Lahat ng Kabanata ng คลั่งรักคุณเลขา: Kabanata 61 - Kabanata 70

| นารา | พอเรียวลิ้นร้อนของเราสัมผัสกันเท่านั้นแหละ!! เหมือนกองไฟที่โดนสาดน้ำมันเข้าไป อารมณ์แห่งความปรารถนามันลุกโชนถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง จนร่างกายมันเริ่มจะต้านไม่ไหวมืออีกข้างที่ว่างของเขาเริ่มลูบไล้คลึงเคล้นดอกบัวคู่งาม นิ้วเรียวยาวหยอกล้อกับตุ่มไตบนยอดอก ทั้งหมุนวน บีบบี้ สลับข้างกันไปมา จนเข่าฉันแทบทรุด“อื้อ~”ถ้าฉันไม่หยุดตอนนี้ ฉันจะไม่ได้ออกจากห้องนี้อีกเลย นี่คือสิ่งที่สมองคิดและพยายามเพียรบอกตัวเองซ้ำๆ ระหว่างที่โดนคนข้างหลังปรนเปรอมอบความสุขให้อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแต่สุดท้าย...ฉันหันหลังกลับ ผลักตัวเขาออกไป ก่อนใช้สองมือยึดยื้ออยู่ตรงหน้าอกหนา ดันตัวเขาออกไปจนสุดแขน“พะ...พอก่อน” ฉันเงยหน้ามองไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาตรงหน้า ทั้งฟันที่กัดและขบเม้มปากของตัวเอง ไหนจะสายตาฉ่ำปรือที่ออดอ้อนเว้าวอนนั่น มันทำให้ใจสั่นแทบคลั่งทนไม่ไหว ก็ไม่ต้องทน!! สติของฉันตอนนี้มันขาดสะบั้น ลืมผิดชอบชั่วดีไปหมดแล้วฉันโผเข้าโอบคอแล้วประกบปากคนตรงหน้าอย่างหนักหน่วงดุดันด้วยความโหยหา ก่อนดันตัวเขาเข้าไปในห้อง ในขณะที่อีกฝ่ายเหมือนรู้งาน รีบปลดชุดของฉันออกจนหมด แล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าส่วนบ

| นารา | ติ๊ดๆๆๆ ติ๊ดๆๆๆ“หืม...เจ็ดโมงเช้าแล้วเหรอเนี่ย” ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจเมื่อมองเวลาในมือถือ พลันเมื่อหันไปมองคนข้างๆ เขายังนอนหลับซุกตัวในผ้าห่มอยู่เลยเฮ้อ...สุดท้ายแล้ว ฉันก็ต้องนอนค้างคืนที่ห้องคุณการันต์อย่างเสียไม่ได้ แล้วสรุปเมื่อคืนก็แทบไม่ได้นับว่ากิจกรรมบนเตียงของเราทั้งคู่ผ่านไปกี่ยกกันแน่ คนมันห่างกันนาน ความคิดถึงมันห้ามกันไม่ไหวจริงๆฉันเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้คนที่นอนอยู่รู้ว่าฉันไปทำงานแล้ว และถ้ามีอะไรก็ให้ไลน์มา จากนั้นจึงรีบใส่เสื้อผ้าแล้วใช้ทางลัดระหว่างตึกเดินกลับไปที่ห้องตัวเอง รีบอาบน้ำแต่งตัว เพราะวันนี้ฉันมีประชุมกับพวกเอเจนซี่ทัวร์ตอนเก้าโมง ฉันจึงเดินจ้ำอ้าวไปยังห้องประชุมในตึกออฟฟิศของโรงแรมครืด ครืด~ ระหว่างที่เดินไป เสียงมือถือสั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง ฉันว่าฉันโดนลูกน้องโทรจิกแล้วแน่ๆ แต่เมื่อยกมือถือขึ้นดูก่อนกดรับสาย…ไม่ใช่ใครที่ไหน คุณเจ้าของโรงแรมโทรมาหาฉันแต่เช้า อะเมซิ่ง!! มันตื่นเช้าเป็นด้วยเหรอวะ...[ฮาย...กู๊ดมอร์นิ่งบันนี่]“อือ มีไรว่ามา ไอจะรีบไปประชุมแล้ว เดี๋ยวสาย”[ยูไม่ต้องไปประชุมแล้วนะ ไอให้คนอื่นไปแทนแล้ว ยูอยู่ดูแลคุณการัน

| นารา | ช่วงสายๆ หลังจากที่ฉันพาแขกคนสำคัญเดินชมทั่วทั้งโรงแรมเรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่ามันเริ่มจะเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ เพราะส่วนมากแขกของเจสซี่ ถ้าไม่เป็นสาวประเภทสอง ก็จะเป็นพวกสาวๆ ในสังคมไฮโซของเธอเท่านั้น ผู้ชายนี่แทบนับคนได้เลย จนบางคนคิดว่าเจสซี่เป็นเลสเบี้ยน ชอบผู้หญิงด้วยกันเนื่องจากที่นี่มีพนักงานไม่เยอะมาก แขกไปใครมาก็มักจะเป็นหัวข้อให้เอาไปพูดคุยกันสนุกปาก ฉันยังจำได้ดี ช่วงสองสามวันแรกที่ฉันมาทำงานที่นี่ ฉันก็โดนเอาไปเมาท์ใหญ่โต หาว่าคู่ขาเลสเบี้ยนของเธอบ้าง บางคนก็เมาท์กันไปว่าเป็นแฟนที่กลับมาจากเมืองนอกบ้าง กว่าทุกคนจะเลิกเมาท์แล้วรู้ความจริงก็ปาไปเป็นอาทิตย์โน่นแน่ะกลับมาที่ตอนนี้ ก่อนที่คุณการันต์จะเดินออกจากล็อบบี้ สาวๆ จากหลายแผนกพอได้ข่าว ก็รีบผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนพากันมาแอบดูคุณซีอีโอสุดหล่อกันอย่างไม่ขาดสาย บางคนก็แอบกรี๊ดกร๊าดกันอยู่ไกลๆ บางคนหนักหน่อยก็ทำทีมาถามฉันเรื่องนู้นเรื่องนี้ แต่สายตาพวกเธอไม่ได้มองฉันเลย โน่น...ตามองหน้าคนข้างๆ ฉันโน่น จนฉันเริ่มรู้สึกหงุดหงิดสุดท้ายเจ้าป๋อมแป๋ม เด็กฝึกงานในทีมฉัน เธอถือเป็นผู้กล้า เป็นตัวแทนและความหวังของหมู่บ้านเดอ

กำหนดการทั้งหมดล่มไม่เป็นท่า เมื่อพายุเข้าและฝนยังคงตกกระหน่ำไม่มีทีท่าว่าจะหยุด สุดท้ายทั้งสองจึงจำเป็นต้องยกเลิกแผนการเดินทางไปเขาหลัก และคงต้องปักหลักกันอยู่ที่บ้านของการันต์กันก่อนเมื่อไม่มีอะไรทำ และออกไปไหนไม่ได้ แถมกิจกรรมเข้าจังหวะก็ทำไปแล้ว จะทำซ้ำก็กลัวเธอจะบอบช้ำจนเกินไป การันต์จึงเดินไปในครัว หยิบซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาจากตู้บนเคาน์เตอร์ครัว เพื่อทำเป็นอาหารเที่ยงให้อีกคนกินแก้หิวไปพลางๆนาราจะเดินเข้าไปช่วยทำ พลันอีกคนยกมือห้ามและบอกให้เธอนั่งรอที่ห้องรับแขก หญิงสาวจึงถือโอกาสนี้โทรบอกเจสซี่ และกะว่าจะคุยกับเจสซี่เรื่องที่จะย้ายกลับกรุงเทพฯ ด้วยยกมือถือขึ้นกดโทรออก สัญญาณปลายสายดังขึ้นไม่กี่ที ก็มีเสียงแหลมสูงทักทายออกมา[บันนี่ ว่าไงจ๊ะ]“เจส...ไอไม่ได้พาคุณการันต์ไปเขาหลักกับกระบี่แล้วนะ ฝนตกแรงมาก ไม่กล้าให้เขาขับรถ” [อ้าว ไม่ได้ให้รถโรงแรมไปส่งเหรอ แล้วตอนนี้ยูอยู่ที่ไหน ไอเริ่มวอร์รี่ (เป็นห่วง) แล้วนะ]“ไออยู่บ้านเขานี่แหละ แวะมาเอาของก่อนไป แต่ฝนมาตกหนักซะก่อน ดูท่าน่าจะตกยาว”[แล้วยูโอเครึเปล่า ให้ไอไปรับไหม กลัวยูอยู่กับเขาแล้วอึดอัด]“ไอโอเค เขาเป็นแขกคนส

ตอนนี้เป็นเวลาเย็นเกือบค่ำ แต่ฝนก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตก การันต์ตื่นขึ้นมา แต่คนข้างๆ ยังคงหลับอยู่ เขาจึงโน้มตัวเข้าไปหาเพื่อจะจุ๊บที่แก้มใสของอีกคน ก็มีอันต้องรีบผละตัวออกมาการันต์เปิดไฟตรงหัวเตียงพอให้ห้องสว่าง แต่นั่นก็ทำให้ต้องตกใจ เพราะตอนนี้ตัวของนาราร้อนมาก หน้าแดงก่ำไปหมด ไหนจะเหงื่อที่ผุดออกมาทั่วตัว แต่เจ้าตัวกลับห่มผ้ามาถึงคอ พร้อมกับตัวที่สั่นเทิ้มราวกับผีเข้า“นารา ไหวไหม”“อื้อ~” เสียงขานรับของเธอแผ่วเบาขาดห้วง เขารีบปลุกนาราขึ้นมา แต่อีกฝ่ายเอาแต่ร้องอือไม่ได้สติ แบบนี้สงสัยเป็นไข้แน่ๆ ชายหนุ่มจึงรีบเดินไปที่ห้องน้ำ หาผ้ามาชุบน้ำเช็ดหน้าให้อีกคน ส่วนอีกมือก็รีบหยิบมือถือโทรหาคนดูแลบ้าน ให้รีบทำโจ๊กและหายามาให้ไม่เกินสิบห้านาที การันต์ก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูห้อง ก่อนที่เขาจะเดินไปเปิด และนำของทั้งหมดที่สั่งวางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง“นาราครับ ตื่นมากินข้าวก่อน จะได้กินยา”คนป่วยลืมตาขึ้นมาดู กะพริบตาปริบๆ พูดพึมพำอะไรบางอย่าง ซึ่งการันต์เองก็ฟังไม่ได้ศัพท์เช่นกัน เขาจึงค่อยๆ จัดการป้อนโจ๊กให้คนป่วย ก่อนจะส่งยาและน้ำตามไป เมื่อเสร็จจึงประคองให้อีกคนนอนลง จากนั้นการันต์จ