Lahat ng Kabanata ng คลั่งรักคุณเลขา: Kabanata 51 - Kabanata 60

| นารา |ฉันเอามือเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด เรื่องทั้งหมดมันเลวร้ายและหนักเกินกว่าฉันจะรับไหวในตอนนี้ ฉันไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น พ่อคนที่ฉันยกให้เป็นฮีโร่ตอนเด็กๆ กลับกลายเป็นตัวร้ายเสียเอง ฉันไม่โทษพ่อหรอกที่ตัดสินใจทำอะไรผลีผลามขาดสติ เข้าใจเสมอว่าคนเรามันก็มีจุดลิมิตของตัวเองกันทั้งนั้นแต่คนที่ฉันเป็นห่วงกลับเป็นเด็กน้อยคนนั้นต่างหาก สภาพจิตใจของเขาต้องอยู่กับอาการหวาดผวานานหลายวัน หลายเดือน หรือหลายปีที่ฉันไม่อาจรู้ได้ แล้วถ้าเขารู้ว่าพ่อฉันเป็นคนจับเขาเป็นตัวประกัน เขาจะยังรักฉันอยู่ไหม ยังอยากจะให้ฉันเป็นคนนั้นในชีวิตของเขาอยู่รึเปล่า ในเมื่อพ่อของฉันดันเป็นคนที่ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเขาหนักหนาสาหัสขนาดนั้นฉันต้องไป ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันอยู่สู้หน้าทุกคนไม่ไหวจริงๆ แม้ใจของฉันจะเจ็บมากแค่ไหนก็ตาม ฉันยอมเจ็บคนเดียวได้ แต่ไม่ยอมให้คนที่ฉันรักต้องเจ็บไปมากกว่านี้แน่นอนเมื่อดึงสติตัวเองกลับมาได้ ฉันจึงเริ่มต้นจรดปลายปากกา เขียนจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาคุณการันต์คะ…ตอนนี้นารารู้หมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง นารารู้สึกผิด รู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์เลวร้ายในอดีตของคุณที่พ่อทำเอาไว้ นารารู้

| นารา | นานกว่าหกเดือนที่ฉันหนีหน้าจากทุกคนมาทำงานไกลถึงภูเก็ต ทั้งๆ ที่บอกแม่กับพี่แพรวว่าทำงานอยู่เชียงใหม่ ที่ทำไปก็เพราะกลัวใครบางคนจะหาเจอ แต่ดีที่ไม่มีใครรู้ว่าฉันแอบกลับบ้านเดือนละครั้ง เพื่อไม่ให้แม่เป็นห่วงจนผิดสังเกตงานที่โรงแรมของเจสซี่ช่วงนี้ดูซาลงจากหลายเดือนก่อน เพราะตอนนี้เป็นหน้าโลว์ซีซั่น ถึงมันจะไม่ค่อยสนุกเท่างานเดิมที่ได้คอยจัดการนู่นนี่อยู่ตลอดเวลา แต่พออยู่ที่นี่ก็ได้รู้สึกเหมือนทุกวันเป็นวันพักผ่อน แม้บางวันจะเบื่อๆ บ้าง แต่ถ้าเทียบกับค่าตอบแทนก็ถือว่าคุ้มค่ามาก เพราะอย่าลืมว่าฉันยังมีหนี้ก้อนโตที่จะต้องจ่ายคืนให้กับครอบครัวนั้นอยู่ไม่น้อยครืด ครืด...เสียงสั่นของมือถือฉันดังขึ้นระหว่างที่ฉันคิดอะไรเพลินๆ อยู่ที่โต๊ะทำงาน เมื่อยกขึ้นดู ถึงไม่อยากรับแค่ไหนก็ต้องรับ เพราะสายนี้สำคัญ ไม่รับไม่ได้เลย“ว่าไงเจส”[บันนี่ คืนนี้ยูว่างไหม? ช่วยไอหน่อย!!]อย่าแปลกใจถ้าเจสซี่จะเรียกฉันว่าบันนี่ เธอให้เหตุผลว่าหน้าฉันเหมือนกระต่าย แถมน่ารักมุมิดูน่าทะนุถนอม และเจสซี่เองก็ดูชอบอกชอบใจกับชื่อนี้เอามากๆ หลังๆ ฉันเลยชินที่เธอเรียกแบบนี้ และเพื่อนเธอเกือบทุกคนก็เรียกฉันแบบนี

| นารา | “งั้นเดี๋ยวให้นาราจัดการให้นะคะ...มายเลิฟลี่บันนี่ ยูเปิดห้องสวีทให้คุณการันต์เลยนะ ไอฝากยูดูแลคุณการันต์ต่อด้วย”นั่นไง คิดไว้ไม่มีผิด เจสซี่ส่งสายตาพิฆาตมาทางฉัน รู้กันว่าสายตาแบบนี้คือห้ามเถียง ห้ามบิดพลิ้ว ต้องทำตามคำสั่งคุณนายเจสซี่เท่านั้น ฉันมันก็แค่ลูกจ้าง จะเถียงอะไรเธอได้ล่ะ เลยได้แต่พยักพเยิดหน้าแบบไม่ค่อยเต็มใจมากเท่าไรกลับไป“ส่วนเรื่องลงทุน ค่อยให้คุณบันนี่ไปคุยกับผมพรุ่งนี้ละกันครับ” คนข้างๆ ยิ้มให้เจสซี่ก่อนหันมายิ้มให้ฉันพร้อมมือที่ยกขึ้นมาแตะที่แขนฮือ~ ฉันขอหายตัวไปที่ไหนก็ได้ตอนนี้เลยได้ไหม ไม่อยากอยู่แล้ว มันไม่ไหว ใจมันทั้งสั่นทั้งเจ็บไปหมด แทบจะไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่แล้วกว่าชั่วโมงที่สามคนนั้นนั่งคุยกันอย่างออกรสออกชาติ จะมีก็แต่ฉันที่นั่งเงียบ ถามคำตอบคำ ไม่ใช่เพราะไม่อยากคุย เพราะอย่างที่รู้นิสัยฉันคือพูดมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่ที่ไม่กล้าคุยเพราะกลัวจะหลุดมากกว่าในระหว่างนั้น คุณก้องภพเดินไปที่แผงไฟตรงประตูแล้วหยิบรีโมทปรับแสงไฟลง จนตอนนี้ความสว่างในห้องเริ่มลดลง เอาง่ายๆ เรียกว่ามืดเหอะ มีแต่แสงเลเซอร์และแสงจากดิสโก้บอลจากด้านนอกที่ส่องเข้ามาเป

| การันต์ | คืนนี้…ผมมีนัดตอนสามทุ่มกับเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ผมขับรถออกจากบ้านพักตากอากาศของครอบครัวที่ภูเก็ต ไปยังคลับเดอะลักซ์ในโซนตัวเมืองที่ผมเป็นหุ้นส่วนอยู่ความจริงผมก็ไม่ได้อยากถ่อมาถึงที่นี่หรอก เสียเวลาทำการทำงาน แต่คุณการุณกับคุณสุนทรี คิดอะไรของเขาก็ไม่รู้ ไหว้วานขอให้ผมช่วยไปดูเรื่องที่ดินแปลงข้างบ้านที่มีคนจะขายให้ ผมเลยต้องจำใจลางานจับเครื่องมาที่นี่ แต่เอาเหอะ ถือว่าหลบมาพักผ่อน พักสมอง พักใจก็แล้วกันนี่ก็ปาเข้าไปหกเดือนกว่าๆ ที่ผมถูกทิ้ง คุณเชื่อไหมว่าตอนที่ผมถูกทิ้งใหม่ๆ ผมถึงขั้นหอบงานไปทำถึงเชียงใหม่เลยนะ เพราะคิดว่าสักวันอาจจะตามหาคนคนนั้นเจอ...แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับและกลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริง ผมตอนนี้กลับไปเป็นคุณการันต์คนเดิมที่ทุกคนรู้จัก เงียบ ขรึม และเกรี้ยวกราดเหมือนเดิม เพราะคุณความสดใสของผม เขาได้จากผมไปแล้วแม้แต่เพื่อนของนารา ผู้หญิงคนที่ชื่อปวิน ผมถามเธอ เธอบอกว่าเธอเองก็พยายามติดต่อนาราเหมือนกัน แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววการตอบกลับ ยังไงผมก็ต้องขอบใจเธอที่เล่าเรื่องราวหลายๆ เรื่องที่นาราเคยพูดถึงผมให้ฟัง อย่างน้อยนี่ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่ผมฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นห

| การันต์ | เหมือนบันนี่ได้สติ พยายามผลักผมออก เธอคงรู้สึกกลัวและยังสับสน ผมเลยบอกไปว่า ผมให้เวลาเธอได้เสมอผมจูบนาราอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่จูบเมื่อกี้มันยังไม่อิ่มพอ ก่อนไหลเลื่อนไปพรมจูบตรงซอกคอขาวเนียนที่โหยหากลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิมที่คุ้นเคย มันหอมหวนจนผมอยากจะกระโดดเข้าไปฟัดเจ้าบันนี่ตัวนี้ให้รู้แล้วรู้รอด จมูกผมกดลงกับซอกคอ วนเวียนสูดดมกลิ่นนั้นอยู่นาน และนั่นทำให้เธอส่งเสียงพึงพอใจออกมาเจ้าบันนี่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ ซุกไซ้ที่ซอกคอผมกลับ เห็นไหมล่ะ!! บอกแล้วว่าคุณขาดผมไปไม่ได้หรอกความมั่นใจของผมเริ่มกลับมาเกือบเต็มร้อย ตอนนี้สมองเริ่มสั่งการให้ลองสอดมือที่สั่นเทาผ่านล้วงลึกเข้าไปผ่านอกกว้างของชุดเดรส สอดผ่านเพื่อคลึงเคล้นที่หน้าอกทรงสวย เพื่อจะลองดูอากัปกิริยาของเธอว่าจะตอบกลับมาเช่นไรทันทีที่นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ขีดเขี่ยเม็ดเล็กๆ เพียงแผ่วเบา เธอเริ่มเปล่งเสียงครางอือออกมาอย่างพึงพอใจ แต่…เสียดายที่มีคนมาขัดจังหวะซะก่อน นาราเลยผละตัวออก จัดระเบียบเสื้อผ้า รีบเดินไปปลดล็อกประตูเจสซี่เดินเข้ามาบอกลา และยังฝากฝังให้ผมไปส่งนาราที่โรงแรม คุณคิดว่าคืนนี้บันนี่ของเธอจะรอดจากเงื้อมมือผม