ตอนที่ 5 หวานไหม

วันต่อมา

ชะเอมตื่นขึ้นมาในช่วงสายก็พบว่าตัวเองเป็นประจำเดือน เธอจึงไปจัดการตัวเองในห้องน้ำให้เรียบร้อยแล้วกลับมานอนต่อ เนื่องจากเวลาเป็นประจำเดือนเธอจะมีอาการปวดท้องในช่วงวันแรก เธอจึงเอาแต่นอนซมอยู่บนเตียง แต่เมื่อปวดมากเกินจะทนไหวเธอจึงดันตัวลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเดินกุมท้องออกจากห้องเพื่อไปหายากิน แต่ทว่าเมื่อเปิดประตูออกมาก็เห็นร่างสูงยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าห้องของเขา

โดยที่คนอื่นในบ้านก็ต่างมีสิ่งที่ต้องไปทำ ด้านจอมทัพกับของขวัญก็ไปงานศพที่วัด ส่วนเจ้าขาก็ออกไปทำงานที่กลุ่มรับซื้อน้ำยางตั้งแต่แปดโมงเช้า ซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัว ที่บ้านจะเหลือก็แต่เจ้าขุนที่ปกติเวลานี้คงอยู่ในไร่ในสวน แต่วันนี้กลับอยู่บ้าน

“ไม่สบายเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินเอามือกุมท้องออกมาจากห้อง อีกทั้งเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเธอก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา แม้ใบหน้าของเขาจะเรียบนิ่งราวกับไม่รู้สึกอะไรก็ตาม

“เอมปวดประจำเดือนน่ะ ว่าแต่พี่เจ้าขาอยู่ไหนเหรอคะ”

“ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว” ตอบคนตัวเล็กจบร่างสูงก็เดินไปยังระเบียงก่อนจะดีดก้นบุหรี่ทิ้งลงพื้นข้างล่าง จากนั้นก็เดินกลับมาหาคนตัวเล็กแล้วเอ่ยพูดกับเธอน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความอ่อนโยนเอาไว้

“ที่บ้านมีแค่พี่ มีอะไรก็บอกได้”

“เอมแค่จะมาถามพี่เจ้าขาว่ามียาแก้ปวดประจำเดือนมั้ย” เพราะตื่นมาก็ไม่เจอแล้ว จึงไม่รู้ว่าเจ้าขาตื่นออกไปตอนไหน

“มี ไปรอในห้องเดี๋ยวไปเอามาให้”

สิ้นเสียงทุ้มชะเอมก็ไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงพยักหน้าให้อีกคนแล้วเดินกลับเข้าห้องไปตามที่เขาบอก แม้จะแอบงงที่วันนี้เขาดูใจดีกับเธอจัง แต่กระนั้นมันก็ดีกว่าที่เขาดุใส่เป็นไหนๆ

ด้านเจ้าขุนเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินกลับเข้าห้องไปแล้ว เขาจึงเดินลงไปข้างล่างเพื่อไปเอายาแก้ปวดในตู้ยาที่อยู่ในห้องครัว ซึ่งปกติน้องสาวเขาก็ปวดประจำเดือนเหมือนกัน อีกทั้งผ้าอนามัยเขาก็เคยซื้อให้น้องสาวกับแม่มาแล้ว เรื่องพวกนี้เขาจึงพอรู้อยู่บ้าง และเมื่อได้ของที่ต้องการก็เดินกลับไปหาคนตัวเล็กที่รออยู่บนห้อง 

“กินข้าวก่อนแล้วค่อยกินยา” เขายื่นถ้วยข้าวต้มหมูสับให้คนตัวเล็กก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงบนขอบเตียงข้างๆเธอ

ชะเอมที่ไม่ได้คิดอะไรมากจึงรับถ้วยข้าวต้มมาแล้วจัดการกินมันทันที เนื่องจากตอนนี้เธอหิวมาก แต่เพราะปวดประจำเดือนจึงทำให้ลืมกินข้าวไปเลย โดยที่อีกคนก็นั่งมองเธอกินไม่ละสายตา ไม่นานเมื่ออิ่มมือเล็กจึงวางถ้วยข้าวต้มที่ยังเหลืออีกเกือบครึ่งถ้วยลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง

“อิ่มแล้วเหรอ”

“ค่ะ”

สิ้นคำตอบของคนตัวเล็ก ปากหยักก็ลอบระบายยิ้มด้วยความเอ็นดู คนหรือแมวถึงได้กินนิดเดียวก็อิ่มแล้ว ก่อนจะเห็นคนตัวเล็กล้วงหยิบอะไรบางอย่างจากใต้หมอนของเธอ แล้วยื่นสิ่งนั้นมาให้เขา ซึ่งมันก็คือลูกอมรสหวานทั่วๆไป

“แกะให้หน่อย”

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ยื่นมือไปรับลูกอมจากคนตัวเล็กมาแกะทันทีขณะที่สายตามองตามการกระทำของเธอที่กำลังป้อนยาแก้ปวดประจำเดือนที่เขาเอามาให้เข้าปากตัวเองก่อนจะทำหน้าอี๋จนเขาเห็นแล้วก็นึกเอ็นดู จากนั้นเธอก็ดื่มน้ำตามทันทีก่อนจะยื่นมือมาขอลูกอมจากเขาที่แกะเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เขาไม่ได้ยื่นให้กับมือเธอ แต่เลือกป้อนให้เธอแทน

ด้านชะเอมเมื่อถูกอีกคนปฎิบัติเช่นนี้ใส่ก็รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาทันที ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าใจสั่นกับการกระทำของเขา เธอจึงค่อยๆอ้าปากกินลูกอมที่เขาป้อนให้ขณะที่มองสบตาเขาไม่ละ ในเวลาเดียวกันใบหน้าก็เริ่มเห่อร้อนและเริ่มแดงขึ้นมา ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยถาม

“หวานมั้ย"

เธอพยักหน้าให้อีกคนแทนคำตอบขณะที่มองสบตาเขาไม่ละ ความรู้สึกแปรปรวนภายในที่กำลังเป็นอยู่มันยากที่จะทำความเข้าใจ จนเริ่มทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์ตอนนี้

“เอ่อ เอมอยากนอนพักแล้ว”

“อือ” สิ้นเสียงทุ้มที่ดังอยู่ในลำคอ ร่างสูงก็ดันตัวลุกขึ้นจากที่นอนแล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปจากห้อง โดยไม่ลืมเก็บถ้วยข้าวต้มที่คนตัวเล็กกินเสร็จแล้ว แต่ทว่า...

“พี่เจ้าขุน”

ร่างสูงได้ยินเช่นนั้นจึงหมุนตัวกลับมาก่อนจะพูดขึ้น

“ต่อไปเรียกพี่ขุนก็พอ”

คนตัวเล็กจึงพยักหน้าหงึกๆอย่างเข้าใจแล้วเอ่ยถามเขา

“วันนี้พี่อยู่บ้านใช่มั้ย จะไม่ออกไปไหนใช่มั้ยคะ”

“พักผ่อนเถอะ พี่อยู่บ้านทั้งวัน มีอะไรก็เรียก”

สิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยตอบ คนตัวเล็กก็ยิ้มกว้างออกมาทันที ร่างสูงเห็นเช่นนั้นก็นึกเอ็นดูเธอไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้พูดหรือแสดงท่าทีใดๆออกมาอีก จากนั้นก็หันหลังให้เธอแล้วเดินออกไปจากห้อง แต่เมื่อประตูห้องถูกปิดด้วยน้ำมือเขา ปากหยักจึงระบายยิ้มบางๆออกมาทันทีให้กับเรื่องราวที่เกิดขึ้น...