บทที่ 5 ปล่อย

หมับ!!

“อ๊ะ!…นี่คุณจะทำอะไร…ปล่อยฉันนะ!!” 

พะพายร้องลั่นขึ้นเสียงดัง เมื่ออยู่ ๆ แขนของเธอก็ถูกมือหนาจับจากทางด้านหลัง แล้วกระชากเธอเข้ามาหาตัว พร้อมใช้แขนแกร่งอีกข้างของเขาโอบรัดเอวบางของเธอเอาไว้แน่น พะพายถูกมือหนาดึงกระชากแบบไม่ได้ตั้งตัว  ร่างกายเลยเซไปหาเขา จนใบหน้าของเธอชนกับแผงอกกำยำของเขาเข้าเต็ม ๆ

“ไม่สนใจจริง ๆ เหรอครับ…ผมรวยมากนะ จะบอกให้” 

รามก้มมองร่างเล็กที่กำลังดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองอย่างพอใจ ก่อนจะแกล้งก้มใบหน้าพูดกระซิบข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พะพายสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ข้างหู ก็สะดุ้งเฮือกขนลุกซู่ไปทั่วร่างทันที

“ไม่สนใจค่ะ…ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ” พะพายพยายามดิ้นหนีสุดแรงเพื่อจะออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม แต่มันก็ไม่ได้ผลเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะเขากอดเธอไว้แน่นมาก

“จะไม่ฟังข้อเสนอหน่อยเหรอครับ…เผื่อคุณอาจจะเปลี่ยนใจ” 

รามพยายามพูดหว่านล้อมหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง ก่อนที่จะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แล้วก้มเอาปลายจมูกโด่งมาถูไถที่ซอกคอขาวหอมของเธออย่างหยอกเย้า ตัวทั้งหอมแถมยังนุ่มนิ่มอีก เธอช่างถูกใจเขาซะจริง ๆ เลย

“บอกให้ปล่อยไง…ถ้าคุณอยากมาก ก็ไปหาซื้อผู้หญิงข้างนอกนู่น…เพราะฉันไม่ขาย...!!” 

พะพายดิ้นรนไปมาในอ้อมกอดแกร่ง ในที่สุดความอดทนของเธอก็หมดลง ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองคนตัวสูง แล้วพูดตะคอกใส่เขาออกไปเสียงดังอย่างเหลืออด บอกเลยตอนนี้เธอโมโหมาก และจนปัญญากับเขาแล้วจริง ๆ จะกอดแน่นอะไรขนาดนี้เนี่ย!!!

“ปากดีจังเลยนะคนสวย” 

รามไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับน้ำเสียงและท่าทีของพะพาย ที่จ้องมองเขาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อในตอนนี้ แต่เขากลับรู้สึกสนุกมากขึ้นกว่าเดิม ที่ทำให้หญิงสาวตรงหน้าโกรธได้ เธอเป็นคนแรกเลยก็ว่าได้ ที่กล้าตะคอกใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวแบบนี้ แต่เขากลับไม่รู้สึกโกรธเธอเลยสักนิด 'ไม่ขาย' งั้นเหรอ หึหึ แล้วไง

 รามจ้องมองใบหน้าของพะพายที่เอาแต่พูดไม่หยุด อยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง ริมฝีปากที่แต่งแต้มไปด้วยลิปสติกสีแดงขยับไปมาไม่หยุด เห็นแล้วทำให้เขาคิดอย่างใช้ริมฝีปากของตัวเองปิดหยุดเสียงนั้นซะเหลือเกิน

 “อย่างคิดว่าเป็นเพื่อนกับเจ้าของผับแล้วจะทำอะไรก็ได้นะ…ปล่อยฉันนะ..อื้อ ๆ...อื้อ ๆ” พะพายต่อว่ารามอย่างไม่เกรงกลัว แต่อยู่ ๆ เสียงของเธอก็ต้องเงียบหายไปอย่างห้ามไม่ได้ 

แล้วและร่างกายของรามมันก็ตอบสนองกับความคิดของเขาได้อย่างลืมตัว พอรู้สึกอีกทีก็เผลอก้มหน้าลงมาประกบจูบริมฝีปากเล็กของเธอไปซะแล้ว พอรามรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป ก็รีบผวาตัวออกมา จากนั้นก็รีบปล่อยตัวร่างเล็กออกจากอ้อมกอดทันที

เพียะ!!

“ไอ้คนโรคจิต!!” 

พอพะพายหลุดพ้นจากอ้อมกอดของรามได้ ก็รีบเอามือข้างหนึ่งยกขึ้นมาเช็ดริมฝีปากของตัวเอง ที่พึงถูกชายตรงหน้าขโมยจูบแรกไป ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นตบหน้าของเขาอย่างสุดแรงไปหนึ่งที กล้าทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง มันจะรังแกกันมากเกินไปแล้วนะ

“นี่คุณ...!!” ใบหน้าหล่อเหลาข้างหนึ่งหันไปตามแรงตบของหญิงสาวตรงหน้า มันเร็วมากจนเขาตั้งตัวไม่ทัน รู้สึกอีกทีหน้าของเขาก็เจ็บชาขึ้นมาซะแล้ว ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงมาตบหน้าของเขาแบบนี้

“อ๊ะ!...ปล่อยฉันนะ...จะทำอะไร...อื้อ ๆ...อื้อ ๆ ๆ” พะพายร้องโวยวายเสียงดังขึ้น เมื่อถูกชายหนุ่มตรงหน้าจู่โจมเข้ามาจับเธออีกครั้ง

 รามที่ถูกพะพายตบหน้าจนเจ็บชา ก็เริ่มโกรธขึ้นมาจริง ๆ มือหนากระชากแขนของหญิงสาว ที่กำลังจะเดินหนีให้เข้ามาหาตัวเองอีกครั้ง จากนั้นก็ใช้มืออีกข้างจับที่ท้ายทอยของเธอเอาไว้ แล้วก้มลงประกบริมฝีปากของตัวเองจูบปากของเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้แค่ประกบจูบปากกันเฉย ๆ เหมือนครั้งก่อน 

รามได้กดริมฝีปากของตัวเองบดขยี้ริมฝีปากของพะพายอย่างรุนแรง พร้อมพยายามแทรกลิ้นของตัวเอง เข้าไปในโพลงปากเล็กของเธออย่างเอาแต่ใจ จนริมฝีปากเล็กเจ็บระบมไปหมด พะพายได้แต่ร้องครางประท้วงอยู่ในลำคออย่างแผ่วเบา และดิ้นรนต่อต้านเขาอย่างสุดกำลัง มือเล็กข้างที่ไม่ได้ถูกจับ ก็ทุบตีแผ่นอกกว้างไปมาไม่หยุด เพื่อให้เขายอมถอนจูบออกไปซะที ร่างบางของพะพายที่อ่อนประสบการณ์ในด้านนี้ ก็เริ่มขาดอากาศหายใจเข้าไปทุกที รามเหมือนจะรู้ว่าเธอจะเริ่มไม่ไหวแล้ว เลยยอมถอนริมฝีปากของตัวเองออกจากริมฝีปากบางอย่างน่าเสียดาย หึ คิดว่าจะเก่ง!!