Secretary of Mr. Caleb의 모든 챕터: 챕터 251 - 챕터 260

Conrad’s POVNang magsimula ang mahahabang talumpati sa stage, halos hindi na nakikinig si Jane. Nakatitig lang siya sa pintuan ng backstage corridor, habang ang mga daliri niya ay nanginginig sa ibabaw ng hapag-kainan. Hindi siya mapakali sa kaniyang kinaroroonan. Napapansin ko ang pamumutla niya, at ang paulit-ulit niyang pag-aayos sa salamin niya kahit hindi naman ito nahuhulog.Every time she took a sip of water, her hand shook. Every time someone clapped, she flinched.Tinitigan ko ang profile ng mukha niya sa ilalim ng dim light ng VIP table. She was trying so hard to keep her composure, trying so hard to convince herself that Mark was telling the truth about that damn mosquito bite. Pero kilala ko si Jane. Sharp siya, observant, at matalino. Deep down, the cracks were already forming in her neat, organized world.Habang nakatitig sa kaniya, naging mas malinaw sa utak ko ang mga impormasyong nakalap ng private investigator ko dalawang araw pa lang ang nakalilipas.Flashback.Nak

Jane’s POVAng lamig ng hangin mula sa dagat. Ang bawat hampas ng alon sa pampang ay parang gustong sumabay sa kaguluhan at galit sa loob ng dibdib ko.Nakatayo ako malapit sa dalampasigan, ilang daang metro ang layo mula sa maingay at maliwanag na gymnasium kung saan nagpapatuloy ang Municipal Gala. Tinanggal ko ang aking high heels at hinayaang lumubog ang aking mga daliri sa malamig na buhangin.Wala pa ring luhang lumalabas sa mga mata ko. Siguro sobrang napuno na ako, o kaya naman ay nagproseso na ang utak ko nung mga nakaraang araw pa lang habang nagdududa ako sa mga ikinikilos ni Mark. But the pain was real. It was a dull, heavy ache in the center of my chest—the agonizing realization that four years of my youth, loyalty, and sacrifices were thrown away for a complete lie."You know, high heels and sand don't usually go well together, Ms. Vandolf."Narinig ko ang pamilyar, malumanay, at baritonong boses sa likod ko. Hindi na ako nagulat. I knew he would follow me out here.Lumi

Conrad’s POVI consider myself a man of control.Sa mundo ng negosyo, wala akong transaksyon na hindi ko napapaikot sa daliri ko. Sa mundo ng mga babae, kabisado ko ang bawat galaw, bawat ngiti, at bawat panuntunan. Never catch feelings, never let them stay past sunrise, and always keep a safe distance.Pero habang hawak-hawak ko ang bewang ni Jane habang naglalakad kami sa kahabaan ng wooden pathway patungo sa VIP Beachfront Villa ko, pakiramdam ko ay itinatapon ng babaeng 'to ang lahat ng mga prinsipyo ko."Conrad... bakit umiikot 'yung mga puno ng niyog?" pabulong at halos umiiyak na tanong ni Jane.Nakasandal ang ulo niya sa dibdib ko. Ang kaniyang maliit na mukha ay namumula dahil sa alak, at ang kaniyang buhok ay bahagyang gulo-gulo mula sa hangin ng dagat. Hawak-hawak pa rin niya ang jacket ko na parang iyon na lang ang natitirang salbabida niya sa mundo." The trees aren't spinning, Jane. You're just completely wasted," malumanay kong sabi habang mas itinataas ko ang pag-alala

Conrad’s POVHer lips were soft, warm, and tasted faintly of sweet single malt scotch.For two long years, I had dreamed of this exact moment. Two years of watching Jane Vandolf from across my executive desk in Manila, admiring her sharp mind, her fierce independence, and the effortless beauty she tried so hard to hide behind her oversized glasses and strict, no-nonsense demeanor. She was always the untouchable, brilliant woman who could execute multi-million peso contracts without flinching, yet blush whenever I leaned in a little too close just to tease her.At ngayong nakakulong siya sa mga braso ko sa malamig na sahig ng banyo, pilit na ibinubuhos ang lahat ng sakit, galit, at pananabik sa isang halik... pakiramdam ko ay mawawalan ako ng sariling wisyo.I deepened the kiss for a split second, taking in her sweetness, feeling her small, delicate hands buried frantically in my hair. My body burned with a desire so intense it scared me. Every instinct inside me roared to sweep her up

Third-Person POVAng buong beachfront bungalow suite ay nababalot ng malamlam na kulay ambar na ilaw mula sa mga hanging lamps. Sa labas, naririnig ang mahinang hampas ng alon sa dalampasigan ng El Nido, pero sa loob ng kwarto, ang tanging dumadagundong ay ang mabilis na tibok ng puso nina Conrad at Jane.Nakatukod ang dalawang braso ni Conrad sa magkabilang gilid ng ulo ni Jane. Bahagyang nakabukas ang mga labi ng dalaga, mabilis ang paghinga habang ang kaniyang makinis at namumulang balat ay nagningning sa ilalim ng ilaw. Ang kaniyang dalawang kamay ay nanginginig pa ring nakahawak sa mga balikat ng binata."Jane..." pabulong at baritonong tawag ni Conrad.Ibinaba ni Conrad ang kaniyang mukha at hinuli muli ang mga labi ni Jane. Hindi ito nagmamadali; ito ay isang mabagal, malalim, at nakakalasing na halik na nagpalambot sa buong katawan ng dalaga. Dahan-dahang bumaba ang kaniyang mga halik mula sa labi ni Jane, patungo sa panga, at sa sensitibong bahagi ng kaniyang leeg."A-Ah... C