—ang aming kalasag, ang aming Bodyguard. Ang bawat metro ng distansyang namumuo sa pagitan namin ay tila isang kumpas ng kamatayan na hindi ko mapigilan."Doon! May maliit na speedboat roon!" sigaw ni Neptune.Hindi na nag-atubili sina Sirius at Neptune. Sa kabila ng pagod at sugat, tumalon sila sa isang maliit na speedboat na iniwan sa gilid ng pier. Nakita ko ang desperasyon sa bawat galaw ni Sirius; ang kanyang princely face ay nabahiran na ng dugo at poot. Wala siyang pakialam kung lulubog ang sinasakyan nila, ang mahalaga ay makuha niya si Haven."Sirius! Neptune! Mag-iingat kayo!" hiyaw ko, habang naiwan kami nina Rigel at Archer para protektahan si Tita Venus.Mula sa kinatatayuan ko, tanaw ko ang habulan sa gitna ng madilim na dagat ng Cavite. Ang liwanag ng buwan ay

THE SEASONS OF SACRIFICESpring's POVHindi na ako nag-isip. Sa bawat tunog ng nababasag na salamin mula sa kwarto ni Haven, tila may bahagi ng puso ko ang nadudurog din. Ang bawat kalansing ay paalala ng isang buhay na nawala para sa amin. Sinundan ko si Orion paakyat sa hagdan, ang aming mga hakbang ay mabilis at punong-puno ng kaba na tila ba ang bawat baitang ay isang hakbang patungo sa isang bangin ng pighati.Nang itulak ni Orion ang pinto, ang bumungad sa amin ay ang masangsang na amoy ng alak na hinaluan ng malansang amoy ng sariwang dugo. Ang kwarto ni Haven na dati ay simbolo ng disiplina at kaligtasan ay naging isang eksena ng pagkawasak. Nakatayo si Sirius sa harap ng basag na salamin ng tokador, ang kanyang anino ay mahaba at madilim sa ilalim ng malamlam na ilaw. Ang kanyang kamao ay duguang nakadiin sa dingding, at ang kanyang princely face ay tila isang maskara ng purong poot at desperasyon. Ang "Unbothered King" ay tuluyan nang nilamon ng kanyang sariling emosyon."Si

Fading NotesOrion’s POVAng langit sa Antipolo ay tila isang telon ng nagbabadyang unos. Hindi ito ang karaniwang ulan na nagdadala ng ginaw; ito ay ulan na may dalang bigat, bawat patak ay tila nakikiramay sa bawat hiningang pilit naming kinukuha. Nakatayo kaming lima—ang natitirang piraso ng Celestial—sa harap ng isang dambuhalang larawan ni Haven.Sa larawan, nakangiti siya. Iyong ngiting tila walang takot sa bukas, iyong ngiting tila kayang tapatan ang sikat ng araw. Pero dito sa labas ng frame, puro itim ang kulay ng paligid. Mga anino kaming pilit na binubuhay ang isang alaala sa gitna ng malamig na patak ng ulan.Pitong araw na. Isang linggo na ang nakalilipas mula nang lamunin ng apoy ang speedboat sa Cavite. Isang linggong paghahanap, isang linggong pag-asa, na nauwi sa wala. Walang labi. Walang katawan na pwedeng mahagkan sa huling pagkakataon. Tanging ang duguang tactical vest at ang kanyang dog tag na lang ang ibinalik sa amin ng dagat—mga malamig na metal at punit na tel