LOGINขณะที่ชะเอมกำลังเดินลงบันไดมาข้างล่างเพื่อจะออกไปเดินเล่นชิลๆหน้าบ้าน เนื่องจากไม่มีอะไรให้ทำจึงกะว่าจะไปเดินเล่นแก้เบื่อสักหน่อย ทว่าจู่ๆ...
หมับ!
พรึบ!
“ว๊าย! อุ๊บ!” ก็ดันมีมือปริศนามาคว้าแขนของเธอแล้วลากเธอเข้าไปใต้บันได ทำให้เธอตกใจร้องอุทานออกมาทันทีพร้อมกับหลับตาปี๋ด้วยความกลัว ทว่ามือปริศนาก็เร็วเท่าเสียงของเธอ ปิดปากเธอเอาไว้ทันควันแล้วดันเธอเข้าชิดติดผนังใต้บันไดพร้อมกับตัวเขาเข้าประชิดตัวเธอทันที
“ชู่ว์~ พี่เอง”
แต่แล้วเมื่อได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้น คนตัวเล็กก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร เธอจึงกล้าลืมตาขึ้นมามองคนตรงหน้าที่กำลังใช้มือปิดปากเธออยู่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆลดมือลงเธอจึงได้โอกาสโวยวายใส่เขาทันที
“พี่ขุนพี่ทำอะไรของพี่เนี่ยเอมตกใจหมดเลย”
“เสียงดังขนาดนี้อยากให้คนอื่นรู้หรือไงว่าเราสองคนมาทำอะไรกันใต้บันได” ขณะที่พูดกับคนตัวเล็กสองมือใหญ่ก็วางทาบลงบนฝาผนังข้างๆเธอ ให้แขนแกร่งทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้
ขณะเดียวกันคนตัวเล็กที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบเม็มปากแน่นทันที แม้จะไม่ได้ทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมแต่สถานการณ์ตอนนี้ถ้าใครมาเห็นเข้าคงเข้าใจเธอกับเขาผิดแน่ จึงไม่กล้าเสียงดังอีก ก่อนจะเอ่ยถามเขาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เบาให้พอได้ยินกันแค่สองคน
“พี่ลากเอมเข้ามาตรงนี้ทำไม”
“มีเรื่องจะคุยด้วย”
“คุยตรงอื่นก็ได้หนิคะ ที่ให้คุยมีเยอะแยะทำไมต้องทำลับๆลอๆด้วยก็ไม่รู้”
“พี่แค่อยากคุยกับเราสองต่อสอง ไม่คุยตรงนี้จะให้พี่ลากขึ้นไปคุยบนห้องหรือไง”
“พี่ขุน พูดอะไรของพี่เนี่ย” เธอตำหนิอีกคนทันทีเมื่อเข้าใจว่าเขากำลังพูดจาสองแง่สองง่ามกับเธอ
“ก็ตามที่พูด”
สิ้นเสียงทุ้ม ความสับสนก็เริ่มก่อขึ้นมาในใจดวงน้อย ขณะใช้สายตามองคนตัวโตตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ แต่ทว่ามองสบตาเขาได้เพียงไม่นานเธอก็เป็นฝ่ายหลบสายตา ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจประหนึ่งกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเองที่พยายามเก็บซ่อนมันเอาไว้
“แล้วตกลงพี่มีเรื่องอะไรจะคุยกับเอม”
“เราโกรธอะไรพี่”
“ก็เอมบอกไปแล้วว่าไม่ได้โกรธ”
แม้คนตัวเล็กปากบอกไม่ได้โกรธแต่อาการของเธอมันฟ้อง แล้วจะให้เขาเชื่อได้ยังไงว่าเธอไม่ได้โกรธเขาอย่างที่ปากพูด แต่เมื่อคิดใคร่ครวญแล้วว่าเธอน่าจะโกรธเรื่องที่เขาดุเธอเมื่อวานจึงเอ่ยขอโทษเธอไป เพราะนอกจากเรื่องนี้เขาก็คิดไม่ออกจริงๆว่าเธอจะโกรธเขาเรื่องอะไรได้อีก
“ถ้าโกรธเรื่องที่พี่ดุเมื่อวาน พี่ขอโทษนะ” คำขอโทษที่ไม่เคยพูดกับใครง่ายๆ แต่บัดนี้กลับพูดออกไปอย่างตั้งใจเพียงเพราะอยากให้อีกคนหายโกรธกัน แต่เมื่อเห็นเธอเงียบไม่ยอมพูดอะไรเลย เขาจึงเอ่ยพูดต่อ
“พี่ต้องทำยังไงเราถึงจะหายโกรธพี่”
“ไม่รู้” คนตัวเล็กตอบพร้อมกับหันหน้าหนี เพราะทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์ตอนนี้ อีกทั้งยังประหม่ากับความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่ายที่พ่นออกมาในทุกจังหวะหายใจออก เธอจึงไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ
ซึ่งคำตอบว่าไม่รู้ของคนตัวเล็กเท่ากับยอมรับไปในตัวว่าเธอโกรธเขาจริงๆ มุมปากหยักจึงยกยิ้มบางๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ดวงหน้าเล็กแล้วทำในสิ่งที่อีกคนไม่คาดคิด
ปลายจมูกโด่งเป็นสันค่อยๆถูกไถคลอเคลียไปมาบนพวงแก้มสาว ทำเอาเจ้าตัวถึงกับสะดุ้ง ดวงตาคู่สวยปรือโตขึ้นด้วยความตกใจกับการกระทำของเขา กายบางเริ่มสั่นและภายในรู้สึกร้อนรุ่มไปหมด ความรู้สึกแบบนี้เพิ่งเคยเกิดขึ้นกับเธอเป็นครั้งแรก แต่แล้วเมื่อสัมผัสได้ถึงริมฝีปากอุ่นๆของอีกคนแตะลงมาบนแก้มของตัวเองก็ทำเอาแทบหยุดหายใจ รู้สึกไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือผลักไสเขา จนกระทั่งผ่านไปหลายวินาทีเขาก็ผละใบหน้าออกไปเอง ขณะเดียวกันเธอพยายามประคองสติไว้ให้ได้มากที่สุด ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาจับแก้มตัวเองข้างที่โดนอีกคนฉวยโอกาสไป แล้วเอ่ยพูดกับเขาน้ำเสียงติดขัด หายใจแรงราวกับคนเป็นโรคหอบหืด
“พะ พี่ขุน พี่ พี่หอมแก้มเอม”
“ใช่ ทีนี้หายโกรธพี่ยัง” ร่างสูงพูดออกมาอย่างง่ายดายราวกับเมื่อครู่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เพิ่งหอมแก้มคนตัวเล็กแต่ทำเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าสถานะของเธอกับเขาไม่เหมาะที่จะประพฤติต่อกันเช่นนี้ แต่เขากลับไม่สะทกสะท้านกับการกระทำของตัวเอง
“นี่คือวิธีขอโทษของพี่เหรอ”
“ใช่”
...ยิ่งได้ยินคำตอบยืนยันจากปากเขา เธอก็ยิ่งเกิดความสับสน
“อะไรกัน พี่ขอโทษเอมแต่ทำไมเอมถึงรู้สึกเหมือนถูกพี่เอาเปรียบเลย พี่ตั้งใจรังแกเอมชัดๆยังจะมาพูดว่าขอโทษอีก”
“ถ้าคิดว่าพี่กำลังเอาเปรียบเราอยู่ งั้นเราก็เอาเปรียบพี่คืนสิจะได้หายกัน” ไม่พูดเปล่า แต่ยื่นหน้าหล่อๆไปให้คนตัวเล็กหอมคืน ทำเอาใบหน้าจิ้มลิ้มงองำกับความหน้ามึนของเขา ทว่าปากบางกลับอมยิ้มน้อยๆด้วยความเขิน ขณะเดียวกันแก้มสาวยิ่งเห่อร้อนหนักกว่าเดิม จากที่แก้มแดงอยู่แล้วก็ยิ่งแดงก่ำเข้าไปอีก แทบอยากจะแทรกแผนดินหนีกับเหตุการณ์ตอนนี้
“พี่ขุน ไอ้คนบ้า เอมจะฟ้องน้าขวัญว่าพี่รังแกเอม” ทั้งที่ปากว่าทั้งที่ปากขู่ แต่กลับแสดงสีหน้าเขินอายออกมาอย่างเก็บเอาไว้ไม่มิด จากนั้นก็ก้มมุดเข้าใต้วงแขนแกร่งของอีกคนที่กักตัวเธออยู่แล้วสับขาวิ่งหนีอย่างไว
“หึ” ปากหยักจึงระบายยิ้มออกมาขณะมองตามคนตัวเล็กที่วิ่งหายขึ้นบันไดไปด้วยสายตาเอ็นดูที่แฝงไปด้วยความหลงใหล...
วันต่อมา“พี่ขุนเดี๋ยวแวะร้านพี่ทรายให้เอมหน่อยนะ เอมอยากกินโออิชิ”“ได้ครับ”เมื่อร่างสูงขับรถเข้ามาในหมู่บ้านหลังจากพาคนตัวเล็กไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ คนตัวเล็กก็หันมาพูดกับเขาที่กำลังขับรถอยู่ เมื่อเขาหันมาตอบรับเธอก็หันกลับไปเล่นโทรศัพท์เครื่องใหม่ต่อ เธอดูสนใจมันเป็นพิเศษซึ่งไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยที่กำลังเห่อของเล่นชิ้นใหม่เลยและเมื่อมาถึงร้านขายของชำหรือร้านของทราย ร่างสูงก็ทำการจอดรถโดยไม่ได้ดับเครื่องยนต์ก่อนจะหันไปพูดกับคนตัวเล็กที่กำลังตั้งท่าจะเปิดประตูลงจากรถ“เดี๋ยวพี่ลงไปซื้อให้เองครับ เรารอพี่อยู่ในรถนี่แหละไม่ต้องลงไป” ไม่ลืมที่จะกำชับเธออย่างเป็นคำสั่ง“โอเคค่ะ เอารสน้ำผึ้งมะนาวนะคะ ขวดสีเหลืองๆ”“ได้ครับ”จากนั้นร่างสูงก็หยิบกระเป๋าสตางค์ใบสีดำลงจากรถเดินเข้าร้านค้าไปทันที โดยมีสายตาของคนตัวเล็กมองตามไม่ละ แต่ทว่าเมื่อสายตาของเธอดันไปสะดุดกับร่างของทรายเจ้าของร้านที่กำลังยืนโอบเอวอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาน่ารักพอตัว อีกทั้งท่าทีของทั้งคู่ดูกระหนุงกระหนิงราวกับคู่รัก ก็พอจะเดาได้ทันทีว่าทรายมีรสนิยมเช่นไร มิน่าเวลาที่เธอมาซื้อของร้านทรายเธอถึงรู้สึกว่าทรายเข้า
วันต่อมาเช้ามาไปส่งเมียเรียน ถึงเวลาเลิกเรียนไปรับเมียกลับ กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเจ้าขุนไปเสียแล้วซึ่งหลังจากจอดรถรอรับเมียที่จุดเดิมเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงเพราะเขาจะมารับเธอก่อนเวลาเลิกเรียนเสมอ ก็เห็นร่างอรชรของเมียเดินมากับเพื่อนสนิทในกลุ่มก่อนจะแยกกันไปเมื่อเธอเข้ามานั่งในรถสิ่งแรกที่เธอมักจะทำเป็นประจำคือยกมือไหว้เขาทั้งตอนมาส่งและตอนมารับ เขาจึงยิ้มรับและมองเธอด้วยสายตารักใคร่เอ็นดูก่อนจะเอ่ยถามเธอน้ำเสียงอ่อนโยน“วันนี้เรียนเหนื่อยมั้ย”“ไม่เหนื่อยค่ะ”“หิวมั้ย กินขนมพวกนี้รองท้องไปก่อนนะ” มือใหญ่หยิบถุงขนมที่ซื้อเตรียมไว้ยื่นให้คนตัวเล็ก เธอจึงรับเอาไปกินตามปกติ ถึงแม้ตอนนี้ระหว่างเรายังตึงใส่กันอยู่ แต่ก็ไม่ถึงขั้นไม่พูดจากัน หลังจากนั้นเจ้าขุนก็ขับรถพาเมียกลับบ้าน...แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านพอเปิดประตูเข้าไปในห้องชะเอมก็ต้องสะดุ้งตกใจกับสิ่งที่เห็นในแว็บแรก แต่เมื่อมองชัดว่าเป็นอะไรที่วางอยู่บนเตียงก็ถึงกับตาลุกวาวแล้วรีบพุ่งเข้าใส่มันทันทีด้วยความตื่นเต้น“น้องหมี~ น่ารักจังเลย” เธออุ้มตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ที่ใหญ่กว่าตัวเธออีกมากอดไว้แน่นขณะใบหน้าเปื้อนยิ้มไม่หุบ ก่อ
หนึ่งเดือนต่อมาหลังจากมหาลัยเปิดเจ้าขุนก็เป็นคนไปรับไปส่งชะเอมเรียนตลอด ชีวิตในแต่ละวันของทั้งคู่ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆโดยไม่มีปัญหาใดๆเข้ามาแทรก จนกระทั่งวันนี้...เมื่อกลับจากมหาลัยชะเอมก็ไปช่วยน้าขวัญของเธอทำกับข้าวมื้อเย็นตามปกติกระทั่งเสร็จ ของขวัญจึงบอกให้เธอไปตามทุกคนในบ้านมากินข้าว แต่เมื่อเดินออกมาตามคนรักที่อยู่หน้าบ้าน สิ่งที่เห็นก็ทำให้เธอปวดใจ“พี่ขุน”“เอม!”พรึ่บ!ภาพตรงหน้าที่เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนกอดคนรักของตัวเองอยู่มันราวกับถูกมีดกรีดลงกลางอก แต่เมื่อเขาได้ยินที่เธอเรียกก็รีบผลักอีกฝ่ายออกทันที ทำเอาหญิงสาวเซไปด้านหลังจนเกือบล้ม เธอจึงรีบเดินดุ่มๆเข้าไปหาเขา แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรบุ่มบ่าม พยายามที่จะใจเย็นให้ได้มากที่สุดแม้ตอนนี้ดวงตาจะร้อนผ่าวไปหมดแล้ว อีกทั้งน้ำใสๆที่เอ่อคลอเบ้าตาก็พร้อมจะไหลออกมาทุกเมื่อ“ใครเหรอขุน”สิ้นคำถามของอีกฝ่ายที่ยืนมองพวกเขาอยู่ มือใหญ่ก็คว้ามือเธอไปกุมไว้แน่นก่อนที่เขาจะหันไปตอบหญิงสาว“เมียฉันเอง”“เมียเหรอ แต่งงานกันแล้วเหรอถึงกล้าเรียกว่าเมีย แล้วดูน้องเค้าสิยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลยจะเป็นเมียนายได้ไง““แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ” ขณะป
ในเวลาเกือบเที่ยงคืน ร่างสูงที่ไม่ยอมหลับเอาแต่นอนมองหน้าคนตัวเล็กในอ้อมกอด มองสำรวจใบหน้าเธออยู่อย่างนั้น ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ทั้งรักทั้งหลงเด็กคนนี้จนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก หากวันนึงเธอหายไปหรือทิ้งเขาไปเขาก็ไม่รู้จะอยู่ต่อไปยังไง แค่คิดใจมันก็แทบขาด หากวันใดเขาถูกเธอทิ้งขึ้นมาจริงๆเขาคงตายอย่างอนาถแน่นอน“ล่ามโซ่ไว้ดีมั้ยเนี่ย จะได้ไม่ทิ้งพี่ไปไหน”“อื้อ” เสียงอู้อี้ดังออกมาจากในลำคอของคนตัวเล็กราวกับเมื่อครู่เจ้าตัวได้ยินที่เขาพูด ปากหยักจึงระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูคนหลับในอ้อมกอด ขนาดหลับเธอก็ยังไม่หยุดน่ารัก แล้วแบบนี้เขาจะไปไหนรอดทว่าจู่ๆเสียงข้อความไลน์จากโทรศัพท์ของคนตัวเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงก็ดังขึ้น เขาจึงถือวิสาสะหยิบขึ้นมากดเปิดอ่าน(เอมมะรืนมหาลัยจะเปิดแล้ว งั้นพรุ่งนี้พวกเรามาเจอกันหน่อยมั้ย พอดีพี่ชายฉันเพิ่งกลับมาจากกรุงเทพ เห็นแกเคยบอกว่าอยากเจอ)เมื่อเห็นข้อความดังกล่าวจากเพื่อนของเธอที่ส่งมา แม้จะไม่รู้จักเพื่อนของเธอเลย แต่แค่รับรู้ว่าเธออยากไปเจอพี่ชายของเพื่อนคนนี้ใจมันก็ร้อนเป็นไฟขณะมือใหญ่กำโทรศัพท์ของเธอไว้แน่น ถึงจะไม่พอใจแต่ก็ต้องข่มคว
เวลาต่อมา 20:25 น.หลังจากหลับไปนานเป็นเวลาหลายชั่วโมงเพราะเหนื่อยล้าจากบทรักอันเร่าร้อน ชะเอมก็ตื่นขึ้นมาในเวลาสองทุ่มกว่า แต่ข้างกายตอนนี้กลับไร้ร่างของอีกคนที่เคยนอนอยู่ข้างกัน เธอจึงดันตัวลุกขึ้นจากที่นอนเตรียมจะไปอาบน้ำ ทว่าร่างสูงของอีกคนก็เปิดประตูเดินเข้ามาพอดีพร้อมกับเอ่ยถามเธอน้ำเสียงอ่อนโยน“ตื่นแล้วเหรอครับ”เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แค่เพียงพยักหน้าเบาๆพร้อมกับยิ้มบางๆ แต่กลับไม่กล้าสบตาเขาเพราะเมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์เร่าร้อนก่อนหน้าก็ทำเอาเขินอายไม่น้อยที่ตอนนี้ตัวเองได้เสียครั้งแรกให้คนตรงหน้าไปแล้ว ไม่นานก็รู้สึกถึงมือใหญ่ของเขาวางลงบนศีรษะของเธอแล้วลูบหัวเธอเบาๆ ทำให้รู้สึกอบอุ่นกับสัมผัสนี้เป็นอย่างมาก“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำจะได้ลงไปกินข้าว เดี๋ยวพี่ลงไปอุ่นแกงให้”สิ้นเสียงทุ้มคนตัวเล็กจึงพยักหน้าหงึกๆก่อนจะเอ่ยถามกลับ“แล้วคนอื่นล่ะคะ”“เข้านอนกันหมดแล้ว”“งั้นพี่ขุนออกไปก่อนเอมจะได้อาบน้ำ”“ก็ไปอาบสิเดี๋ยวพี่ออกไปเอง”“แต่เอมโป๊อยู่” ขณะพูดสองมือเล็กที่กำลังจับผ้าห่มคลุมกายไว้แน่นก็เริ่มสั่นจนอีกคนที่มองอยู่สังเกตเห็นได้ อีกทั้งดวงตากลมโตคู่สวยในยามนี้เอาแต่หลบตาเขาตลอ
จนกระทั่งร่างสูงที่ไม่อาจทนต่อความต้องการของตัวเองได้จึงยอมผละใบหน้าออกจากกุหลาบงามดอกโตแล้วหยัดกายแกร่งขึ้นพร้อมกับกระชากผ้าขนหนูออกจากเอวสอบจนเผยให้เห็นท่อนเอ็นลำใหญ่ ที่ทั้งใหญ่และยาวจนคนตัวเล็กที่นอนมองอยู่ถึงกับตาค้างกับความใหญ่โตของมันที่เธอเคยสัมผัสมากับมือแต่ก็เพิ่งจะเคยเห็นกับตาของจริงก็วันนี้ แต่ถึงแม้มันจะดูหน้ากลัวแต่กลับทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นไปด้วยอย่างน่าประหลาดใจโดยที่ร่างสูงก็นั่งมองด้วยความเอ็นดูขณะที่มือใหญ่ก็คอยชักสาวท่อนเอ็นของตัวเองไปด้วยเบาๆ จากนั้นก็เขยิบกายเข้าไปประชิดหว่างขาเรียวเล็กแล้วจับท่อนเอ็นถูไถกับปากทางรูรักเบาๆ ทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งพร้อมกับเอ่ยห้าม“อื้อ! พะ พี่ขุนเดี๋ยวก่อน พี่ไม่ใส่ถุงเหรอ” เพราะเห็นๆอยู่ว่าเขาไม่ได้ป้องกันอะไรเลยจึงทวงถามไป แต่แทนที่เขาจะหยุดก็เปล่าเลย ยังพยายามถูไถท่อนเอ็นของเขากับน้องสาวของเธอไม่หยุด“พี่จะเอาสดกับเรา พี่มีวิธีของพี่ไม่ท้องหรอกไม่ต้องกลัวนะ” เพราะรู้ดีว่าคนตัวเล็กกำลังกลัวอะไรอยู่จึงบอกกล่าวเพื่อให้เธอคลายความกังวล“วิธีอะไรคะ”“ปล่อยนอกไง”“แต่เอมเรียนมา ครูบอกว่าวิธีหลั่งนอกมันมีความเสี่ยงสูงนะ”“หึ เด็กน้อยชะม







