บทที่ 8 หวงน้องสาว

“กลับบ้านไปเฟย์จะดูแลพี่ธามเอง”

“ไม่ต้องห่วงพี่หรอก ห่วงตัวเองเถอะ จะเรียนทันเพื่อนไหม พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแล้วนะ ห้ามหยุด” เขาสั่งหน้าตาจริงจัง

“แต่พรุ่งนี้พี่ได้กลับบ้านแล้วนี่คะ ใครจะพาพี่กลับบ้าน”

“เดี๋ยวพี่ให้เพื่อนมารับก็ได้ พรุ่งนี้เธอไปเรียน เลิกเรียนแล้วก็กลับไปเจอกันที่บ้านเลย”

“ก็ได้ค่ะ พี่ธามคะ เฟย์จะกลับบ้านไปเอาของใช้ส่วนตัว พี่ธามจะเอาอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถาม

จริงสิ... พรุ่งนี้เขาจะได้กลับบ้าน เขาควรจะต้องมีเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว และกางเกงใน...

“พี่รบกวนหยิบของใช้ส่วนตัวในห้องน้ำ เสื้อผ้าให้พี่สักชุด เอ่อ... เอากางเกงในมาให้พี่ด้วยนะ” ประโยคสุดท้ายเขาพูดเสียงเบา ส่วนคนได้ยินนั้นหน้าแดงก่ำไปจนใบหู เธอเป็นเพิ่งแตกเนื้อสาวได้ไม่นาน พอได้ยินสิ่งที่เขาต้องการก็รู้สึกขัดเขินไม่น้อย

“ได้ค่ะ”

“อ้อ... รบกวนหยิบ Macbook มาให้พี่ด้วยนะ พี่จะเช็กงาน”

“ได้เลยค่ะ”

“เธออายุเท่าไหร่แล้ว ถึง 18 แล้วหรือยัง ขับรถเป็นไหม”

“เฟย์ขับรถเป็นค่ะ แต่เฟย์เพิ่งอายุ 17” เธอตอบ ธันเมธใช้ความคิดก่อนตัดสินใจอะไรบางอย่างออกมา

“งั้นไม่เสี่ยงดีกว่า เรียกรถเอานะ ถ้ามีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอดเวลาเลย”

“ได้ค่ะ”

//////////

กานต์สินีกลับถึงบ้าน เธอรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ จากนั้นก็เก็บเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋า ไม่ลืมที่จะหยิบชุดนักเรียนสำหรับวันพรุ่งนี้ติดไปด้วย ตามด้วยกระเป๋านักเรียน พอจัดการของของตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินเข้าไปในห้องของเขา เธอยังจำได้อยู่เลย วันแรกที่เข้ามาในบ้านหลังนี้ เขากำชับนักหนาว่ารักความเป็นส่วนตัว ห้ามไม่ให้เธอเข้ามายุ่มย่ามในห้องนอนและห้องทำงานของเขา แต่พอถึงตอนนี้เขาประสบอุบัติเหตุ ธันเมธให้เธอเข้ามาหยิบของในห้องของเขาได้เลย

เธอมองห้องนอนที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรู เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเป็นสีดำ ดูทันสมัยมาก ไม่รอช้า รีบไปหยิบของใช้ส่วนตัวในห้องน้ำ หยิบเสื้อผ้า แล้วก็... กางเกงใน... เธอดึงลิ้นชักออกมา เห็นกางเกงในก็หยิบมาใส่กระเป๋าสะพายข้างสีดำของเขา บางทีเธอก็ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าแค่กางเกงใน ทำไมเธอต้องอายจนหน้าร้อนฉ่าแบบนี้ด้วย!

จากนั้นเธอก็เรียกรถแล้วไปโรงพยาบาล ก่อนจะขึ้นไปที่ห้อง เธอไม่ลืมที่จะซื้อขนมซื้อผลไม้ และซื้อชาเย็นติดไปเผื่อเขา เมื่อประตูห้องถูกเปิดออก เธอพบว่าธันเมธไม่ได้อยู่คนเดียว แต่มีเพื่อนมาอยู่ด้วยอีกคน

“สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ชายตรงหน้าคือคนที่เธอเห็นเมื่อคืน

“รู้จักเพื่อนพี่แล้วใช่ไหม”

“พี่ที่มาเมื่อคืนใช่ไหมคะ”

“ครับ ยังไม่รู้จักชื่อพี่ใช่ไหม พี่ชื่อปาล์มนะ” ปณิธานแนะนำตัวเอง

“ค่ะพี่ปาล์ม พี่ธามคะ เฟย์ซื้อขนม ซื้อผลไม้ ซื้อชาเย็นมาเผื่อด้วย ไม่รู้ว่าพี่กินชาเย็นได้ไหม”

“พี่ไม่อยากกินชาเย็น พี่อยากกินกาแฟมากกว่า”

“กินกาแฟไม่ได้นะคะ พี่ธามต้องพักผ่อน” เธอแย้ง

“แต่ชาเย็นมันก็มีคาเฟอีนนะ เหมือนกันนั่นแหละ”

“มีคาเฟอีน แต่มีน้อยกว่ากาแฟ กินชาเย็นดีกว่าค่ะ กินแก้ขัดไปก่อน พี่ต้องพักผ่อนให้มากๆ” เธอเริ่มกล้าพูดมากขึ้น ธันเมธรับชาเย็นขึ้นมาดูด รสชาติไม่หวานมาก เธอแกะกล่องขนมคุกกี้ให้เขาแล้วหันไปจัดเสื้อผ้าใส่ตู้ ปณิธานมองหญิงสาวที่ทำโน่นจัดนี่อย่างเพลิดเพลิน ธันเมธหันไปเห็นก็หน้านิ่วทันที

“มึงมองอะไร”

“เฟย์นี่เป็นเด็กขยันนะ ตัวก็เล็กแต่ทำโน่นทำนี่ไม่หยุดเลย” ปณิธานเอ่ยปากชม ธันเมธวางแก้วชาเย็นลงบนโต๊ะเต็มแรง ไม่ชอบใจนักที่เพื่อนเอาแต่จับจ้องแม่เด็กสาวของเขา

“มึงกลับไปได้แล้ว มานานแล้วนี่”

จะห้ามไม่ให้มองก็ทำไม่ได้ จะห้ามไม่ให้คุยก็ห้ามไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้ก็ไล่กลับบ้านซะเลย!

“กูเพิ่งมาเอง จะรีบไล่ไปไหน”

“กูอยากนอนหลับพักผ่อน”

“มึงจะนอนก็นอนไปสิ กูไม่ได้ไปกวนอะไรมึงสักหน่อย” ปณิธานแย้ง ยิ่งทำให้ธันเมธหงุดหงิดมากขึ้น

“กูหลับแล้วมึงจะอยู่ทำเพื่อ?”

“อยู่เป็นเพื่อนน้องสาวมึงไง ไม่กลัวน้องเขาเหงาเหรอ” ปณิธานพูดเสียงดังขึ้น กานต์สินีได้ยินแล้วหันมามองเขา เธอยิ้มให้ปณิธานก่อนจะพูดออกมา

“พี่ปาล์มไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนเฟย์ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเฟย์ก็จะทำการบ้านแล้ว ไม่เหงาหรอกค่ะ” กานต์สินีหยิบการบ้านขึ้นมาวางบนโต๊ะกินข้าว

“เห็นไหม น้องสาวกูไมได้เหงา มึงกลับไปได้แล้ว จะได้ไม่รบกวนน้องสาวกูทำการบ้าน” ธันเมธรีบไล่ ปณิธานถอนหายใจอย่างเซ็งๆ

“ก็ได้ พรุ่งนี้เดี๋ยวกูมารับมึงที่โรงพยาบาล โอเคไหม”

“โอเค ขอบคุณมาก”

ปณิธานเดินออกจากห้องไปแล้ว กานต์สินีก้มหน้าก้มตาทำการบ้านอย่างจริงจัง ขณะที่เขาหยิบ Macbook ออกมาเช็กงาน เธอหันมามองชายหนุ่มแล้วก็ทำหน้านิ่ว

“ไหนพี่ธามบอกว่าจะนอนไงคะ ทำไมไม่นอน”

“พี่ไม่ง่วง ขอเช็กงานก่อน”

“เช็กงานแล้วต้องรีบนอนนะคะ จะได้หายไวๆ”

“รู้แล้ว เดี๋ยวนี้กลายเป็นเด็กขี้บ่นตั้งแต่เมื่อไหร่” ธันเมธถาม น้ำคำมีแต่ความเอ็นดูเด็กสาวที่เริ่มเจ้ากี้เจ้าการกับชีวิตเขามากขึ้น

“เฟย์ขอโทษค่ะ เฟย์แค่อยากให้พี่ธามหายไวๆ” น้ำเสียงของเธอหงอยลง ธันเมธยิ้มแล้วส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะนั่งทำงานต่อ ผ่านไปราว 2 ชั่วโมง เขาเห็นเธอยังนั่งอ่านหนังสือเหมือนเดิม เขาจึงปิด Macbook แล้วนอนหลับ กานต์สินีเห็นเขาหลับสนิทจึงเดินไปดึงผ้าห่ม ห่มให้กับเขา

ธันเมธตื่นมาอีกทีตอนเย็น อาหารของโรงพยาบาลมาเสิร์ฟให้แล้ว เธอจัดแจงอำนวยความสะดวกให้เขา ยังดีที่มือข้างขวาของเขายังใช้การได้ตามปกติ จึงตักอาหารเข้าปากได้ รสชาติอาหารของโรงพยาบาลไม่ได้แย่ แต่ก็สู้ฝีมือของเด็กสาวตรงหน้าไม่ได้ บ้าจริง... นี่เขาติดรสมือของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!

“ไม่อร่อยเหรอคะ ทำไมพี่ธามทำหน้าอย่างนั้น”

“พอกินได้ แต่กับข้าวที่เธอทำอร่อยกว่า” เขาพูดไปตามที่ใจคิด กานต์สินีได้ยินแล้วยิ้มจนหน้าบาน

“พรุ่งนี้กลับไปบ้าน เฟย์จะทำกับข้าวให้กินนะคะ พี่ธามอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม”

“ไม่มีอะไรที่อยากกินเป็นพิเศษ เธอทำอะไรมาพี่ก็กินได้ทั้งนั้น” ธันเมธไม่อยากให้เธอลำบากเตรียมกับข้าวยุ่งยากจึงบอกไปแบบนั้น

“ได้ค่ะ กลับจากโรงเรียนเฟย์จะแวะตลาด จะทำกับข้าวให้พี่กินหลายๆ อย่างเลย”

“เฟย์ พี่จะเข้าห้องน้ำ ช่วยพยุงพี่ไปหน่อยได้ไหม” เขาถาม ตอนนี้เขาต้องรบกวนเธอหลายอย่างแล้ว

“ได้ค่ะ” เธอจับแขนของชายหนุ่ม ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น ยังดีที่มีไม้ค้ำยันมาช่วยด้วย เขาค่อยๆ เดินกะเผลกๆ เข้าไปในห้องน้ำ ส่งเขาเสร็จเธอก็ปิดประตูออกมายืนรอหน้าห้องน้ำ ธันเมธเม้มริมฝีปากแน่น เขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง ส่วนเธอเป็นเด็กสาวแรกรุ่น จริงๆ เขาก็รู้สึกอายไม่น้อย แต่ทำยังไงได้ ในเมื่อต้องอยู่ด้วยกันก็ต้องทำใจให้ชิน เขาถอดกางเกงก่อนจะปล่อยเบา เสร็จแล้วก็ล้างมือเปิดประตูห้องน้ำออกมา กานต์สินีรีบเข้ามาพยุงเขาจนกระทั่งถึงเตียง พอถึงเตียงก็จับขาข้างขวายกขึ้นจัดวางอย่างเรียบร้อย

“ขอบคุณมาก”

“พี่ธามเลิกขอบคุณเฟย์ได้แล้วค่ะ”

“ตอนแรกคิดว่าจะต้องเป็นฝ่ายดูแลเธอ แต่สุดท้ายต้องให้เธอมาดูแลพี่” เขาเปรยออกมาแล้วก็นึกตลกตัวเอง ตอนแรกไม่อยากให้เธอมาอยู่บ้านเดียวกับเขาเลย รักความเป็นส่วนตัว แต่ถ้าเธอไม่มา ตอนที่เขาต้องพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านคงจะลำบากไม่น้อย เรียกได้ว่าเธอมาถูกจังหวะพอดี

“ไม่ต้องคิดอะไรมากแล้ว นอนได้แล้วค่ะ”