บทที่ 6 หนี

รามถอนริมฝีปากออก แล้วก้มจ้องมองใบหน้าของพะพาย ที่ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นสีแดงระรื่นไปทั้งหน้า หึหึ พะพายพอได้อิสระกลับมา ก็รีบหายใจถี่เพื่อเอาอากาศเข้าปอด เธอยืนจ้องหน้าของชายตรงหน้าเขม็งอย่างคาดโทษ 

“ถ้าเธอตบฉันอีกครั้ง…ฉันสัญญาว่าจะทำมากกว่าจูบอย่างแน่นอน!!” 

รามก้มพูดเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูของพะพาย เพื่อเตือนแม่ตัวแสบที่กล้าตบหน้าของเขา บอกเลยว่าตอนนี้เขาเครื่องติดแล้ว พร้อมทุกเมื่อเลยก็ว่าได้ ถ้าเธอยังพยศใส่เขาไม่เลิก เขาก็จะจับเธอกินตรงนี้ซะเลย

“...” 

พะพายได้แต่ยืนกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ด้วยความโกรธที่ตัวเองทำอะไรผู้ชายคนนี้ไม่ได้ แถมจูบแรกของเธอที่รักษามาตั้งนาน ก็ยังต้องมาเสียให้ผู้ชายคนนี้ไปอีก พะพายได้แต่ยืนนิ่งกำหมัดแน่นอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มไม่ขยับไปไหน เธอจะทำอย่างไงกับผู้ชายคนนี้ดีนะ

“ปล่อย….ฉันจะกลับแล้ว เพื่อนของฉันรออยู่” พะพายพูดเสียงอ่อนและเบาลง ลองเปลี่ยนใช่ไม้อ่อนกับเขาดูบ้างเผื่อจะได้ผล เธอเหนื่อยกับชายหนุ่มคนนี้เหลือเกิน

รามกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นเมื่อเห็นคนในอ้อมกอดของตัวเองเริ่มอ่อนลงแล้ว ต้องอย่างนี้สิ รามเห็นพะพายยืนนิ่งไม่ได้คิดหนีเขาอีก เลยยิมคล้ายวงแขนแกร่งที่กอดรัดเอวเธอไว้ออก จากนั้นก็ใช้มืออีกข้างหยิบกระดาษใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วส่งให้พะพายดูก่อนพูดขึ้น

“ไปสนุกกับผมสักคืน…แล้วคุณก็เอาใบนี้ไป...สนใจไหมครับคนสวย” รามพูดขึ้น พร้อมโชว์เช็ดเลขเจ็ดหลักให้คนในอ้อมกอดดู 

“…” 

พะพายยืนจ้องมองเช็ดในมือสลับกับจ้องมองใบหน้าของรามไปมา นี่เขาพูดไม่รู้เรื่องใช่ไหมเนี่ย! เขาคิดว่าผู้หญิงทุกคนอยากได้เงินของเขากันหมดเลยหรือไง!! 

 พะพายยืนนิ่ง เพื่อสงบสติอารมณ์ของเธอให้เย็นลง เธอยืนจ้องใบหน้าหล่อเหลาอยู่สักพัก โดยที่ไม่ได้พูดตอบอะไรออกไป

“ว่าไงครับคนสวย….มันดีกว่าการเป็นดีเจอีกใช่ไหมล่ะ” 

รามปล่อยมือจากแขนที่จับพะพายเอาไว้ แล้วเลื่อนมือขึ้นมาลูบไล้แก้มขาวเนียนของเธอไปมา เขาไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะไม่หวั่นไหวกับตัวเลขที่เขาให้เลยสักนิด

พะพายเงยหน้าขึ้นจ้องมองหน้าของราม แล้วยิ้มออกมาก่อนเธอจะใช่มือหนึ่งหยิบเช็ดใบนั้นมาจากมือของเขา แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นโอบลำคอของเขาเอาไว้ ใบหน้าสวยโน้มเข้าหาเพื่อให้ใกล้ชิดกับเขามากขึ้น จนใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กัน จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

“น่าสนใจ...เหมือนกันนะคะ” พะพายจ้องหน้ารามแล้วพูดขึ้นอย่างยั่วยวน จนร่างสูงตรงหน้าเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“...” 

รามเห็นว่าเหยื่อของค่ำคืนนี้ติดกับของเขาแล้ว ก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างผู้มีชัย คิดอยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ ผู้หญิงคนไหนบ้างที่จะไม่สนใจเงินของเขา

ตุบ...เป๊าะ...ตุบ..!!!!

“โอ๊ย!...นี่เธอ...อ๊ะ!..เจ็บนะ…โอ๊ย!...กลับมานี่นะแม่ตัวแสบ…!!!”

เสียงของรามร้องดังลั่นทั่วห้อง สภาพของเขาในตอนนี้คือกำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล มือข้างหนึ่งจับจมูกโด่งของตัวเองเอาไว้ แล้วดูเหมือนว่าตอนนี้จะมีเลือดไหลออกมานิดหน่อยด้วย รามจ้องมองออกไปทางประตูด้วยความโกรธ ไม่ติดเลยว่าเจ้าพ่อคาสิโนยักษ์ใหญ่อย่างเขา จะต้องมาเสียท่าให้กับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียว แม่ตัวแสบได้วิ่งหนีเขาไปแล้ว แสบจริง ๆ อย่าให้จับได้นะ เขาจะจับกินไม่ให้เหลือซากเลย!!!!

พอออกมาจากห้องแต่งตัวได้ พะพายก็รีบวิ่งหนีตรงไปหาพวกเพื่อน ๆ ทันที เมื่อครู่ตอนนี้พะพายได้ใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดลำคอของรามเอาไว้ เธอหาจังหวะที่เขาเผลอใช้รองเท้าส้นสูงของเธอ กระแทกไปที่เท้าของเขาอย่างแรงหนึ่งที บอกเลยถึงเขาจะใส่รองเท้าหนังชั้นดีมาจากไหน ก็คงสู้รองเท้าส้นเข็มห้านิ้วของเธอไม่ได้หลอก 

จากนั้นพอเขาตกใจพะพายก็ใช้มือที่โอบรัดลำคอของเขาให้ก้มตัวลงมา แล้วใช้หัวของตัวเองชนใส่หน้าของเขาไปอีกหนึ่งที และปิดท้ายด้วยการใช้กระเป๋าแบรนด์เนมชื่อดังที่เธอซื้อมาราคาหลายแสน ตีเข้าไปที่กลางหลังของเขาอีกสองสามที จนร่างของเขาล้มลงไปนอนกับพื้น จากนั้นเธอก็วิ่งหนีออกมาจากห้อง มาหาเพื่อน ๆ ที่รถทันที

     'สมน้ำหน้า....หื่นดีนัก'