บททั้งหมดของ Spring in the midst of Winter - CELESTIAL 02: บทที่ 41 - บทที่ 50

THE ILLUSION OF THE PRINCEOrion’s POVNakatayo kami sa gilid ng entablado ng "The Late Night Global Show with James Sterling." Ang backstage ay isang kontroladong kaguluhan—mga crew na tumatakbo dala ang mga cables, ang amoy ng mainit na kape, at ang halos nakakasulasok na bango ng mamahaling pabango at hairspray. Habang inaayos ng stylist ang aking kwelyo sa huling pagkakataon, nararamdaman ko ang mahinang pagyanig ng sahig. Hindi ito lindol; ito ang hiyawan ng libu-libong Stellars sa labas ng studio, sa mismong puso ng Times Square. Ang New York ay mistulang naging dagat ng asul at pilak—ang mga kulay ng aming banda na tila sumasakop na sa buong mundo.Ngunit sa likod ng makulay na ilaw, ang pakiramdam ko ay parang isang bilanggo na binibihisan para sa kanyang huling paghatol.Sa gitna ng kaguluhan, nahuli ng aking paningin si Phil sa gilid. Hindi siya gumagalaw, parang isang estatwa ng awtoridad. Hawak niya ang kanyang tablet, ang asul na liwanag nito ay nagbibigay ng multong anyo

The Final Concert in MetLifeOrion’s POVAng MetLife Stadium sa New Jersey ay hindi lamang isang istraktura ng bakal at semento sa gabing ito; ito ay nagmistulang isang buhay na kalawakan, isang dambuhalang katedral ng musika at damdamin. Ito ang rurok ng aming paglalakbay na sumaklaw sa limang kontinente—ang dulo ng isang mahabang kalsadang binuo ng dugo, pawis, at ang hindi matapos-tapos na pangungulila.Mula sa aking kinatatayuan sa backstage, nararamdaman ko ang bawat pintig ng stadium sa ilalim ng aking mga sapatos. Ang 80,000 na tagahanga ay tila isang dambuhalang organismo na naghihintay na magliyab. Ang hangin ay amoy ozone at excitement, hinaluan ng lamig ng gabi sa New York na nanunuot hanggang sa aking mga buto.Ang buong stadium ay nabalot ng isang kamangha-manghang Celestial Galaxy Theme. Mula sa kisame hanggang sa sahig, ang mga holographic stars at nebulae ay tila gumagalaw kasabay ng bawat tibok ng puso ng mga Stellars. Ang mga lightsticks nila ay hindi na ordinaryo—ba

THE BITTERSWEET HOMECOMING Orion's POV Ang pagbabalik ng CELESTIAL sa Pilipinas ay hindi lamang isang simpleng pag-uwi mula sa isang matagumpay na world tour. Ito ay isang makasaysayang paglantad ng katotohanang yayanig sa bansa at wawasak sa bawat pader ng kasinungalingang itinayo ng management sa loob ng isang taon. Habang bumababa ang aming jet, nakikita ko mula sa bintana ang naglalakihang kumpol ng tao. Ang Ninoy Aquino International Airport (NAIA) ay tila sasabog sa dami ng tao. Mula sa departure area hanggang sa dulo ng parking lot, libu-libong Stellars ang nagtipon-tipon. Ang init ng panahon sa Maynila ay sumasabay sa init ng pagsalubong nila. Bawat isa ay bitbit ang kanilang mga banner, ang iba ay may luha sa mata, at ang dagat ng lightsticks ay nagniningning kahit sa ilalim ng sikat ng araw. Ang mga news team mula sa malalaking network ay nakahanda na, ang mga camera ay tila mga baril na nakatutok sa pinto ng aming eroplano. "Orion! Orion! CELESTIAL!" ang paulit-ulit na

THE ECHOES OF THE DIAMONDSpring’s POVGabi na sa Iloilo, at ang tanging liwanag sa aming maliit na sala ay ang asul na kislap mula sa telebisyon. Pagod ang aking mga binti mula sa maghapong pagtuturo ng sayaw at pagtulong sa karinderya, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong lulunod sa panonood ng isang K-drama. Ang bawat eksena ng pag-ibig sa screen ay tila isang malayo at imposibleng pangarap para sa akin.Ngunit bago ko pa man tuluyang mapatay ang TV para matulog, biglang tumili nang napakalakas ang kaibigan kong si Lira mula sa labas. Mabilis siyang pumasok sa bahay, nagtatalon sa tuwa habang hawak ang kanyang cellphone na parang nanalo sa lotto. Nagulat ako at agad na napatayo mula sa aking kinauupuan, ang kaba sa aking dibdib ay hindi ko maipaliwanag."Spring! Spring! Tignan mo 'to! Oh my God, hindi ako makapaniwala!" sigaw ni Lira, halos mawalan ng hininga sa sobrang excitement."Lira, ano ba 'yun? Gabi na, baka magising si Nanay. Bakit ka ba sumisigaw?" tanong ko, pilit na

THE LONG THAWOrion’s POVAng bawat kumpas ng oras sa loob ng Celestial Sanctuary ay tila bumabagal, kasing bagal ng pagpatak ng tunaw na yelo sa gitna ng pinakamalamig na taglamig. Dalawang taon na ang lumipas. Dalawang taon na mula nang maging anino ang liwanag na nagligtas sa akin mula sa sarili kong kadiliman. Ngunit para sa akin, tila kahapon lang nung huli kong narinig ang mahinhing yabag ng kanyang mga paa sa pasilyong ito.Nakatitig ako sa kawalan habang nakaupo sa gilid ng bintana. Sa labas, masaya ang lahat. Ramdam hanggang dito sa loob ang masiglang enerhiya ng Celestial Sanctuary House. Ipinagdiriwang ng buong mundo ang unang kaarawan ng kambal nina Sirius at Haven. Naririnig ko ang malakas na tawa ni Sirius mula sa garden, ang boses ng "Unbothered King" na ngayon ay isang ganap at responsableng ama na. Masaya ako para sa kanila. Tunay na masaya. Pero sa bawat tawang naririnig ko, mas lalong tumitindi ang katahimikan sa loob ng sarili kong silid.Hawak ko ang paborito kong