ตอนที่ 5 เผชิญหน้า 4 จอมปีศาจ

ความตั้งใจเดิมของโรสที่จะย่องเบาลงไปเคลียร์ใจกับคานส์ที่คุกใต้ดินยามวิกาลเป็นอันต้องพับเก็บไปทันที เมื่อเสียงระบบเด้งแจ้งเตือนว่าสถานการณ์แปรเปลี่ยน จอมปีศาจทั้งสี่ไม่ได้อยู่ในคุกอีกต่อไปแต่พวกเขากำลังรวมตัวกันอยู่ที่โถงกลางของปราสาททมิฬตามคำสั่งเรียกพบของราชินีคนก่อนที่ทิ้งไว้ก่อนวิญญาณจะสลับมิติ

ซุปตาร์สาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอยืนอยู่หน้าบานกระจกเงายักษ์อีกครั้งเพื่อตรวจเช็กความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายในฐานะนักแสดงนำ สิ่งแรกที่จะสะกดสายตาและสร้างความยำเกรงให้แก่ผู้ชมนั่นคือภาพลักษณ์ โรสเลือกที่จะสวมชุดเดรสยาวผ้าลูกไม้สีดำสนิทขลิบริมด้วยด้ายไหมสีม่วงเข้ม ตัวเสื้อเข้ารูปเน้นส่วนเว้าโค้งระหงดุจพญาหงส์

ช่วงไหล่และแขนเสื้อเป็นผ้าซีทรูลูกไม้ฉลุลายเถาวัลย์หนามดูลึกลับ ชายกระโปรงยาวลากเลื้อยระพื้นหินอ่อน ทรงผมสีดำขลับสยายยาวล้อมกรอบใบหน้าเนียนหิมะ ริมฝีปากอันอวบอิ่มถูกเคลือบด้วยสีแดงสดดุจโลหิต นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสต์ฉายแววเย่อหยิ่ง ทะนงตน และทรงอำนาจดั่งราชินีปีศาจตัวแม่ที่แท้จริง

"เอาล่ะ... ไม่มีอะไรต้องกลัว ร่างกายนี้อาจจะไม่มีพลังเวท แต่ฉันมีทักษะการแสดงระดับออสการ์" โรสพึมพำปลุกใจตัวเอง

เธอผลักบานประตูไม้โอ๊กสลักลายยักษ์ออก ย่างก้าวแต่ละก้าวที่เยื้องกรายไปตามทางเดินยาวทอดสู่โถงใหญ่เต็มไปด้วยความมั่นคง สง่างาม และจังหวะที่สม่ำเสมอ เสียงปลายรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง ตึก... ตึก… ตึก… สะท้อนก้องในความเงียบสงัด ชวนให้ข้ารับใช้ปีศาจชั้นต่ำที่คุกเข่าอยู่สองข้างทางเดินถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

ทว่าทันทีที่โรสก้าวพ้นขอบประตูโถงกลางขนาดมหึมา ฝีเท้าของเธอก็แทบจะชะงักค้างไปกะทันหัน เมื่อภาพเบื้องหน้าคือท้องพระโรงที่โอบล้อมด้วยเสาหินโกธิคสีทมิฬและที่กลางห้องโถงนั้น มีร่างของบุรุษสี่คนนั่งและยืนรออยู่

แม้ในความทรงจำจะบอกว่าพวกเขาถูกทรมานปางตายมาเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม แต่ในความเป็นจริง บาดแผลภายนอกของพวกเขาถูกรักษาด้วยพลังฟื้นฟูตามสายเลือดปีศาจชั้นสูงได้จนหมดสิ้น ทั้งสี่คนยังคงดูดี หล่อเหลาราวกับเทพบุตรเดินดิน ทว่าแฝงไปด้วยกระแสพลังแห่งความมืดและออร่าผู้นำที่ทรงอำนาจจนน่าขนลุก และทันทีที่ร่างระหงในชุดเดรสลูกไม้สีดำม่วงปรากฏสู่สายตา จอมปีศาจทั้งสี่ก็หันขวับมาจ้องมองเธอเป็นจุดเดียว ฟึ่บ!

ในวินาทีนั้น บรรยากาศรอบตัวของโรสพลันแปรเปลี่ยนเป็นเยือกแข็งฉับพลัน จิตสังหารอันเข้มข้น ดุดัน และคาดแค้นสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้าบดขยี้ร่างของเธอจากทั้งสี่ทิศทาง ซึ่งมันรุนแรงเสียจนลมหายใจของโรสสะดุดกึก อุณหภูมิในห้องโถงดิ่งฮวบลงจนเกิดไอฝ้าจาง ๆ ขนทั่วร่างลุกชันด้วยสัญชาตญาณความกลัวที่สลักลึกในยีนมนุษย์

‘ไอ้ระบบเฮงซวย... ไหนบอกว่าพวกนี้ยังกลัวฉันอยู่ไง จิตสังหารแรงขนาดนี้กะจะเอาให้ตายเลยไม่ใช่หรือไง!’ โรสกรีดร้องในใจ แต่ใบหน้าสวยสะกดใจกลับยังคงนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น นัยน์ตาสีม่วงปรายมองสบตากับจอมปีศาจทีละคนด้วยความเย็นชา

คนแรกที่สบตากับเธอคือ ‘คานส์’ จอมปีศาจเผ่าหมาป่าทมิฬ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หินขวา ขาแกร่งพาดไขว่ห้าง เรือนผมสีเงินระต้นคอตัดกับผิวสีแทนและนัยน์ตาสีแดงฉานดุจโลหิตสัตว์ร้าย กรรเชียงเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกล่ำสันที่มีรอยแผลเป็นจาง ๆ จังหวะนั้นคานส์แยกเขี้ยวขาวคมกริบส่งเสียงขู่คำรามต่ำในลำคอ สายตาคู่นั้นจ้องมองโรสราวกับหมาป่าที่พร้อมจะกระชากคอหอยเหยื่อให้ขาดกระจุยทันทีที่สัญญาเลือดคลายลง

และถัดไปคือ ‘เซนิต’ จอมปีศาจแวมไพร์ เขานั่งเอนกายอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดง ท่วงท่านุ่มนวลทว่าอันตราย เส้นผมสีแดงเพลิงขับให้ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวดูโดดเด่น นัยน์ตาสีทับทิมคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยความวิปลาสกระหายเลือด ริมฝีปากบางขยับยิ้มเหยียดหยัน โชว์เขี้ยวแหลมคมขนาดเล็ก ในขณะที่มือเรียวยาวลูบไล้มีดสั้นสีเงินในมือไปมา สายตาของเขาไม่ได้มองเธอเหมือนมองราชินี แต่มองเหมือนมองหมูที่รอวันโดนเชือดชำแหละชิ้นเนื้อ

ใกล้ ๆ กันนั้นคือ ‘เอลเลน’ จอมปีศาจเผ่าเอลฟ์มืด เขายืนกอดอกพิงเสาหิน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดุจรูปสลักน้ำแข็งล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีดำยาวสลวย นัยน์ตาสีเขียวมรกตคู่เรียวภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นเย็นเฉียบไร้ความรู้สึก ทว่ากระแสเวทมนตร์พฤกษาทมิฬจาง ๆ ที่แผ่ออกมารอบตัวเขากลับแหลมคมดุจใบมีดโกนที่พร้อมจะสับร่างของเธอให้ละเอียด

และคนสุดท้ายผู้ที่แผ่จิตสังหารรุนแรงที่สุดจนแผ่นดินสั่นสะเทือนคือ ‘ดราโก้’ จอมมังกรโบราณพี่ใหญ่ของกลุ่ม เขายืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางห้อง ร่างกายสูงใหญ่กำยำในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบทอง เรือนผมสีทองคำตัดกับนัยน์ตามังกรสีทองวาวโรจน์ที่จ้องตรงมายังโรสราวกับจะแผดเผาวิญญาณของเธอให้เป็นเถ้าถ่าน ความโกรธแค้นและศักดิ์ศรีที่ถูกย่ำยีของเผ่าพันธุ์มังกรปะทุอยู่ในสายตาคู่นั้นอย่างเด่นชัด

บรรยากาศกดดันและจิตสังหารจากทั้งสี่คนกดทับลงบนบ่าของโรสราวกับมีก้อนหินหนักนับตันมาวางทับ ร่างกายมนุษย์ธรรมดาที่ไร้พลังเวทของเธอเริ่มสั่นเทาตามสัญชาตญาณ หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะทะลุอก หน้าผากเนียนแอบมีเม็ดเหงื่อผุดซึมจาง ๆ

‘เย็นไว้โรส... เธอคือนักแสดงแถวหน้าเลยนะ เธอเคยเข้าฉากกับเสือโคร่งตัวเป็น ๆ มาแล้ว ไอ้พวกนี้ก็แค่ผู้ชายหล่อสี่คนที่กำลังโมโหเท่านั้น! สวมบทบาทซะ!’

โรสจิกเล็บสีดำยาวลงบนฝ่ามือตัวเองเพื่อเรียกสติและระงับอาการสั่น เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับรอยยิ้มมุมปากเพียงบางเบา มันเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็น เย่อหยิ่ง และเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาอันเป็นเอกลักษณ์ของราชินีตัวแม่ที่เธอกลั่นกรองมาจากบทบาทจักรพรรดินีสายมืด

เธอเยื้องกรายเดินผ่านจิตสังหารอันรุนแรงนั้นตรงไปยังบัลลังก์ทมิฬที่ตั้งอยู่บนชั้นพักสูงสุดอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าไม่มีความหวาดกลัวหรือลนลานเลยแม้แต่น้อย ชายกระโปรงลูกไม้สีดำม่วงสะบัดพลิ้วอย่างทรงพลัง แผ่ขยายออร่านางพญาข่มขวัญจนข้ารับใช้รอบ ๆ ต้องรีบหมอบกราบลงกับพื้น

โรสนั่งลงบนบัลลังก์เลือดอย่างสง่างามพร้อมเอนหลังพิงพนักพิงหินสลัก แยกขาเรียวสวยภายใต้กระโปรงยาวทับกันเล็กน้อย มือบางข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าคาง นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสต์คู่งามปรายมองลงมาจากที่สูง จ้องสบตาตอบกลับจิตสังหารของทั้งสี่คนด้วยสายตาราบเรียบ ดุดัน และไร้ซึ่งความหวั่นเกรง

"จิตสังหารรุนแรงดีนี่… พวกเจ้าคงอยากจะฉีกเนื้อข้าใจจะขาดแล้วสินะ? คานส์... เซนิต... เอลเลน... ดราโก้…" น้ำเสียงหวานล้ำทว่าเย็นเฉียบประดุจน้ำแข็งขั้วโลกของโรสดังก้องไปทั่วโถงใหญ่

เธอเรียกชื่อพวกเขาเรียงตัวด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ทว่าแฝงไปด้วยพลังกดดันอันมหาศาลที่เกิดจากการแสดงล้วน ๆ ทำเอาสี่จอมปีศาจถึงกับดวงตากระตุกวูบ จิตสังหารที่แผ่ออกมาสะดุดกึกไปชั่วขณะ เพราะพวกเขาไม่คิดว่าราชินีที่ไร้สมองคนเดิมจะยังคงนิ่งสงบและมีสายตาที่เด็ดเดี่ยวอ่านยากถึงเพียงนี้

"แต่ก็น่าเสียดาย..." โรสขยับยิ้มพราย นัยน์ตาสีม่วงฉายแววเย้ยหยัน

"ตราบใดที่สัญญาเลือดทาสยังคงอยู่บนคอของพวกเจ้า... พวกเจ้าก็เป็นได้แค่สัตว์เลี้ยงในกรงที่ทำได้เพียงส่งเสียงขู่คำรามแก้เหงาเท่านั้นแหละ"

คำพูดเหน็บแนมแทงใจดำทำเอาคานส์กัดฟันแน่น ดราโก้กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่าร่างกายของพวกเขากลับขยับขัดขืนไม่ได้เนื่องจากพันธนาการของสัญญาเลือดที่ตอบสนองต่อคำพูดเชิงอำนาจของราชินี ส่วนโรสก็มองภาพความโกรธแค้นของพวกเขาแล้วลอบถอนหายใจยาวในใจ

‘รอดไปที... ด่านแรกผ่านไปได้ ต่อจากนี้ไป ก็ได้เวลาเริ่มแผนการเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นหมาเชื่องแล้ว!’