ตอนที่ 4 อึ้งไปหมด

1 เดือนผ่านไป

" น้ำ ขอน้ำหน่อย "

ร่างกายของฟ้าลดาลืมตาตื่นขึ้นมาสายตาค่อยๆ ปรับโฟกัสมองเห็นแต่ผนังสีขาวก็สามารถเดาได้ทันทีจากสัญชาตญาณว่าที่นี่คือโรงพยาบาล ตอนนี้เธอคอแห้งผากไปหมด และไม่กี่ชั่วอึดใจก็มีน้ำมาเสิร์ฟให้ถึงปากเธอจึงดูดน้ำจากหลอดจนตัวเองรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้างแล้ว เมื่อมองไปรอบๆ ก็เจอคนที่ไม่รู้จักเพียงหนึ่งคนคือหญิงสาวที่รุ่นราวคราวเดียวกับเธอ

" เธอคือใครที่นี่ที่ไหน "

นิ่มสาวใช้คนสนิทของฟ้าลดาถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้ฟังประโยคนี้ คุณหนูตัวเล็กๆ ของเธอที่เธอเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดแล้วดูตอนนี้สิกลับต้องมานอนที่โรงพยาบาลเป็นเดือนๆ เธอกลัวเหลือเกินว่าคุณหนูตัวน้อยของเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาเมื่อเห็นว่าฟื้นขึ้นมาในตอนนี้เธอน้ำตาไหลด้วยความดีใจโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

" คุณหนูนี่นิ่มไงคะคนรับใช้ประจำตัวของคุณหนูลืมนิ่มไปได้ยังไงนิ่มน้อยใจแล้วนะ "

นิ่มสาวใช้ที่อยู่กับฟ้าลดามาตั้งแต่จำความได้เมื่อฟ้าลดาย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของอัคคีเธอเองก็ได้ตามมาด้วยเช่นกัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนสายตาของคุณหนูของเธอจะมองเธอเหมือนคนที่ไม่รู้จักกันซึ่งนั่นอาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรืออุบัติเหตุที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อนก็ได้

" นิ่ม? คนใช้? "

ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดในแบบฉบับของนักฆ่าและสายลับของใบชาทำให้เธอไม่ได้ถามอะไรต่ออีกมากนักแต่เธอพยายามประติดประต่อเรื่องราวจึงจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอกระโดดลงแม่น้ำหลังจากที่ลอบสังหารไอ้ปีศาจเฒ่านั่นไม่สำเร็จ เธอเรียกเขาแบบนี้คงไม่เกินไปนักเพราะเขาเล่นทำแผนที่พวกเธอวางเอาไว้พังไม่เป็นท่า

" ฉันหลับไปนานแค่ไหน? "

ใบชาที่ยังสับสนไม่สามารถประติดประต่อเรื่องราวได้

" 1 เดือนค่ะ "

" แล้วพี่ต้น พี่ภู ขนม พุดตานและคนอื่นๆ ล่ะไปไหนกันหมด "

ใบชามองไปรอบๆ แต่ก็ยังไม่เจอใครหรือว่าทุกคนจะยังไม่ได้มาเยี่ยมเธอ

" คุณหนูพูดอะไรคะนิ่มไม่เห็นเข้าใจเลยแล้วก็ไม่รู้จักคนที่คุณหนูพูดมาด้วย เดี๋ยวนิ่มรีบไปตามหมอให้มาดูอาการคุณหนูนะคะ "

นิ่มยิ่งฟังยิ่งไม่เข้าใจจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อที่จะไปเรียกหมอให้มาตรวจอาการของผู้เป็นเจ้านายคุณอัคคีสั่งไว้ว่าทันทีที่คุณหนูฟื้นให้รีบรายงานเธอจึงรีบไปรายงานคุณอัคคีด้วย

หลังจากที่คนที่อ้างตัวว่าเป็นสาวใช้เดินออกจากห้องไปแล้วใบชาจึงพยายามลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเองจากนั้นเธอก็รีบลากสังขารเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการกับธุระส่วนตัวในตอนนี้เธอไม่ได้ให้น้ำเกลือด้วยซ้ำเพราะร่างกายของเธอหายดีแล้วจะไม่หายได้ยังไงเธอหลับไปเป็นเดือนเลยนะ และเมื่อมาถึงหน้ากระจกเธอก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจกับภาพที่อยู่ตรงหน้าคนในกระจกเงานั่นคือใคร เธอยกมือเรียวขึ้นมาจับใบหน้าของตัวเองจึงได้พบว่านี่ไม่ใช่เธอเลย

" นี่มันเกิดอะไรขึ้น!! "

ผู้หญิงที่อยู่ในกระจกเงาตอนนี้เธอจำได้ว่าเป็นคนที่เธอเจอคนสุดท้ายก่อนที่เธอจะสลบไปในแม่น้ำที่แสนหนาวเหน็บนั่น ผู้หญิงคนนี้คือใครแล้วเธอเข้ามาอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้ทำไม เธอจำได้ว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจอผู้หญิงคนนี้เลยและหน้าตาก็ไม่ได้เหมือนกับเธอพอที่จะเป็นแฝดกันได้ด้วยซ้ำ

" ไม่จริง นี่มันเรื่องอะไร ฝัน ฉันต้องฝันไปแน่ๆ ตื่นสิใบชาแกเลิกนอนขี้เซาได้แล้ว ตื่นสิ ตื่นสักที โอ้ย!! "

ใบชาที่อยู่ในร่างของฟ้าลดาหยิกแขนของตัวเองไปเต็มแรงจึงรู้สึกตัวว่านี่ไม่ใช่ความฝันแต่มันคือเรื่องจริง

" เชี่ย! เหลือจะเชื่อที่สุดในโลกที่เคยเจอมาเลยแล้วถ้าฉันอยู่ในร่างนี้แล้วร่างกายของฉันล่ะผู้หญิงคนนี้เข้าไปอยู่งั้นหรอ "

คำถามมากมายเข้ามาในหัวของเธอจนท้ายที่สุดแล้วเสียงที่ปลุกเธอจากภวังค์คือเสียงของคุณหมอที่เคาะประตูห้องน้ำ

" คุณฟ้าลดาครับ หากทำธุระเสร็จแล้วหมอขอตรวจอาการสักครู่นะครับ "

คุณหมอเจ้าของไข้เอ่ยเรียกทันทีที่เข้ามาถึงนั่นจึงทำให้ใบชารู้ว่าผู้หญิงคนนี้ชื่อฟ้าลดา และทันทีที่เธอตั้งสติได้จึงเดินเข้าไปนั่งที่เตียงอย่างเงียบๆ พร้อมกันกับที่เธอเจอกับคนที่เธอไม่คิดว่าจะเจออีก เขาคืออัคคีและคนที่ยืนอยู่ข้างเขาทั้งสองคนคงเป็นบอดี้การ์ดของเขาสินะ

" คุณลดาอาการเป็นยังไงบ้างครับรู้สึกปวดหัวบ้างไหม หรือรู้สึกปวดส่วนไหนของร่างกายไหมครับแผลที่เกิดจากอุบัติเหตุหมอตรวจดูก่อนหน้านี้หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว "

เมื่อคุณหมอวินิจฉัยอาการใบชาก็เอาแต่จ้องมองใบหน้าของอัคคีนิ่งๆ อย่างไม่เกรงกลัว อัคคีเองก็จ้องมองฟ้าลดานิ่งๆ ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกเช่นกัน เขาแค่รู้สึกว่าสายตาที่ใช้มองเขาไม่เหมือนฟ้าลดาที่เขารู้จักแต่เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังมองสายตาของผู้หญิงคนนั้น ทำไมเขาถึงคิดแบบนี้ได้นะ

" ไม่ปวดค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรแล้วค่ะ "

คุณหมอเจ้าของไข้เมื่อได้ฟังแบบนั้นก็โล่งใจ

" ถ้าคุณฟ้าลดารู้สึกว่าไม่ได้ปวดตรงไหนแล้วก็ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลได้เลยครับ ถ้าอย่างนั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ "

หลังจากที่คุณหมอออกไปแล้วใบชาจึงตัดสินใจถามในสิ่งที่อยากรู้

" คุณคือ? "

ใบชามองหน้าของอัคคีนิ่งๆ พร้อมกับรอคำตอบนั่นจึงทำให้ทุกคนมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมฟ้าลดาถึงถามแบบนั้น

" คุณหนูคุณอัคคีสามีคุณหนูไงคะ หลับไปหนึ่งเดือนคุณหนูลืมหมดแล้วหรอ "

นิ่มสาวใช้รีบเล่าให้ฟังทันที

" สามี? "

ไม่จริงมั๊ง นี่คือเสียงที่อยู่ในหัวของเธอในตอนนี้ ไม่คิดว่าตัวเองจะตื่นขึ้นมาแล้วมีสามีเป็นตัวเป็นตนเลย แถมสามีที่พูดถึงยังเป็นคนที่เธอต้องการจะฆ่าเมื่อไม่กี่วันมานี้อีกด้วย ในตอนนี้ด้วยมันสมองและความสามารถในการเป็นสายลับของเธอยังมีอยู่เต็มร้อยเธอจึงไม่กระโตกระตากและคิดหาวิธีเอาตัวรอดก่อน ในตอนนี้เธอต้องอยู่ให้เป็นเย็นให้พอรอเจอร่างของตัวเองก่อน

" เอ่อ...คือว่า...น่าจะเพราะหลับไปนานช่วงนี้เลยรู้สึกว่าจำอะไรไม่ค่อยได้สมองไม่ค่อยประมวลผลน่ะ "

แม้จะเป็นคำแก้ตัวแบบน้ำขุ่นๆ แต่ก็เป็นประโยชน์ไม่น้อยเพราะดูเหมือนทุกคนจะเชื่อสนิทใจ

" คุณหนูไม่ต้องกลัวนะเดี๋ยวนิ่มจะค่อยๆ ฟื้นความจำให้คุณหนูเอง "

นิ่มที่ผ่านอุบัติเหตุมาพร้อมกันแต่เธอฟื้นตัวเร็วไม่ได้เป็นอะไรมากฟื้นขึ้นมาในอีกไม่กี่วันให้หลังจากอุบัติเหตุนั้น

" ขอบใจนะ "

ใบชาในร่างฟ้าลดาพูดออกมาเพียงเท่านั้นพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ที่ส่งไปให้สาวใช้ของตัวเอง อัคคีมองฟ้าลดาอย่างพิจารณาเขารู้สึกว่าเธอไม่เหมือนฟ้าลดาแต่จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเธอคือฟ้าลดาจริงๆ และถ้าเธอมีความจำเสื่อมจริงหมอก็ต้องบอกแล้วสิ สิ่งแรกที่เขารู้สึกได้คือเธอมองเขาอย่างไม่หวาดกลัวเหมือนแต่ก่อนแล้ว การพูดจาก็ดูเหมือนจะฉะฉานขึ้นหรือนี่เขาจะคิดไปเองทั้งหมดแต่ก็ช่างเถอะยังไงเขาก็ต้องหาคำตอบกับเรื่องนี้แน่

" ไม่เป็นอะไรมากแล้วก็กลับกันเถอะ นทีจองตั๋วขึ้นเครื่องกลับคืนนี้เลย "