All Chapters of Spring in the midst of Winter - CELESTIAL 02: Chapter 21 - Chapter 30

THE RESONANCE OF HOPEOrion's POVNagising ang Celestial Sanctuary sa isang tunog na akala ko ay tuluyan nang nilamon ng pait, alak, at pagsisisi nitong mga nagdaang linggo. Hindi ito ang kalampag ng pinto o ang basag na boses ng isang taong sumusuko. Ito ay isang boses na may dalang puwersa—isang madamdamin at mataas na himig na tila humihiwa sa makapal na ulap ng pighati na bumabalot sa mansyon. Ang boses ni Sirius.Tumitibok ang kanta mula sa music room, bawat nota ay tila isang deklarasyon ng digmaan laban sa kawalan ng pag-asa. Nagkatinginan kami nina Neptune at Rigel sa hapag-kainan, ang aming mga kutsara ay napatigil sa ere. Maging si Zoe Bree ay napatigil sa paghahalo ng kanyang kape, ang mga mata ay nanlalaki sa gulat. Si Spring naman ay dahan-dahang lumabas mula sa kusina, may hawak na pamunas, pero ang kanyang tingin ay nakapako sa direksyon ng kanta. Bakas sa kanyang mukha ang isang uri ng pag-asa na akala ko ay ipinagkait na sa amin ng tadhana.Sabay-sabay kaming naglakad

Rhythm of the Hidden HeartOrion’s POVMaaga pa sa loob ng Sanctuary. Ang sikat ng araw ay humahalik sa makapal na kurtina ng music room, lumilikha ng mga guhit ng liwanag na sumasayaw sa sahig. Mag-isa lang ako. Ang aking gitara ang tanging kausap ko sa mga oras na ito, ang bawat kalansing ng mga kuwerdas ay tila isang paghahanap sa himig na ilang linggo ko nang sinusubukang buuin—isang himig na para kay Haven, at para sa amin. Ang bawat nota ay isang alaala, bawat pagkakamali ay isang sugat na pilit kong ginagawang awitin.​Kling.​Tumigil ang daliri ko sa fretboard. Napalingon ako sa pintuan at nakita ko si Spring. Suot niya ang kanyang maid outfit, ang mahaba nyang buhok ay nakatali nang maayos, tila isang simpleng anghel sa gitna ng magulong mundo namin. Hawak niya ang isang steaming mug ng kape. Ang aroma nito ay humalo sa amoy ng lumang kahoy at alikabok ng piano, nagbibigay ng kakaibang ginhawa sa loob ng silid.​"Magandang umaga," malambot niyang wika habang dahan-dahang luma

The Anchor in the StormOrion’s POVNaririnig ko ang mahinang dagundong ng 55,000 na tao sa labas ng makapal na pader ng backstage. Hindi ito basta ingay; ito ay isang buhay na organismo, isang puwersang nagmumula sa libu-libong lalamunan ng mga Stellars. Ang tunog na iyon—na dati ay nagbibigay sa akin ng purong kagalakan at adrenaline—ngayong gabi ay may kasamang kakaibang kaba na tila isang malamig na daliring humahaplos sa bawat kuwerdas ng aking puso.Hawak ko ang aking paboritong cyan celestia electric guitar, paulit-ulit na sinusuri ang tono ng bawat string kahit alam kong perpekto na ang areglo ng aming tech crew. Ang bawat miyembro ng Celestial ay tila nakakulong sa kani-kanilang sariling mundo ng kaba at determinasyon. Sa isang sulok, si Rigel ay mabilis na nag-eensayo ng kanyang rudiments sa isang practice pad, ang tunog ng kanyang celestia crimson-red sticks ay tila mabilis na tibok ng puso. Si Neptune ay nakapikit, tahimik na nagdarasal habang hawak ang kanyang bass.At si

The Shadow’s LegacyOrion’s POVTahimik ang biyahe namin pabalik ng Antipolo. Sa loob ng aming armored SUV, tanging ang mahinang ugong ng makina at ang mabigat na paghinga nina Neptune at Rigel ang naririnig. Pagod na pagod ang lahat; ang adrenaline na nagpataas sa amin sa entablado kanina ay unti-unti nang humuhupa, pinalitan ng bigat ng katawan. Si Spring ay nakasandal sa aking balikat, mahimbing na ang tulog. Ang All-Access Pass na ibinigay ko sa kanya ay nakasabit pa rin sa kanyang leeg—isang makintab na piraso ng plastic na nagsisilbing paalala ng tagumpay naming lahat sa Philippine Arena.Tiningnan ko si Sirius na nasa kabilang upuan, nakatitig sa bintana habang pinaglalaruan sa kanyang mga daliri ang custom-made leather guitar pick na iniwan sa kanya ng "Courier of Shadows." Alam naming wala na si Silas at nabubulok na si Mr. Chua sa rehas, pero ang mundong ginagalawan ni Haven ay hindi natatapos sa dalawang tao lang. Ang mga galamay nila ay parang mga damong-ligaw; kahit putul

Neon Lights and Lonely NightsOrion’s POVNang lumapag ang aming private plane sa Narita International Airport, tila tumigil ang mundo ko sa bilis ng mga pangyayari. Pagbukas pa lamang ng pintuan ng eroplano, ang malamig na hangin ng taglamig sa Japan—iyong tuyo at nanunuot na ginaw—ang sumalubong sa amin. Ngunit sa kabila ng lamig ng panahon, mas mainit na pagsalubong ang naghihintay sa amin pagpasok namin sa VIP Arrival Lobby ng terminal."OMYGOD! CELESTIAL! ORION-SAMA!"Ang hiyaw ng libo-libong Japanese Stellars ay tila yumanig sa buong terminal. Mula sa tarmac, kitang-kita ang dagat ng mga banners na may nakasulat na Kanji, mga kulay asul at pilak na lightsticks na kumukutitap sa dilim, at ang mga dambuhalang litrato naming lima. Sa kabila ng pagod mula sa mahabang flight at ang bigat ng damdamin sa pag-alis sa Pilipinas, kailangan naming isuot ang aming "idol mask."Kumaway si Sirius nang may tipid na ngiti, ang kanyang aura ay nananatiling misteryoso at elegante. Sina Neptune at