บททั้งหมดของ กำราบรักในแดนใต้: บทที่ 11 - บทที่ 20

สองวันต่อมาช่วงสองวันมานี้ชะเอมเอาแต่หลบหน้าอีกคนตลอด จะไปไหนมาไหนหรือแม้แต่อยู่บ้านถ้าไม่ตัวติดเจ้าขาเธอก็จะตัวติดน้าขวัญของเธอ ไม่ปล่อยให้ตัวเองอยู่คนเดียวเพื่อเปิดโอกาสให้อีกคนที่จ้องแต่จะเข้าหาเธออยู่ตลอด ซึ่งในตอนที่เขาเข้าสวนเธอก็อยู่บ้านอย่างสบายใจเพราะไม่ต้องคอยหลบๆซ่อนๆ แต่เวลาเขากลับบ้านมาก็ต้องเหนื่อยคอยหลบเขาอีก หากถามว่าหลบทำไมเธอเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน รู้แค่ว่าตั้งแต่ที่โดนเขาหอมแก้มไปวันนั้นทุกอย่างมันก็เริ่มเปลี่ยนไป“พี่เจ้าขาก็ไปทำงาน น้าขวัญกับลุงทัพก็ไปงานแต่ง แล้วเราจะได้ออกจากห้องเมื่อไหร่เนี่ย เฮ้อ~ หิวจะตายอยู่แล้ว" ชะเอมเอาแต่บ่นอยู่คนเดียวในห้องเนื่องจากวันนี้คนอื่นไม่อยู่บ้าน แต่คนที่เธอคอยหลบหน้าวันนี้กลับไม่เข้าสวนเหมือนจงใจไม่ออกจากบ้าน ซึ่งตั้งแต่เช้าเธอกินข้าวไปแค่มื้อเดียวก็ตอนมื้อเช้าที่คนในบ้านยังอยู่กันครบ ทว่าตอนนี้ไม่มีใครอยู่นอกจากเขา เธอจึงไม่กล้าออกไปกินข้าว เอาแต่หลบเขาอยู่ในห้องเป็นเวลานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ จนเมื่อท้องหิวก็ทำได้แค่บ่นไปเรื่อยเพราะไม่กล้าออกจากห้อง กระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุ้มของคนด้านนอกก๊อกๆ!“เอ

อาทิตย์ต่อมาเมื่อถึงวันออกทริป ทุกคนก็เริ่มออกเดินทางกันประมาณช่วงสาย โดยใช้รถตู้ส่วนตัวเป็นยานพาหนะในการเดินทาง มีเจ้าขุนเป็นคนขับและกันต์ที่นั่งเบาะข้างๆคอยสับเปลี่ยนกันขับ ถัดไปที่นั่งเบาะด้านหลังจะเป็นจอมทัพกับของขวัญ ถัดไปอีกก็จะเป็นสามสาวเจ้าขาชะเอมและกิ่งเมื่อขับรถไปเรื่อยๆระหว่างทางก็แวะปั๊มเพื่อให้คนในรถได้ทำธุระส่วนตัว ไม่ก็ซื้อขนมนมเนยในเซเว่นไว้กินระหว่างทาง“พี่ขุนอีกนานมั้ยกว่าจะถึง” ขณะกำลังเลือกซื้อขนมอยู่ในเซเว่น กิ่งก็เดินเข้าไปถามเจ้าขุนที่กำลังยืนเลือกเครื่องดื่มอยู่หน้าตู้แช่ ด้านเจ้าขุนจึงหันมาเอ่ยตอบ“ประมาณชั่วโมงนึง”"ชั่วโมงนึงเหรยพอได้นั่งกันเข็ดวาน" (อีกเป็นชั่วโมงคงนั่งกันจนปวดก้น) กิ่งบ่นออกมาทันทีตามประสาเธอ ก่อนที่คนเป็นพี่ชายอย่างกันต์จะเดินเข้ามาพูดด้วย“เค้าพามาเที่ยวแล้วอิบ่นไหร่หนักหนา" (เค้าพามาเที่ยวแล้วจะบ่นอะไรหนักหนา)"พี่กะขี้บ่นเหมือนกันแหละ บ่นน้องหนิได้ทั้งวัน แลพี่ขุนตะไม่ช่ายบ่นเจ้าขาหนิ หัดเอาพี่ขุนเป็นตัวอย่างมั่งตะ" (พี่ก็ขี้บ่นเหมือนกันนั่นแหละ บ่นน้องเนี่ยได้ทั้งวัน ดูอย่างพี่ขุนสิไม่เห็นจะบ่นเจ้าขาเลย หัดเอาพี่ขุนเป็นแบบอย่างบ้าง

“เจ็ตสกีก็ไม่ได้เล่น ไอติมก็ไม่ได้กินแถมยังโดนดุอีก รู้งี้ไม่มาดีกว่า” หลังจากเดินหนีอีกคนเข้าห้องมา ชะเอมก็เอาแต่ยืนร้องไห้ฟูมฟายอยู่หลังประตูโดยหารู้ไม่ว่าที่เธอพูดออกมาเมื่อครู่ร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านนอกได้ยินเข้าทั้งหมด จึงทำให้เขารู้สึกผิดต่อเธอเป็นอย่างมากและเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองดุเธอเกินกว่าเหตุ เขาจึงตัดสินใจเดินดุ่มๆออกไปจากบ้านพัก สวนเข้ากับน้องสาวและกิ่งกับกันต์ที่เพิ่งกลับมาพอดี ทว่าเขาไม่ได้สนใจใครเลยนอกจากเดินมุ่งไปข้างหน้าอย่างเดียว ทำเอาคนที่เหลือมองตามด้วยความสงสัยกับความรีบร้อนของเขา ก่อนจะเป็นเจ้าขาที่พูดขึ้นขณะสายตายังคงมองพี่ชายที่เดินออกไปไหนไม่รู้“พี่ขุนเค้ารีบไปไหนของเค้า”“นั่นสิ รีบอะไรขนาดนั้น”สิ้นคำพูดของกิ่งเมื่อหาคำตอบไม่ได้ทั้งสามคนก็แยกย้ายกันกลับห้องไปเปลี่ยนชุดเตรียมเล่นน้ำไม่นานทางด้านเจ้าขาที่เดินออกมาจากห้องเป็นคนแรกก็เจอเข้ากับพ่อแม่ที่เพิ่งกลับมาจากเดินเล่น แต่กลับมีของกินติดไม้ติดมื้อมาเต็มไปหมด ก่อนจะได้ยินคนเป็นแม่เอ่ยถาม“พี่เราเค้าออกไปไหนเหรอเจ้า เมื่อกี้เดินสวนกับแม่เห็นดูรีบร้อนเชียว”“เจ้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เห็นพี่ขุนรีบเลยไม่ทันไ

“ไหนบอกมาเข้าห้องน้ำ แล้วมายืนหลบใครอยู่ตรงนี้” ร่างสูงเอ่ยถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กยืนพิงผนังอยู่ข้างประตูห้องพักของเธอ ก่อนที่เธอจะหันมามองกันคล้ายจะตกใจเมื่อเห็นเขา“หลบใคร เอมไม่ได้หลบใครซะหน่อย”“งั้นเหรอ ก็นึกว่าหลบพี่” ไม่พูดปล่าแต่สองขายาวๆก้าวเดินเข้าไปใกล้คนตัวเล็กเรื่อยๆจนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอขณะเดียวกันกายบางเริ่มสั่นด้วยความประหม่าเมื่ออีกคนเดินเข้ามาใกล้ แต่กระนั้นจะอยู่เฉยให้เขาต้อนจนจมมุมไม่ได้ เธอจึงรวบรวมความกล้าแล้วถามออกไปตรงๆถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าด้วยน้ำเสียงจริงจัง“พี่ขุน เมื่อกี้ตอนไฟดับพี่เป็นคนจูบเอมใช่มั้ย”“ใช่”...ไม่คิดว่าเขาจะยอมรับออกมาง่ายๆหน้าตาเฉยแบบนี้“เป็นพี่จริงๆด้วย แล้วพี่มาจูบเอมทำไม”“โกรธเหรอ” เพราะเห็นสีหน้าของคนตัวเล็กดูเหมือนจะไม่พอใจ ร่างสูงจึงถามออกไปเช่นนั้นด้วยน้ำที่อ่อนโยน แต่กลับไม่ตอบคำถามของเธอ ทำเอาคนตัวเล็กยิ่งไม่พอใจ“เอมถามพี่อยู่นะไม่ใช่ให้พี่มาถามเอมกลับ”“...”ถึงอย่างนั้นร่างสูงก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย เขาเอาแต่มองหน้าเธอไม่ละสายตา โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดที่ถามแล้วไม่ได้คำตอบกลับมา เ

เวลาล่วงเลยจนกระทั่งตกเย็น เย็นของวันนี้ก็มีปาร์ตี้ปิ้งย่างเหมือนเดิม แต่ในขณะที่ทุกคนมานั่งกันพร้อมหน้า กลับมีแค่เจ้าขุนที่ยังไม่โผล่หน้ามา“กันต์ไปตามพี่ขุนให้น้าหน่อยลูก ป่านนี้ยังไม่ตื่นอีกไม่รู้จะนอนนานอะไรขนาดนั้น” ของขวัญหันไปพูดกับกันต์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเยื้องๆกัน เพราะเห็นว่าตั้งแต่ที่ลูกชายกลับมาจากร้านอาหารก็ขอตัวไปนอน จนเวลานี้ตะวันจะตกดินอยู่แล้วก็ยังไม่ออกจากห้องเลย“ได้ครับน้าขวัญ” กันต์จึงตอบรับทันทีก่อนจะดันตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปตามเจ้าขุนที่ห้องพัก พอเปิดประตูเข้ามาในห้องก็เห็นเจ้าขุนนั่งพิงหัวเตียงมองมาที่ตนนิ่งๆ กันต์จึงเอ่ยพูดขึ้น“พี่ขุนน้าขวัญให้ผมมาตาม”“อือ เดี๋ยวออกไป”กันต์ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะตนรู้อยู่แล้วว่าตั้งแต่กลับจากร้านอาหารเจ้าขุนไม่ได้กลับเข้าห้องมานอน แต่กลับมานั่งเศร้าเป็นหมาหงอยเหมือนดั่งตอนนี้ที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมลุกออกไปไหน แต่ตนก็เลือกที่จะไม่ถามเพราะพอมองสถานการณ์ออกอยู่บ้าง อีกอย่างเพราะเห็นว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวจึงไม่อยากก้าวกายทางด้านเจ้าขุนเมื่อเห็นว่ากันเดินออกไปแล้ว เขาจึงดันตัวลุกขึ้นจากที่นอนพร้อมกับคว้าโทรศัพท