อยากจับแม่ป้า [1/2]

คืนนี้ไซซีติดสอยห้อยตามบิดาไปร่วมงานราตรีใส่หน้ากาก เพราะไม่อยากอยู่เห็นหน้าคนตัวสูงนาน ๆ ด้วยกลัวอดใจไหวจนพาตัวเข้าชิดใกล้ดังเก่า

หญิงสาวเดินแยกตัวออกมาจากบิดา เนื่องจากเธอไม่อยากฟังพวกตาแก่พูดคุยกันเรื่องธุรกิจให้เหนื่อย

ขายาวเลยสาวก้าวพาตัวเองไปยังจุดอาหารหลากหลายเชื้อชาติ อันเป็นจุดหมายปลายทางที่ทำให้เธออยากติดสอยห้อยตามมา

“ขอโทษนะครับ”เสียงพูดจากด้านหลังเรียกให้คนที่ยืนตักขนมต้องหันมอง

“คะ?” เธอมองผู้ชายที่สวมหน้ากากบดบังใบหน้าแบบงง ๆ

“คุณสวยมาก ไม่รู้ว่ามีคู่เต้นรำในคืนนี้หรือยังครับ”

“มีแล้วค่ะ” คนที่ตั้งใจหนีหน้าผู้ชายมาหาของกิน ตอบปฏิเสธไป

“น่าเสียดาย”

อีกฝ่ายพึมพำก่อนล่าถอยจากไป พอเห็นว่าอีกฝ่ายได้ผละตัวห่างไปหาคนอื่นแล้ว เธอจึงหันกลับมาสนใจขนมแบบบุพเฟ่ต์ตรงหน้า

ทว่า ยังไม่ทันให้ได้ตักขนมเข้าปากอย่างใจนึกคิด กลับมีคนแปลกหน้าเดินมาทัก

“ไม่ทราบว่าคุณมีคู่เต้นรำในคืนนี้หรือยังครับ” พ่อหนุ่มผมทองถาม

“มีแล้วค่ะ”

ปฏิเสธออกไปอีกครั้ง และหลังจากนั้นแทนที่เธอจะได้กินขนมแบบสบายใจ กลับกลายต้องมาตอบปฏิเสธผู้ชายในงานจนคอแหบคอแห้ง

“อะไรวะเนี่ย”

สบถกับตัวเองในความเนื้อหอมจนทำให้มีผู้ชายเดินเข้าหาไม่หยุด

“ไม่ทราบว่าพอจะให้เกียรติเต้นรำกับผมสักเพลงได้ไหมครับ” ชายแปลกหน้าเจ้าของผมสีแดงเดินเข้ามาถาม

“คงต้องปฏิเสธค่ะ โทษทีนะคะ” เธอตอบเสียงเหนื่อย

“อย่าได้ปฏิเสธไปเลยครับ ผมอยากเต้นรำกับคนสวยสักเพลงจริง ๆ ครับ” อีกฝ่ายว่าเสียงละมุนหู

“โทษทีนะครับ”

ชายหนุ่มแปลกหน้าเจ้าของหุ่นสุดแซ่บเดินเข้ามาขวางกั้นกลางระหว่างเธอกับคนนั้น

“พอดีคนนี้คือคู่เต้นรำผมในคืนนี้น่ะ”

อีกฝ่ายว่าอย่างนั้น ทำเอาเธอต้องมองคนโมเมไปเองตาโต ครั้นเห็นว่าหญิงสาวผู้ดูโดดเด่นมากที่สุดในค่ำคืนนี้ มีเจ้าของมาจับจองเป็นคู่เต้นรำแล้ว ชายเจ้าของผมสีแดงพลันเดินคอตกจากไปด้วยความผิดหวังอีกคน

“ไม่ทราบว่า พอจะให้เกียรติเต้นรำกับผมสักเพลงได้หรือเปล่าครับ” เขาเอ่ย

“ได้สิคะ”

คนผู้เผลอมองหุ่นฟิตเปรี๊ยะชาวบ้านตาเป็นมัน หลุดปากตอบรับโดยไม่รู้ตัว

กระทั่งถูกมือหนาคว้าจับก้าวพาเป็นจังหวะบนฟลอร์เต้นรำ ท่ามกลางแสงไฟที่หรี่และสายตาผู้คนนับร้อยภายในงานที่จับจ้องมองมาเธอถึงเพิ่งจะมารู้สึกตัว ความหุ่นเป๊ะเซี๊ยทำพิษเข้าแล้วจริง ๆ…

“โกรธกันมากขนาดนั้นเลยเหรอ” เขากระซิบถาม

“หะ โกรธอะไรคะ?” เธอเงยหน้ามองอีกฝ่ายงง ๆ

“นั่นสิ โกรธอะไรนะ” เขาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

“แต่คนที่โกรธกันจนไม่อยากเห็นหน้า ทำไมถึงตอบตกลงเต้นรำด้วยกันล่ะ”

มาถึงขั้นนี้ถ้าไม่รู้ว่าอีกคนคือใคร คงจะสมองทึบทึ่มมากเกินไป

“วา?” เธอเรียกชื่อเขาเพื่อความมั่นใจ

“ครับ” ขานรับเสียงทุ้มต่ำ

“มาได้ไง?”

เธอว่าเธอสั่งห้ามไม่ใครพูดเรื่องมาร่วมงานเลี้ยงนี้แล้วนะ ทำไมไอ้เด็กที่ตีนเพิ่งเหยียบฮ่องกงได้ไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงถึงรู้ว่าเธออยู่ไหนได้กัน

“อาหนานลากมาเป็นเพื่อน” สรุปตัวต้นเรื่องคือน้องชายตัวดีเธอนี่เอง

“แล้วก็ยอมมาน่ะนะ?”

เธอมองคนที่ยอมตามมาง่าย ๆ สายตาเหมือนคนเจอของแปลก

“อาหนานบอกว่าที่งานมีแม่ป้าอยู่”

“เลยมา”

หากไม่ใช่ว่าที่งานนี้มีคนพี่เดินเฉิดฉายอยู่ รอดเหรอว่าเขาจะยอมมา

“ถ้าน้องพี่มันหลอกไปแยกชิ้นส่วนขายจะทำไงเนี่ย” ไซซีอดจะบ่นไม่ได้

“ก็ตายไง”

ตอบน้ำเสียงไม่สะทกสะท้านหรือหวั่นหวาดกลัวใด ๆ ทำเอาหญิงสาวต้องส่ายหัวไม่ได้

“แม่ป้า” พันวาเรียกคนพี่

“โกรธอะไรกัน ทำไมถึงดูไม่อยากเห็นหน้ากันขนาดนั้น”

ว่าอย่างตัวไม่พอยังพาตัวเบียดเข้าหาชิดใกล้ จนโพรงจมูกไซซีได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวอีกฝ่ายอวลอยู่

“ไม่ได้โกรธอะไรนะ” ทำเป็นตาใสไม่รู้เรื่องราว

“โกรธอยู่ชัด ๆ”

เขาไม่คิดเชื่อ ขณะเดียวกันก็พาตัวเข้าหาคนพี่มากกว่าเดิมจนแทบสิงร่างกัน เขารู้ดีอีกฝ่ายแพ้หุ่นมากกว่าใบหน้าเขา แถมยังมือไวใจเร็วอีก

ดังนั้น ถ้าถูกหุ่นที่แพ้ทางมาคอยใกล้ชิดปลุกปั่นประสาท มีหรือจะยอมใจแข็งต่อได้ไหว ให้เวลาอีกเดี๋ยวก็คงสติเตลิดหลุดปากบอกออกมาเอง

“นี่! ถอยออกไปห่าง ๆ หน่อย มันอึดอัด” กระซิบบอกหน้าแดงระเรื่อล้อไปกับแสงไฟ

“อึดอัดหรือกลัวอดห้ามใจไม่ไหวกันแน่” กล่าวอย่างรู้ทัน

“ถ้าอดใจไม่ไหวก็ลูบได้นะ”

“แต่ลูบเสร็จต้องหายโกรธกัน โอเคมั้ย?”

“โอเคกับผีน่ะสิ!” เธอแหวลั่น

“แล้วนี่มันอยู่ต่อหน้าคนเป็นร้อย ใครมันจะไปกล้าทำ”

“งั้นถ้าอยู่ในห้องสองต่อสองก็จะทำ?” เขาจุดยิ้มเจ้าเล่ห์

“ใช่… เอ๊ย! บ้าจะอยู่กี่คนก็ไม่ทำทั้งนั้นล่ะ”

ว่าด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะผลักดันตัวออกจากวงแขนแกร่ง ถึงเธอจะรู้สึกพ่ายแพ้ในหุ่นและใบหน้าพระเจ้าสร้างอันทำคนมองตกหลุมรักได้ซ้ำ ๆ มากปานใด

กระนั้นเธอเองก็ไม่อยากกลับไปเจอวงโคจรลูปเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอไม่อยากพานพบกับการต้องเสียใจ หรือทนเจ็บช้ำ กับการไม่มีสิทธิ์เสียงหรือมีสิทธิ์ใด ๆ ในตัวอีกฝ่าย เฉกเช่นเก่า

ไม่อยากพบเจอกับความรู้สึกที่แม้จะนึกหึงหวงก็ต้องเพียรพยายามกักเก็บอาการเอาไว้กับตัวเอง และพร่ำทนบอกกับตัวเองซ้ำ ๆ ไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนั้น

“แม่ป้า…” พันวาเรียกคนพี่แล้วถามเสียงติดดุ

“จะไปไหน?”

“ไปไหนก็ได้ โตแล้ว”

เธอโดยไม่คิดหันมอง พลางเดินแทรกตัวผ่านวงล้อมผู้คน หวังหนีห่างและใช้หลบซ่อนตัวจากการมองเห็นของใครอีกคน ทั้งที่เธอกำลังจะทำใจได้อยู่แล้วแท้ ๆ

ทว่า พอได้มาเจอเข้าหุ่นที่ชวนตกหลุมรักในชุดเชิ้ตสีไวน์แดงรับคู่กับกางเกงสแลคสีดำแสนชวนให้ใจแตก มันก็ราวกับว่าต้องกลับไปเริ่มนับหนึ่งหรือทำทุกอย่างใหม่จากศูนย์อีกครั้ง

“ไอ้เด็กบ้า!” เธออยากจะกรี๊ด ๆ ให้มันคอแตกจริง ๆ

“คนสวย ทำไมมาอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะครับ”

เสียงทักเรียกให้คนที่ยืนก้มหน้าก่นด่าหมาเด็ก (เปรต) กับตัวเองอยู่ในใจต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“มายืนรอให้สุดหล่อเข้ามาทักยังไงล่ะคะ” เธอขยิบตายิ้มยั่วเย้า

“ว้าว เมื่อกี้ผมใจเต้นเลย” อีกฝ่ายว่า

“ชนแก้วได้ไหมครับ ถือว่าเลี้ยงฉลองกับการพบหน้าครั้งแรกของเรา”

“ได้สิคะ”

ไซซีไม่คิดจะปฏิเสธ มีหนุ่มตัวสูงหุ่นสุดจึ้ง เสียงชวนให้คนฟังสยิวเข้าหา เป็นใครมันจะกล้าปฏิเสธกัน

มิหนำซ้ำตัวเธอยังอยู่ในระยะทำใจอีก ดังนั้นหากจะเปิดใจทำความรู้จักกับคนใหม่ ๆ ก็คงไม่เสียหาย

พันวายืนมองคนพี่บทพูดคุยกระซิบกระซาบกับชายแปลกหน้าด้วยสีหน้าแววตาอันคุกรุ่นไปด้วยความไม่พอใจ มือหนาจับแก้วค็อกเทลในมือแน่นจนมันจวนเจียนจะปริแตกคามือ

“ว่าที่พี่เขย มายืนทำหน้าหมาหงอยอะไรอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ” ซีหนานเดินเข้ามาถามกับว่าที่พี่เขยตน

“เจ้มันเนื้อหอมมากนะ ก่อนจะบินหนีไปไทยเพื่อตามจีบพี่ บ้านพวกอันมีจะกินแถวนี้ก็เข้ามาจองตัวไปเป็นสะใภ้กันทุกวัน แต่เจ้มันไม่เอา”

“บอกทำไม” เขาถามเสียงนิ่ง

“บอกให้พี่ตัดสินใจดี ๆ จะเลือกเจ้ผมหรือคนเก่าก็รีบตัดสินใจมันซะคืนนี้” เด็กหนุ่มบอก

“เพราะถ้ายังไม่ทำอะไร ๆ ให้ชัดเจน ถ้าวันไหนเจ้มันทำใจได้ จนหนีไปแต่งงานกับคนอื่นขึ้นมาแล้วจะหนาว”

“ไม่มีทาง”

แค่คิดว่าคนพี่ต้องไปแต่งงานกับใครอื่นที่ไม่ใช่เขา ในอกมันพลันเดือดพล่านประหนึ่งไฟกำลังสุมลุกโหมไหม้

“อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น วันนี้ยังรู้สึกอยู่ก็ใช่ว่าหลังจากนี้จะยังรู้สึกเหมือนเดิมนี่”

“ผมไปล่ะ เพื่อนเรียกแล้ว”

กล่าวจบก็โบกมือลาว่าที่พี่เขยอย่างกวน ๆ ถ้าได้คนนี้เป็นพี่เขยจะดีมาก สถานะทางสังคมแม้จะห่างกันไปสักหน่อย แต่ความหล่อสวยก็เหมาะสมกัน หากดองเป็นทองแผ่นเดียวกันคงดีใช่ย่อย

เขาหวังว่าเทพแห่งโชคชะตาจะเห็นใจยอมผูกมัดด้ายแดงให้กับคนทั้งสอง…