บทที่10

แสงไฟสีทองหม่นเหนือเคาน์เตอร์สาดลงบนบาร์ไม้เก่าที่เต็มไปด้วยร่องรอยการใช้งาน กลิ่นเหล้าผสมควันบุหรี่บาง ๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ

แฮงค์ เจ้าของบาร์ในเสื้อกั๊กหนังสีเข้ม ยืนประจำอยู่หลังเคาน์เตอร์ เขาวางแก้วลงตรงหน้าโอลิเวียร์ด้วยสีหน้าเรียบ

“เธอคือลูกสาวตระกูลกรีนเวลล์สินะ”

โอลิเวียร์ขยับคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าข่าวการกลับมาของเธอแพร่ไปไวราวกับไฟลามทุ่ง

“ใช่ค่ะ ฉันโอลิเวียร์ ”

แฮงค์พยักหน้าช้า ๆ ราวกับกำลังนับจังหวะบางอย่างในหัว

“ฉันรู้จักกรีนเวลล์…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

“แต่เรื่องมันผ่านมาหลายสิบปีแล้ว”

แนวคิ้วของโอลิเวียร์ขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น

“คุณลุง…หมายถึงเรื่องอะไรคะ”

แฮงค์หันไปมองไคล์ ก่อนจะหันกลับมาที่เธอ

“ได้ยินว่าหนูจะกลับมาอยู่ที่นี่”

เขาหยุดเพียงชั่วลมหายใจ สายตานิ่งลึก ราวกับแบกเรื่องราวมาทั้งชีวิต

“ทุกวันนี้โลกมันเปลี่ยนเร็ว คนรุ่นใหม่ก็คิดไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

จากนั้นเขาหันไปหยิบขวดเบียร์ขึ้นมารินลงแก้ว เสียงของเหลวกระทบแก้วดังต่อเนื่อง ขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ

“แต่ที่นี่…ไม่ใช่ที่ที่ใครจะปรับตัวได้ง่าย ๆ หรอกนะ หนู”

เบียร์ในขวดถูกรินจนหมด แฮงค์เงยหน้าขึ้น สายตานิ่งขรึม ราวกับกำลังย้ำเตือนบางอย่างโดยไม่ต้องเอ่ยออกมาตรง ๆ

“ที่สำคัญกว่านั้น บางคนที่นี่เลือกจะยึดติดกับอดีต ไม่ยอมรับว่าโลกมันเปลี่ยนไป”

โอลิเวียร์รู้ทันทีว่านั่นไม่ใช่คำพูดลอย ๆ แต่มันคือคำเตือนที่แฮงค์ตั้งใจพูดอ้อม เมื่อสายตาของแฮงค์ตรงไปที่ไคล์ เธอก็เข้าใจแจ่มชัดว่า  คำเตือนนั้น…ไม่ได้หมายถึงเธอแค่คนเดียว

“เบียร์สองแก้ว แฮงค์” เสียงลูกค้าดังแทรกขึ้นถูกจังหวะ มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งมานั่งที่หน้าบาร์ใกล้เธอ

แฮงค์หันกลับไปทำงาน ก้นแก้วกระทบเคาน์เตอร์ บทสนทนาจบลงตรงนั้น

โอลิเวียร์ปรายตามองไปยังโต๊ะของไคล์กับพวกลูกน้องที่กำลังฉลองชัยชนะ แต่ตากลมของเธอกลับหยุดนิ่งอยู่ที่ไคล์ พร้อมคำถามหนึ่งที่ผุดขึ้นในใจ ความป่าเถื่อนที่ไร้ไมตรีของเขา…มีมากเพียงใดกันแน่

ทว่าเบียร์ในแก้วของโอลิเวียร์ยังไม่ทันพร่องถึงครึ่ง เสียงเอะอะโวยวายก็ดึงความสนใจของทุกคนในบาร์ ชายผมยาวรุงรังในเสื้อผ้าสีจัดจ้าด สวมลูกประคำที่คอ กำลังโวยวายใส่แฮงค์ด้วยถ้อยคำหยาบคาย ดวงตาเมาลอยกวาดไปทั่วร้าน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เธอ เป็นสายตาหยาบกระด้าง  ราวนักล่ากับกำลังเลือกเหยื่อ

ความอึดอัดแล่นวาบไปตามสันหลังของโอลิเวียร์ แต่เธอยังคงนิ่ง ขณะที่บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงขึ้นทีละระดับ

แก้วถูกปาลงกับพื้นแตกกระจาย ชายคนนั้นชี้นิ้วด่าทอแฮงค์อย่างไร้เกียรติ เสียงดังกลบทุกอย่างในบาร์

ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศเหมือนถูกกดให้แน่นขึ้น

แล้วเสียงเก้าอี้ดัง ครืด! ลากกับพื้น ตัดความอึกทึกในบาร์ให้ขาดสะบั้นทุกสายตาหันไปยังต้นเสียง

ชายหนุ่มร่างสูงใต้หมวกสีเข้มก้าวเข้าไปขวางสถานการณ์โดยทันใด  เสียงกระซิบกระซ่าบดังแผ่วทั่วบาร์ เพราะทุกคนรู้จักเขาดี

‘ไคล์’ ผู้ชนะงานแข่งม้าของวันนี้ 

ไหล่กว้างดันร่างผอมบางของอีกฝ่ายจนต้องหดตัว สีหน้าที่เคยกร่าง  เปลี่ยนเป็นถอดสี ดวงตาสั่นไหว ก่อนจะหลบสายตาและถอยหลังไปหนึ่งก้าว

เสียงรอบตัวดับวูบ ทุกสายตาจดจ่อไปที่ไคล์

เขาถอดหมวกออกจากศีรษะช้า ๆ ไฟสีอำพันทาบบนสันกรามคม ดวงตาคมกริบเหลือบมาที่โอลิเวียร์เพียงสั้นๆก่อนจะตัดกลับไปเขม็งใส่ชายกร่างตรงหน้า

“ที่นี่ไม่ชอบเสียงดัง  ออกไปจากที่นี่ซะ”

ชายคนนั้นชะงัก ร่างแข็งทื่อ

มือใหญ่ของไคล์ดันอกเขาเพียงเล็กน้อย แต่แรงนั้นมากพอให้ร่างผอมเซถอยไปหลายก้าว จากนั้นเป้ใบโตถูกโยนใส่ลำตัวอย่างไม่ไว้หน้า

“กูบอกให้ออกไป”

คนที่ไม่เกี่ยวข้องไม่มีใครกล้าขยับ ต่างพากันคอหด ก้มลงมองแก้วบนโต๊ะของตัวเอง

แต่สำหรับโอลิเวียร์ ความน่ากลัวของไคล์ไม่ได้เหมือนกับคนเมาที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ แต่หากคือความน่ากลัวของคนที่รู้ชัดว่าตัวเองมีอำนาจอยู่ในมือและจะใช้มันเมื่อจำเป็น 

ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ยังมั่นใจว่าไม่ได้ทำอะไรผิด และจะไม่ถอยเพียงเพราะใครบางคนอันตรายกว่า หรือเพราะคำพูดสั้น ๆ ที่ตั้งใจจะกดเธอให้ต่ำลง

เธอนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบไหลผ่าน ยกเครื่องดื่มที่เหลือเพียงครึ่งแก้วขึ้นจิบ ไม่มีคำขอบคุณสำหรับไคล์

 แม้เธอจะรับรู้ได้ว่าสายตาของเขากดดันเธอเป็นระยะก็ตาม

กรึบสุดท้ายหมดลง แบงก์สีแดงถูกวางบนเคาน์เตอร์อย่างเรียบร้อย

“ขอบคุณค่ะ แฮงค์”

ร่างเพรียวลุกขึ้นยืนอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงเสียงรบกวนที่ผ่านเข้ามาในค่ำคืนนั้นแล้วก็หายไปทว่าในจังหวะที่เธอก้าวออกห่าง โอลิเวียร์รู้ดีว่า สายตาเข้มคู่นั้นยังคงติดตามอยู่ไม่คลาด

และการที่เธอ รู้…แต่ไม่หันกลับไป อาจเป็นคำท้าทายที่ชัดเจนที่สุด  ในค่ำคืนนั้น