All Chapters of Spring in the midst of Winter - CELESTIAL 02: Chapter 31 - Chapter 40

Tokyo Dome ResonanceOrion’s POVNakatayo ako sa gitna ng dambuhalang entablado ng Tokyo Dome. Ang malamig na air-conditioning ng stadium ay humahalik sa aking balat, isang matalim na kaibahan sa init ng mga stage lights na unti-unti nang binubuksan ng mga Japanese tech crew. Ang bawat sulok ng arena na kayang maglaman ng mahigit limampung libong tao ay tila isang naghihintay na higante, tahimik pero may dalang bigat na nakakapressure.Isinabit ko ang aking paboritong Cyan Celestia electric guitar—ang aking kosmikong instrumento na may mga kumikinang na constellation lines ng Orion. Ang strap nito ay tila naging bahagi na ng aking balikat. Nagsimula akong mag-strum ng ilang chords para sa soundcheck. Ang tunog ay umalingawngaw sa buong stadium—malinis, matapang, at puno ng buhay. Pakiramdam ko ay may dagdag na lakas ang bawat daliri ko sa pagtipa. Marahil ay dahil ito sa matamis na video call namin ni Spring kagabi. Ang imahe ng kanyang nakangiting mukha sa screen ng cellphone ko ang

DISTANT CHORDSpring’s POVAng umaga sa Antipolo ay madalas na payapa—isang symphony ng mga huni ng ibon at ang malamig na simoy ng hangin mula sa kabundukan. Anim na buwan na ang nakalilipas mula nang umalis ang Celestial para sa kanilang The Shadow and the Flame World Tour, ngunit ngayong araw, tila may kakaibang bigat ang hangin, parang isang bagyong nagbabadyang sumabog sa ilalim ng abot-tanaw.Katatapos ko lang asikasuhin ang almusal ni Nanay Susan—lugaw na may luya para sa kanyang nanunumbalik na lakas—nang marinig ko ang sunod-sunod na pag-vibrate ng aking cellphone sa ibabaw ng lamesa. Ang bawat tunog ay tila isang babala. Mula ito kay Zoe Bree."Spring, huwag ka munang magbubukas ng social media. Please, stay off the feed. Tawagan mo muna ako bago ka tumingin sa kahit ano," ang unang chat niya, puno ng pag-aalala.Pero huli na. Dahil bago ko pa mabasa ang babala ni Zoe, ang mga algorithm ng internet ay nagawa na ang kanilang trabaho. Ang mga notifications sa news feed ko ay b

THE ARCHITECTURE OF BETRAYALSpring’s POVNanginginig ang aking mga tuhod habang mabilis akong pumasok sa isa sa mga elevator ng hotel. Nakayuko ako, suot ang aking hoodie at face mask, pilit na nagtatago sa ilalim ng anino ng mga naglalakihang salamin. Ang tanging hiling ko lang ay makarating sa floor nina Orion para matapos na ang lahat ng pag-aalinlangan sa puso ko. Isang paliwanag lang, Orion. Iyon lang ang kailangan ko para maniwala uli.Bago pa man sumara ang pinto, dalawang matatangkad at eleganteng babae ang humabol at pumasok. Agad na humalimuyak ang matapang na amoy ng mamahaling pabango—isang amoy na tila sumisimbolo sa milya-milyang layo ng mundong kinatatayuan ko ngayon kumpara sa kanila. Nanigas ang buo kong pagkatao nang makita ko sa repleksyon ng makintab na salamin kung sino ang pumasok.Si Jessica Garrett, kasama ang isa pang international model.Hindi nila ako napansin. Para sa kanila, isa lamang akong hamak na turista o staff ng hotel na nakayuko sa sulok. Nagpatul

The Last Glimpse of the StarsSpring’s POVAng paglapag ng eroplano sa Ninoy Aquino International Airport ay hindi nagdala ng inaasahang ginhawa. Sa halip, bawat pag-ikot ng gulong ng sasakyang panghimpapawid sa semento ay tila pagdikdik sa bigat na nararamdaman ko sa aking dibdib. Ang Paris ay lungsod ng liwanag at kasikatan, isang lugar na tila gawa sa panaginip, pero dito sa Maynila, ang katotohanan ay mas malupit at mas masakit.Pagod na pagod ang katawan ko mula sa halos dalawampung oras na paglalakbay mula sa France, ngunit ang isip ko ay parang binubugbog ng mga imaheng paulit-ulit na naglalaro sa aking balintataw. Ang bawat kislap ng mga streetlight sa kalsada ng Antipolo habang umaakyat ang taxi ay nagpapaalala sa akin ng nakabubulag na flash ng mga paparazzi sa Paris—at ang halik nina Orion at Jessica sa ilalim ng Eiffel Tower. Isang halik na naging mitsa ng pagwawakas ng lahat.Hindi ako dumaan sa regular na immigration area. Sa tulong ng mga koneksyon na palihim na inayos

Turbulence in the SkiesOrion’s POVNakatitig ako sa labas ng bintana ng aming private jet habang binabaybay namin ang madilim na kalawakan patungong New York City. Sa ibaba, ang Karagatang Pasipiko ay tila isang higanteng itim na tela na walang hanggan. Dapat sana ay nagpapahinga ako, iniipon ang bawat lakas para sa pinakahihintay na grand finale ng aming CELESTIAL World Tour, pero ang isip ko ay parang dagat sa gitna ng bagyo—hindi kumakalma, laging may humahampas na alon ng kaba at pag-aalinlangan."Orion, kanina ka pa nakatitig sa kawalan. Hindi ka pa rin ba makatulog? Halos sampung oras pa ang itatagal ng biyaheng ito," puna ni Sirius mula sa kabilang upuan. Nakita ko ang pagod sa kanyang mga mata habang binabasa ang huling rebisyon ng aming setlist."Hindi ako dalawin ng antok, Sirius," sagot ko habang muling tinitingnan ang cellphone ko na naka-airplane mode. Alam kong walang papasok na signal, pero paulit-ulit kong binubuksan ang gallery ko para lang makita ang litrato ni Spri