บทที่9

โอลิเวียร์หันไปตามเสียงเรียก…

เซล์ย  น็อกซ์ ยืนอยู่ตรงหน้า ใกล้กว่าที่เธอคาดไว้มาก จนเธอสะดุ้ง เผลอก้าวถอยไปครึ่งก้าว ก่อนจะรีบเก็บอาการแล้วเอ่ยทักตามมารยาท

“สวัสดีค่ะ”

ทว่า แม้จะยืนอยู่ตรงหน้าอีกคน ใจของเธอกลับยังคงวนเวียนอยู่ที่สนาม ความรู้สึกบางอย่างเร่งเร้าไม่หยุด จนเธอต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง…

แต่ในวินาทีนั้น ไคล์กลับหายไปแล้ว เหลือเพียงฝุ่นดินที่ยังลอยคละคลุ้งและความรู้สึกบางอย่างที่ยังค้างคาอยู่ในใจ

 “ขออภัยด้วยนะครับ หากการแข่งขันวันนี้ไม่ถูกใจคุณ โดยเฉพาะเมื่อถ้วยรางวัลไม่ได้อยู่ในมือคนที่เหมาะสม” เซล์ยพูดด้วยน้ำเสียงประดิษฐ์ ชวนอึดอัด

โอลิเวียร์ครุ่นคิดสองสามวิ  ก่อนจะตอบกลับอย่างเรียบเฉย

“ก็แค่เกมค่ะ… ฉันเฉย ๆ”

เซล์ยมองเธอด้วยแววตาคมกริบ ราวกับกำลังประเมินทุกการเคลื่อนไหว ก่อนจะเอ่ยต่อ 

“หลังจบการแข่งขัน ครอบครัวผมจะมีงานเลี้ยงที่บ้าน”

เขาเว้นจังหวะสั้น ๆ

“ผมอยากให้คุณมา… ในฐานะแขกของครอบครัวน็อกซ์ ร่วมทานอาหารเย็นด้วยกัน”

คำเชิญฟังดูสุภาพ หากแต่แฝงน้ำหนักบางอย่างที่โอลิเวียร์ไม่อาจมองข้าม เธอชั่งใจเพียงครู่เดียว ก่อนจะตอบรับอย่างสงบ

“ได้ค่ะ”

…

ไร่ น็อกซ์ตั้งอยู่ไม่ไกลจากสนามแข่งนัก คฤหาสน์ไม้สองชั้นหลังเก่าตั้งตระหง่านท่ามกลางพื้นที่กว้าง ประตูเปิดรับเหมือนธุรกิจซื้อขายม้า แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนคัดกรองผู้มาเยือนมากกว่าต้อนรับ

โอลิเวียร์ก้าวลงจากรถ มองสำรวจไปรอบด้าน แสงไฟจากตัวบ้านสาดออกมาอย่างพอเหมาะ ชายร่างใหญ่สามคนเฝ้าอยู่ตรงประตู

และเซล์ยยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาผายมือเชื้อเชิญ พร้อมมุมปากที่ยกเพียงเล็กน้อย 

“เชิญครับ”

เมื่อเธอก้าวเข้าไปภายใน กลิ่นไม้เก่าและเหล้าคละคลุ้งอยู่ในอากาศ และเมื่อเดินลึกเข้าไปด้านใน… จนกระทั่งเข้าใกล้โต๊ะยาวกลางห้อง

‘อีธาน น็อกซ์’ ชายสูงวัยในสูทสีเข้มเนี้ยบ นั่งอยู่หัวโต๊ะ เขาหันหน้าจากคู่สนทนาที่อยู่ข้างกาย ดวงตาแหลมคมตวัดมองเธอ ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงทักทาย ใต้ใบหน้าที่สั่งสมบารมีมาอย่างยาวนาน

“เธอ คือโอลิเวียร์ กรีนเวลล์ สินะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท

“ค่ะ” เธอเลือกตอบเพียงเท่านั้น เพราะรู้ดีว่าการพูดมากไปกว่านี้ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี

“เชิญนั่ง โอลิเวียร์” 

จากนั้นเขากระดิกนิ้ว เรียกแม่บ้านสาวที่ยืนรอคำสั่ง ขยับกายเข้ามาแล้วรินวิสกี้ลงในแก้วตรงหน้าเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้เอ่ยขอ เสียงของเหลวกระทบแก้วดังเพียงครั้งเดียว ชัดเจนพอจะบอกว่า การปฏิเสธไม่อยู่ในตัวเลือก

หญิงสาวผมม้วนลอนยกกระบังในเดรสลายดอก นั่งเคียงข้างเซล์ยอย่างเชิดคอ หากแต่หางตาที่ตวัดไปยังโอลิเวียร์กลับเฉียบคมเย็นชา ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักการมีอยู่ของคนนอกผู้โดดเด่นกว่า 

“ครอบครัวเราเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเงินทุนในงานแข่งม้ามายาวนาน ทุกปีไม่เคยขาด และวันนี้…เธอคงจะสนุกกับการแข่งขันนะ”

ประโยคนั้น เปล่งออกมาจากปากอีธานอย่างเป็นกลาง หากแต่โอลิเวียร์กลับเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ได้อย่างแจ่มชัด

อีธานยกแก้วขึ้นจิบ ก่อนวางลงบนโต๊ะ ปลายนิ้ววนไปตามขอบแก้ว แล้วเคาะเบา ๆ ทว่าเสียงนั้นกลับชัดเจนผิดปกติ

“คนภายนอกมักมองว่างานแข่งเป็นเพียงความบันเทิง”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย

“แต่สำหรับเรา…มันคือเกม”

ประโยคสุดท้ายทิ้งตัวลงกลางโต๊ะอาหาร หนักพอให้โอลิเวียร์เงยหน้าขึ้น เธอสูดหายใจลึก ก่อนตอบอย่างสงบ

“ฉันทราบดีค่ะ ว่าครอบครัวคุณคือผู้มีบารมีที่สุด”

อีธานพยักหน้าขึ้นลง คล้ายยอมรับแต่แววตาไม่ได้แสดงออกว่าเชื่อหรือไม่

“ผมหวังเช่นนั้น  เพราะคนที่เข้าใจขอบเขต มักจะอยู่ได้อย่างราบรื่น”

ความเงียบแผ่คุลมบนโต๊ะอาหารครู่หนึ่ง ก่อน อีธาน จะเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน

“ได้ข่าวว่าเธอเป็นนักเรียนนอก… ลูกสาวจากตระกูลกรีนเวลล์”

เขาเอ่ยอย่างเนิบช้า พลางปรายตาไปที่เซล์ย ก่อนยกมือส่งสัญญาณให้แม่บ้านเริ่มยกอาหารราวกับถึงเวลาที่เหมาะสม

จากนั้นเนื้อสเต๊กถูกจัดวางลงบนจานของโอลิเวียร์อย่างพอดี ราวกับทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่ต้น

“ถ้าเธอต้องการเงินทุน หรือความช่วยเหลือด้านใด ครอบครัวเรายินดีสนับสนุน ในฐานะคนกลาง และผู้ที่คุ้นเคยกับพื้นที่นี้เป็นอย่างดี”

เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเดิม พลางยกมีดขึ้นชี้ไปที่จานของเธอ

“ทานสิ โอลิเวียร์ ผมเคยรู้จักครอบครัวของคุณมาก่อน…ไว้ใจได้”

คำพูดนั้นฟังดูเป็นมิตร ทว่าในอกของเธอกลับตึงแน่น ความอึดอัดคืบคลานช้าๆ เหมือนบางสิ่งไต่ขึ้นจากส่วนลึก แต่เธอก็กดมันไว้ ภายใต้ท่าทีที่ยังคงเรียบนิ่ง

เธอเพียงยกแก้วน้ำขึ้นแตะริมฝีปาก เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกนั้น ก่อนจะตัดสเต๊กเข้าปากเพียงไม่กี่คำพอเป็นพิธี จากนั้นจึงวางมีดและส้อมลงอย่างเป็นระเบียบ แล้วหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นซับริมฝีปากเบา ๆ

“ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำค่ะ”

สิ้นเสียง เก้าอี้ก็ครืดเบา ๆ และแทบจะในทันที ทุกสายตาก็หันมามองเธอ ขณะที่โอลิเวียร์ลุกขึ้นและก้าวออกจากโต๊ะอย่างมั่นคง

ทางด้านอีธานเพียงปรายตามองลูกน้องแวบหนึ่ง ราวกับเป็นสัญญาณให้ปล่อยเธอไป

ทว่า เซล์ย น็อกซ์ กลับทำท่าจะลุกตาม หากแต่ต้องข่มตัวเองเอาไว้ เมื่อหญิงสาวที่นั่งข้างกายเขามองมาด้วยสายตาขวาง ราวกับไม่อาจยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นได้

…

ระหว่างขับรถกลับ โอลิเวียร์เข้าใจดีว่าชายสูงวัยคนนั้นสื่อถึงอะไร ทว่า การยื่นมือมาในลักษณะนั้นกลับทำให้เธออึดอัด จนเผลอกำพวงมาลัยแน่นขึ้น

ไม่นานนัก แสงไฟหน้ารถก็ฉีกผ่านความมืดของถนนชนบท ก่อนจะหยุดอยู่ที่แสงไฟจากบาร์ The Guard Dog ซึ่งส่องระยิบราวกับเชื้อเชิญให้แวะพัก 

เธอนิ่งอยู่ในรถครู่เดียว ก่อนจะยอมแพ้ต่อความคิดของตัวเองว่า การได้ดื่มอะไรสักแก้วอาจช่วยให้ใจสงบลงได้บ้าง อีกทั้งยังเป็นโอกาสให้เธอได้เห็นอีกมุมหนึ่งของเมืองไปพร้อมกัน

ร่างบางผลักประตูลงจากรถและตรงไปยังประตูทางเข้า เสียงกระดิ่งดังขึ้นแผ่วเบา ก่อนที่ประตูจะปิดตามหลังเธอ

ทว่า ทันทีที่เธอนั่งลงและหันไปอีกด้าน

ไคล์ก็อยู่ตรงนั้นแล้ว

“เขาอีกแล้วเหรอ…”