All Chapters of Desired by the Billionaire : Chapter 21 - Chapter 30

Cassandra Louise’s point of viewHindi ko inaasahan na ganoon sila kadaling makakatanggap sa akin. Oo, mabait sila sa akin noon pa man, pero iba pa rin iyong hayagan nilang sasabihin na ganoon. There was warmth in the way they looked at me, the kind that didn’t feel forced or polite or conditional. It felt real. And that, more than anything, caught me off guard. “Can I still work as your maid, though?” tanong ko, half-joking and half-serious, dahil kahit ako, hindi ko alam kung anong exactly ang setup pagkatapos ng lahat ng nangyari. Mukhang hindi rin nila inaasahan ang tanong ko dahil sabay-sabay silang napatingin sa akin. “Mhm,” sagot agad ni Vicente, seryosong-seryoso. “Pero sa akin na lang.” Napalingon ako sa kanya. “Ano?” “Akin ka na,” ulit niya, as if he was stating the most obvious fact in the world. “So sa’kin ka na lang magtrabaho.” “Ayan na,” natatawang sabi ni Ma’am Silvianna. “Bumoses na naman.” “Hindi ko siya pinapayagan sa pagiging possessive,” reklamo ko, kahit r

Cassandra Louise’s point of viewNapatingin ako sa mukha niya nang mas mabuti. Base sa expression niya, she looked stressed. Hindi iyong simpleng irita lang o pagod sa event. There was something sharper in her eyes, something restrained, like she was trying very hard not to explode in the middle of a party. “Bakit?” tanong ko ulit, mas mahinahon na this time. “Ano bang nangyari?” “Nothing.” “Agnes.” “Wala nga.” Mukhang wala pa siyang balak magsalita, kaya hinayaan ko muna siya. Kilala ko rin naman ang tipo ng mga taong kailangan munang mapakalma bago tuluyang umamin kung ano talagang problema. Sakto namang may dumaan na waiter na may dalang tray ng drinks, halo-halong alak at cocktails. Inabutan ko ng isang baso si Agnes at kumuha rin ako ng isa para sa sarili ko. “Here,” sabi ko habang inaabot sa kanya ang baso ng alak. “Baka sakaling gumanda ugali mo.” I lifted my own glass. “Cocktail lang ako. Ayoko ng alak ngayong gabi.” “Too late,” bulong niya. Napabuntong-hininga ako.

Agnes Riley’s point of view“What now, Mom?” Hindi ko na talaga naitago ang inis sa boses ko nang tawagin ako ni Mom sa office nila ni Dad. Kakatapos ko lang sa isang meeting at balak ko sanang dumiretso sa kwarto para magpahinga kahit saglit, pero mukhang hindi yata uso ang katahimikan sa pamilyang ito. The moment I stepped inside and saw both of them looking suspiciously calm, alam ko nang may ipapagawa na naman sila sa akin. “Last time na pinag-handle n’yo ako ng event, may asungot,” bulong ko habang nakanguso, hindi man lang sinusubukang itago ang sama ng loob ko. Napataas ang kilay ni Mom. “Hmm?” That one syllable alone already told me she was trying to figure out bakit ganito na naman ang timpla ko. As if hindi obvious. As if hindi niya alam kung sino ang tinutukoy ko. “He’s a good guy,” sabi niya, calm and composed as always, na para bang kaya niyang i-dismiss ang buong problema ko gamit lang ang isang simpleng linya. “Matutulungan ka niya.” “Mom,” reklamo ko agad. “And

Agnes Riley’s point of viewPero imbes na patulan ang kalokohan ko, huminga lang siya nang malalim at ibinaba ang tingin sa laptop, clearly forcing himself to stay professional. “Fine,” sabi niya sa huli. “Listen carefully.” At doon na niya sinimulang ipaliwanag sa akin ang buong setup ng event. To be fair, maayos siyang mag-explain. Very organized, very clear, and annoyingly efficient. I hated that I had to admit that. He broke everything down into sections, from the flow of the program to the guest arrangements, the donation segment, the contract presentations, and even the backup plans in case may pumalya sa schedule. By the time he was done, may idea na rin ako sa gusto nilang mangyari. “So basically,” sabi ko habang nakasandal sa sofa at iniikot ang pen sa pagitan ng mga daliri ko, “our theme is casual, elegant, but still formal enough for business negotiations?” Tumango siya. “Exactly.” I nodded slowly. “Okay. That’s manageable.” “As for the decorations,” dagdag niya, scr

Agnes Riley’s point of view“They prefer it like this,” dugtong niya. “Hindi masakit sa mata, hindi masyadong maliwanag tignan, and it still looks expensive.” He glanced at me before continuing, “Mas gusto nila ‘yung simple but elegant. Classy. Besides, they’re not in our generation para ma-feel ‘yung aesthetic vibe na ina-achieve mo.” Napapikit ako saglit. Annoying. Very annoying. Pero mas nakakainis dahil may point siya. Wala na akong nagawa kung hindi ang sumang-ayon. Masyado ko na naman kasing nilalagay ang sarili kong preference sa ginagawa ko at nakakalimutan kong ibang tao pala ang makikinabang noon. Hindi naman ako ang bisita. Hindi rin ako ang target ng event. Kung gusto kong magmukhang maayos ang trabaho namin, kailangan kong ihiwalay ang sarili kong taste sa kung ano talaga ang bagay sa okasyon. “Thanks for telling me,” sinserong sambit ko kahit labag naman talaga sa loob ko ang nangyayari. Ngumisi lang siya sa akin, iyong tipong halatang natutuwa siya na napilit niy