All Chapters of Desired by the Billionaire : Chapter 41 - Chapter 50

Reed Alaric’s point of viewI don’t really know how to explain things. Hindi ako magaling sa gano'n. Words have never been my strongest suit. Hindi ako magaling sa mga ganitong bagay. I've never been the type to openly talk about what's on my mind, lalo na kung feelings o dahilan ang usapan. Mas madali para sa akin ang kumilos kaysa magpaliwanag, kaya kahit ako, hindi ko maintindihan kung bakit may isang tao na paulit-ulit na pumapasok sa isip ko. There's just something about Riley. Something that keeps pulling my attention toward her no matter how much I try to ignore it. Every time she rolls her eyes at me, gets annoyed, or throws an insult my way, I somehow find myself wanting to tease her even more. It didn't make sense, and honestly, I wasn't planning on figuring it out anytime soon. "Are you sure you don't know her?" tanong ni Klaus habang nakasandal sa island bar. Bahagya niyang iniikot ang cocktail sa kamay niya habang may mapanuksong ngiti sa labi, para bang may alam siy

Reed Alaric’s point of viewFrom strangers, we slowly became a team. Hindi kami iyong tipo ng partnership na agad naging close. Madalas pa nga kaming magbangayan noong una dahil magkaibang-magkaiba ang paraan namin ng pagtatrabaho. Si Riley, gumagawa ng sariling paraan. Ako, sumusunod sa nakaplano. She hated that. Pero habang tumatagal ang mga misyon namin, natutunan naming magtiwala sa isa't isa. Dumating sa puntong hindi na namin kailangang magsalita para maintindihan ang susunod na galaw ng bawat isa. Eventually... We became trios. Ako. Si Riley. At si Klaus. Tatlong taong handang magbuwis ng buhay para sa isa't isa. Hanggang sa dumating ang araw na kinailangan kong lumayo. "By the way," biglang sabi ni Klaus, pinutol ang paglalakbay ng isip ko. "Balita ko, isang buong araw daw natulog si Riley." Napatingin ako sa kanya. "Mhm." Maikli lang ang isinagot ko habang muling umiinom ng alak. Pero sa loob loob ko, kusa na namang bumalik ang alaala ng nangyari ilang araw na

Reed Alaric’s point of view"Tagal mo naman." Iyon agad ang bungad ni Riley nang makabalik ako sa pwesto namin. Nakasandal pa rin siya sa couch habang nakakunot ang noo, pero hindi na niya itinago ang tingin niya sa tray na dala ko. Halatang sinusubukan niyang magmukhang iritable, pero kitang kita sa paraan ng paglipat ng tingin niya sa pagkain na gutom na gutom na talaga siya. "Bilis mo namang mainip," natatawa kong puna habang marahang ibinababa ang tray sa maliit na mesa sa harap niya. Maingat kong inayos ang mga plato at inilapit sa kanya ang mga pagkaing pinili ko. Hindi ako kumuha ng mabibigat na pagkain dahil alam kong hindi na siya makakakain nang marami sa ganitong oras. Sa halip ay puro finger foods, ilang pirasong desserts, at mga pagkain na madaling kainin habang nagpapahinga. Napatitig siya sa tray bago muling tumingin sa akin. "Ikaw pumili ng lahat ng 'to?" "Mukha bang may ibang gumawa?" Napairap siya. "Mayabang." "Pero..." Bahagya niyang pinisil ang labi niya b

Cassandra Louise’s point of view"Haaaaay!" Napabuga ako ng mahabang buntong hininga habang tamad na iniinat ang mga braso ko. Pagkasara ko ng pinto ng kwarto ay agad akong napanguso at napakamot sa ulo. "Super nakakapagod." "Back to normal na naman." Mahina ko lang iyong ibinulong sa sarili ko habang naglalakad palabas ng kwarto. Tahimik ang buong mansyon ngayon. Wala ring masyadong ganap nitong mga nakaraang araw. Hindi ako pinepeste ni Vicente, na siguradong abala na naman sa trabaho niya. Si Agnes naman ay may sarili ring pinagkakaabalahan. Madalas ko na lang silang marinig ni Reed na nagtatalo, pero parang normal na lang iyon sa kanilang dalawa. Honestly... Minsan natutuwa akong makita silang magkasama. They look cute together. Bagay silang mag-asaran. Kahit halos araw araw silang nagtatalo, halata namang komportable sila sa isa't isa. "Cassandra." Napalingon ako nang marinig ko ang boses ng mayordoma. "Po? Bakit po?" Takang tanong ko. Kakalabas ko pa lang ng kwarto, h

Cassandra Louise’s point of viewParang biglang tumigil ang mundo ni Agnes sa sinabi ko. Agad lumaki ang mga mata niya habang unti unting namumula ang pisngi hanggang sa tainga. Mabilis siyang umiwas ng tingin at kunwari'y abalang inayos ang unan sa kandungan niya, pero lalo lang siyang nahalata. Boom. Huli. Hindi ko na napigilang matawa. Napahawak pa ako sa tiyan ko habang pinagmamasdan ang obvious na reaksyon niya. "Hey." "Hey." "Don't you dare change the topic." "Ate naman!" Reklamo niya habang unti unting umaatras sa kama, para bang umaasang makakatakas siya kapag lumayo siya sa akin. Napailing ako habang natatawa sa obvious niyang reaksyon. Hindi ko na kailangang pilitin pa siyang umamin dahil sa mukha pa lang niya, halata nang may tinatago siya. Namumula ang magkabilang pisngi niya habang pilit na iniiwas ang tingin sa akin, saka niya niyakap nang mahigpit ang unan na para bang iyon ang sasalo sa kahihiyan niya. "Wala naman akong ginagawa," natatawa kong sabi habang na