แม่ป้าแน่นะ

พันวาถูกเชื้อเชิญให้เข้ามานั่งรอคนพี่ที่ห้องรับแขกนานหลายสิบนาที จากคนที่พกความมั่นใจมาเต็มกระเป๋า ก็เริ่มตัวหดเหลือเท่ามด ครั้นเวลามันไหลผ่านไปนานมากแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่ตัวคน

มิหนำซ้ำรอบตัวยังมีบอดีการ์ดหน้าตาดุดันสวมชุดดำยืนคุ้มกันกันอยู่ด้านหลังเขาเป็นสิบอย่างแน่นหนา

ทำเอาเขาใจแป้วกับความกดดันระดับเกินจินตนาการนี้ จนอยากจะแกล้งเป็นลมเพื่อหวังหนีจากสถานการณ์นี้ให้มันจบ ๆ ไป

เพราะเขาเครียดจนรู้สึกช่องท้องวูบตีเหมือนห้วงน้ำวน มันแทบอ้วกกับรังสีสังหารของบอดีการ์ดหุ่นหมี ต่อให้จะถูกมองว่าไก่อ่อนก็ช่างหัวมันแล้วงานนี้

เสียงฝีเท้าที่เหยียบกระทบดังกึกก้องไปกับพื้นกระเบื้องเงาวับ เรียกให้สายตาคู่คมที่มัวแต่ก้มจ้องพื้นพรมต้องเงยหน้ามองตาม

“แม่ป้า!…”

เขาเรียกหาคนพี่เสียงอ่อนแรง ราวกับคนเจอที่พึ่งพิง หลังจากต้องผ่านเผชิญกับความกดดันในระดับที่เด็กมหา’ ลัย เกินที่จะรับไหวเพียงตัวคนเดียว หลังจากที่คนพี่เดินเข้ามาใกล้ความกดดันที่คอยชิดจ่อแผ่นหลังก็คล้ายจะถอยร่นผละห่างออกไปในพริบตา

ดังนั้น เขาถึงได้เรียกและมองอีกฝ่ายราวกับคนเจอที่พึ่งพิงยังไงล่ะ

“วะ วา!?”

ไซซีตอนแรกคิดว่าเพื่อนสนิทจากประเทศไทยมาเยี่ยมหา ทว่าพอได้ยินเสียงคุ้นเคยชำแรกผ่านหูเท่านั้นล่ะ เธอแทบไม่อยากจะเชื่อกับภาพตรงหน้าที่เห็นเลยด้วยซ้ำ

‘ทำไมไอ้เด็กนี่ถึงได้มาโผล่อยู่ที่นี่กัน!?’ ถามกับตัวเองซ้ำๆ ความตั้งใจไม่ทันเจือไม่คาดคิด มันทำให้ขาเรียววิ่งไปหลบซ่อนตัวอยู่มุมบันไดวน

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด”

แผดเสียงร้องกรี๊ดดังลั่น จนแม่บ้านคนสนิทสะดุ้งตกใจกับความลูกคอสิบแปดชั้นนี้

“คุณหนู? เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

“ทำไงดีซินซิน ซีตั้งตัวไม่ทันเลย”

บอกสายตาเลิ่กลั่กหนักใจ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ไอ้เราก็อุตสาห์คิดว่าจะทำใจได้แล้ว พอมาเจอหน้าปุบ ก็เหมือนการกระทำทุกอย่างมันต้องถูกลากพาให้กลับไปเริ่มใหม่จากศูนย์อีกครั้งในบัดดล

“ตั้งตัวไม่ทันอะไร?”

น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู พันวาเห็นคนพี่วิ่งหนีกันเหมือนเขาเป็นตัวเชื้อโรค รีบลุกเดินตามมาติด ๆ ทำให้เห็นทุกการกระทำแปลก ๆ ของอีกฝ่ายทั้งหมด

“อ๊ะ! วา…”

ไซซีสะดุ้งโหยงตัวโยน ด้วยความตั้งตัวไม่ทันมันทำให้เผลอลดการระวังตัวลง ทำให้ประสาทสัมผัสจับไม่ทันเสียงฝีเท้าที่ไม่รู้ว่ารุกคืบเข้าใกล้ตั้งแต่ตอนไหน

“คุยกันได้ไหม”

ช้อนตาลูกหมาพันวาอ้อนวอนร้องขอ เขายอมโยนทิ้งศักดิ์ศรีและอีโก้ที่ค้ำคอลงคลองไป ถ้าหากมันจะทำให้ได้พูดคุยกับคนพี่

“ได้สิ”

พยักหน้ารับนิ่ง ๆ กระนั้นในใจกลับร้องกรี๊ดเสียงแหบแห้ง คนแพ้ทางหมาเด็กมันจะไปไหนรอด เมื่อต้องมาเจอการอ้อนจะ ๆ แบบนี้

“ทั้งที่บ้านก็รวย แต่ไปแกล้งทำตัวจนที่นู้นเพื่ออะไร”

พอนั่งแลดูพร้อมพูดคุยกันทั้งคู่แล้ว เขาก็ยิงคำถามในสิ่งที่ใจสงสัยมากที่สุดออกไป

ตัวบ้านมันเรียกได้ว่าเป็นระดับคฤหาสน์ได้ด้วยซ้ำ แต่คนกลับยอมทิ้งมันไปอยู่ในที่ทรุดโทรมเก่ากึกแทนเสียนี่

เขาล่ะอยากทราบถึงระบบความคิดในหัวอีกฝ่ายจริง ๆ ว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่กันแน่…

“ที่แกล้งจนก็เพื่อตามหารักแท้ อยากรู้ว่าถ้าทำตัวจนมันจะมีใครสักคนมารักชอบไหมก็แค่นั้น”

ตอบตามความจริง แม้ตลอดมาลึก ๆ จะล็อกมงให้รักแท้ที่ว่ามีเพียงคนตรงหน้าก็ตาม

“เหรอ”

เขาครางรับในลำคอเสียงติดแข็ง พอรู้ว่าคนพี่ถึงขั้นยอมละทิ้งความสะดวกสบายที่มี เพื่อไปตามหารักแท้บ้าบออะไรนั่น ในอกก็เหมือนมีไฟกองใหญ่กำลังลุกสุมโหมไหม้อยู่ยังไงงั้น

“แล้วมาที่นี่ทำไม?”

ก่อนจะถามกับคนผู้อยู่ ๆ ก็มาโผล่ที่นี่แบบงง ๆ แทนที่จะเข้าเรียน กระนั้นด้านคนถูกถามกลับใช้ความเงียบตอบกลับมา ขณะเดียวกันสายตาคู่คมมันก็จรดจ้องมองคนอีกฟากฝั่งนิ่ง ๆ

เขากวาดตามองพิจารณาสำรวจอีกคนตั้งแต่หัวจรดเท้าเนิ่นนาน ยิ่งได้มาเห็นอีกฝ่ายแต่งตัวด้วยสไตล์ลูกหลานคนรวย ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าคนพี่ดูไม่มีที่ให้ติไปกันใหญ่

และเขาถึงเพิ่งมาเข้าใจเรื่องที่ใครอีกคนยอมลงทุนแต่งตัวแม่ป้า เพื่อตามจีบหวังพิชิตใจเขาถึงสองปีเต็มก็ตอนนี้

ความสวยก็ระดับดารานางแบบ สถานะทางบ้านก็ร่ำรวย แต่กลับยอมแต่งตัวแม่ป้าเฉิ่มเชยเพื่อตามจีบเขาเนี่ยนะ

อยู่ ๆ เขาก็เกิดคำถามว่ามันคุ้มแล้วเหรอที่จะยอมทิ้งความเป็นตัวเองและความสะดวกสบายที่มีเพื่อเขาคนนี้…

“ชอบกันตั้งแต่เมื่อไหร่”

ตัดสินใจถามออกไป พันวาอยากรู้ว่าคนตรงหน้าชอบพอกันตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่

“ก็ตั้งแต่เด็ก” เธอตอบ

“เด็กนี่กี่ขวบ”

“ห้าขวบ” เธอบอกพร้อมหลบสายตา

“เราเคยเจอกันมาก่อน?”

ถึงจะแอบตกใจกับระยะเวลาที่เนิ่นนาน กระนั้นเขาก็ไม่อาจปล่อยให้ความสงสัยมันคงอยู่นานนัก

“ใช่ เราเจอกันครั้งแรกตอนพี่หกขวบ น้องวาห้าขวบ”

ในปีนั้นเธอกับคนน้องเล่นพ่อแม่ลูกกัน และหลังจากนั้นเจ้าตัวก็ตะโกนบอกชอบเธอไม่พอ แถมยังหยิบเอาแหวนดอกหญ้ามาสวมเข้าที่นิ้วเธอ บอกขอจับจองเธอเอาไว้ก่อน เดี๋ยวโตพอเดี๋ยวจะมาขอแต่งงาน

ตัวเธอที่ตอนนั้นโตพอที่จะเข้าใจอะไรแล้ว ก็พยักหน้าตอบตกลงและเฝ้ารอคอยการแต่งงานนี้มาตลอด ตั้งแต่วันนั้นยันมัธยมศึกษาปีสุดท้าย

กระทั่งเห็นว่าเธอกำลังจะเข้ามหา’ ลัยแล้ว แต่กลับไม่มีการขอแต่งงานอะไรจากคนที่ใจเฝ้ารอคอยมาหลายสิบปี

เธอที่ตอนนั้นใจร้อนก็ยอมละทิ้งวิมานตัวเอง เพื่อบินหนีไปอยู่ในศาลเก่า ๆ แล้วแสร้งทำตัวยาจก เพื่อหวังหาคนมาพิสูจน์รักแท้ จากความเจ็บปวดชอกช้ำใจ

หลังจากได้ไปเจอเข้ากับตาว่าคนน้องได้มีแฟนอยู่แล้ว ทำเอาตัวเธอในเวลานั้นพลันเกิดเสียหลักหนักจนเหม่อลอยไปเป็นเดือน

กระทั่ง วันหนึ่งรู้ข่าวว่าน้องได้เลิกรากับแฟนและไร้พันธะใด ๆ คอยเป็นบ่วงผูกมัดเอาไว้อีกต่อไป

เลยดับเครื่องชนรุกเข้าหาตามเทียวไล้เทียวขือจีบอย่างเต็มตัว ต่อให้หลังจากนั้นถูกปฏิเสธกลับมาทุกครั้งก็ตาม

“มันตั้งสิบห้าปีเลยนะ”

เขาพูดสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ยิ่งได้มารู้ว่าอดีตเคยรู้จักกันมาก่อนตั้งแต่วัยกันน้ำนม พันวายิ่งทั้งตกใจและรู้สึกผิดหนักกว่าเดิม

“ขอ-” เขากำลังเอ่ยขอโทษ

“เสี่ยวซี!”

นายท่านหวังที่รีบขับรถแทบเหาะกลับบ้านมาพร้อมกับบุตรชายคนเล็ก หลังจากพ่อบ้านส่งข่าวมาบอกว่ามีชายแปลกหน้ามาขอพบแก้วตาดวงใจตน

“โห นี่เหรอคนที่ทำให้เจ้ยอมทิ้งวิมานไปเจอความลำบาก” ซีหนานจับพลิกตัวว่าที่พี่เขยประหนึ่งคนเจอของล้ำค่า

“มิน่าล่ะ ทำไมเจ้ถึงได้ยอมลงทุนไปตามจีบถึงที่” พูดชมสายตาถูกใจ

“ใช้ได้ ๆ โอ๊ย!” ก่อนจะร้องโอยครั้นถูกพี่สาวหยิกเข้าเต็มแรง

“จำลุงได้ไหม” นายท่านหวังถามกับลูกเพื่อนเก่าเพื่อนแก่

“เอ่อ…” เขาพยายามเค้นความทรงจำสุดแรง

“ฮ่า ๆ ไม่ต้องทำหน้าหนักใจขนาดนั้นก็ได้เจ้าหนู เราไม่ได้เจอกันเกือบยี่สิบปีได้ แถมครั้งล่าสุดที่เจอกันก็ตอนหลานห้าขวบ ไม่แปลกที่จะจำลุงไม่ได้” ชายวัยกลางคนบอกพลางตบบ่าปุ ๆ

“ลุงชื่อ หวัง ซีเหอเป็นเพื่อนเก่าเกริก”

“เพื่อนพ่อเหรอครับ?”

เขามองอย่างตกใจ ไม่คิดว่าคนแบบบิดาจะมีเพื่อนคบกับเขาด้วย

“เพื่อนร่วมธุรกิจกันนี่ล่ะ ๆ”

“แล้วนี่จะมาอยู่กี่วันน่ะเรา จะอยู่ที่นี่นาน ๆ ก็ได้นะ” กล่าวกับหนุ่มรุ่นลูก

เนื่องจากมีน้อยครั้งมากที่คฤหาสน์เขามันจะได้เปิดประตูต้อนรับแขกสักคนให้มาค้างคืน อันเขาเป็นหมาป่าเดียวดายมิตรสหายในวงธุรกิจก็แทบนับนิ้วมือได้

พอเห็นลูกเพื่อนเก่าสมัยเกือบยี่สิบปีที่แล้วมาเที่ยวหาถึงที่ จึงอดจะดีใจไม่ได้ตามประสาคนแก่ขี้เหงา

“อยู่อะไรล่ะอาป๊า เขากำลังจะกลั-”

ไซซีเห็นคนต่างวัยทั้งสามดูจะเข้ากันได้ดี ก็เกิดหมั่นไส้เลยตัดสินใจบอกความจริงบิดาออกไป

“ได้สิครับคุณลุง ต้องรบกวนคุณลุงด้วยนะครับ”

พันวาที่รู้ว่าคนพี่จะพูดอะไร รีบขัดผ่ากลางปล้องทันที

“ดี ๆ งั้นเข้าบ้านกันเถอะ”

คนแก่ขี้เหงาพูดดี ๆ แล้วกอดคอว่าที่ลูกเขยเข้าบ้านไป ปล่อยให้หญิงสาวมองตามหลังอย่างปลดปลง เพิ่งเจอกันไม่ถึงชั่วโมงก็ดูจะเข้ากันได้ดี มากเสียจนเธอรู้สึกใกล้จะตกกระป๋องในเร็ว ๆ นี้ขึ้นมา…