All Chapters of Desired by the Billionaire : Chapter 11 - Chapter 20

Cassandra Louise’s point of view“Good evening, ladies and gentlemen!” Umalingawngaw sa buong auction hall ang masiglang boses ng host nang tuluyan na itong pumasok sa stage, hawak ang mikropono at suot ang malapad na ngiti ng isang taong sanay manghikayat ng atensyon. Kasabay no’n ay bahagyang humina ang usapan sa paligid, at unti-unting napunta sa harapan ang tingin ng lahat. Magsisimula na ang pinaka-main event ng charity night. Ang auction. Ito ang pinakahihintay ng karamihan sa mga bisita. Halata naman sa mga mukha nila. Iyong iba ay nakaupo nang mas tuwid sa kani-kanilang upuan, ang iba nama’y nakasandal ngunit mas naging matalas ang tingin sa stage, at ang ilan ay tahimik lang na pinaglalaruan ang hawak na wine glass habang hinihintay kung anong unang ilalabas ng pamilya Sandejas. Hindi lang kasi ito basta-bastang paandar sa charity event. Lahat ng item na ilalabas sa auction ay may katumbas na prestige, influence, or value, at siyempre, lahat ng perang malilikom at mga kon

Cassandra Louise’s point of viewMatangkad, maayos manamit, at may mukha na mukhang sanay magpatawa kahit sa seryosong sitwasyon. He looked expensive in the effortless kind of way, at nang makita niya ako ay agad siyang ngumiti na parang matagal na niya akong hinihintay. “Klaus,” pakilala niya, sabay abot ng kamay. “Kla-yus ang pronunciation.”Nag-alangan pa ako nang kaunti bago nakipagkamay. “Nasa loob ang tunay na bumili sa ’yo,” dagdag niya, parang nagkukuwento lang ng tsismis. Napakurap ako. “Huh?” Natawa siya, bahagyang yumuko palapit sa akin na parang may ibubulong na sekreto. “Front man lang ako ni gago. Huwag kang matakot. Mukhang siya pa ang mas takot sa ’yo.” Tumaas ang isang kilay ko. Before I could ask anything else, mabilis siyang umatras at itinuro ang loob ng suite. “Good luck,” sabi niya, tapos humirit pa ng pabulong, “At don’t tell him na kinamayan kita. Baka hindi na ako sikatan ng araw.” At bago ko pa maproseso ang kalokohang sinabi niya, tumawa siya at tulu

Cassandra Louise’s point of viewIlang segundo niya lang akong tinitigan, para bang tinatantsa kung nagbibiro ba ako. Pero nang makita niyang wala akong balak umatras, napabuntong-hininga na lang siya at marahang tumalikod. Wala siyang sinabi agad. Sa halip, naglakad siya palabas ng suite at tumuloy sa balcony, saka inilabas ang isang stick ng sigarilyo mula sa bulsa niya. Sinindihan niya iyon nang walang imik, ang ilaw mula sa lighter saglit na tumama sa matalim na linya ng panga niya bago muling nilamon ng dilim at city lights ang mukha niya. Napairap ako at sumunod sa kanya. The night air was cooler outside, pero hindi iyon sapat para pahupain ang init ng ulo ko. Paglapit ko sa kanya, mabilis kong inagaw ang sigarilyo sa pagitan ng mga daliri niya. “Who told you to smoke?” tanong ko, taas-kilay. Bahagya siyang napalingon sa akin, halatang hindi inasahan ang ginawa ko. “The hell you care?” Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko lang siya nang diretso, seryoso, hanggang sa tulu

Cassandra Louise’s point of view“Agnes,” sagot mula sa kabila. Tumayo ako at pinagbuksan siya. “Kailangan mo?” Pagkapasok niya ay agad siyang sumilip sa likod ko na para bang baka may ibang tao pa sa loob. Nang makitang wala, saka siya lumapit sa akin at ibinaba ang boses. “Nag-message ’yong bidder,” bulong niya. Tinaasan ko siya ng kilay. “Excuse me?” “May appointment ka raw bukas.” Napatitig ako sa kanya nang ilang segundo bago ako napahalakhak nang mahina. “Ano? Hindi na ako maid dito?” “Hindi naman sa gano’n,” depensa niya agad, tumatawa rin. “Temporary partner ka lang ng bidder mo.” “Temporary partner,” ulit ko, sabay turo sa sarili ko. “Ang ganda ng job promotion ko, ah.” Mukhang hindi ko na nga magagampanan nang maayos ang totoong trabahong pinasok ko dahil sa kung anu-anong trip sa buhay ni Agnes na palagi akong nadadamay. “Hehe. Kami bahala kay Kuya, promise,” sabi niya. Napaismid ako. “Naipaalam n’yo na ba ako sa kumag na ’yon?” Kahit alam ko naman ang totoo, hi

Cassandra Louise’s point of viewHe stared at me for a second, then scoffed under his breath. “Pwede naman.” Napalingon ako sa kanya. “Excuse me?” “Wala.” Umayos siya ng upo at ibinaba ang cellphone sa tabi niya. “I just said pwede naman.” Napairap ako at lumapit sa kama, saka walang pakundangang umupo sa gilid nito. “Ang kapal ng mukha mo.” He didn’t even look offended. If anything, lalo pa siyang naging kampante. “I miss you,” sabi niya, this time in a softer voice, like that would magically make me ignore how ridiculous he was acting. Napalingon ako sa kanya, walang emosyon ang tingin. “Isang gabi ka lang wala sa inyo, Vicente.” “So?” “So tantanan mo ako.” “Hindi nga pwede,” reklamo niya, sabay simangot. “Isang gabi lang ‘yon sa’yo. Sa’kin, matagal ‘yon.” Napatigil ako sandali, saka ko siya tinitigan nang masama. “Ang corny mo.” “Pero effective.” “Hindi.” Sagot ko.“Sinungaling.” “Vicente.” Ngumiti lang siya, iyong tipong halatang natutuwa sa inis ko. I should’ve been