All Chapters of คลั่งรักคุณเลขา: Chapter 81 - Chapter 90

“แม่...นารารู้เรื่องพ่อแล้วนะ จริงๆ พ่อไม่ได้ตายเพราะรถชนอะไรนั่นหรอก แต่พ่อตายเพราะโดนตำรวจวิสามัญ” ทันทีที่นาราพูดจบ นารินชะงักนิ่งพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาเต็มสองแก้ม“นารา เรื่องนี้...แม่ขอโทษ แม่ผิดเอง แม่ควรจะเล่าความจริงเรื่องพ่อให้นาราฟัง ไม่ใช่ให้นาราไปรู้จากที่อื่นแบบนี้”นารายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับแม่ของตัวเอง ก่อนที่เธอจะค่อยๆ พูดปลอบประโลม “เรื่องนี้มันไม่ได้เป็นความผิดของแม่เลยนะ นาราไม่อยากให้แม่ตัดสินตัวเองแบบนี้”“แล้วรูปนี้...” นารินเช็ดน้ำตาตัวเองซ้ำ แล้วเลื่อนมือมาจับรูปใบเก่าที่นารายังถืออยู่“รูปนี้ก็คือรูปที่นาราถ่ายกับเด็กผู้ชายคนนั้น…ที่พ่อจับเขาเป็นตัวประกัน นาราว่าแม่รู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร แล้วแม่รู้ไหมว่าเด็กผู้ชายในรูปก็คือผู้ชายคนเดียวกันกับที่นั่งอยู่ตรงโซฟาข้างล่างบ้านเราตอนนี้ นาราทำใจไม่ได้ นาราสงสารเขา คุณการันต์ต้องเข้าออกโรงพยาบาลจิตเวชนานเกือบสิบปี ก็เพราะเรื่องนี้นะแม่”ทันทีที่นาราพูดจบ นารินเองที่หยุดร้องไห้ไปแล้วก็กลับมาร้องไห้อีกรอบ และดูเหมือนว่าจะหนักกว่าเดิม ความเจ็บปวดในเหตุการณ์วันนั้นมันย้อนกลับมาทำร้ายตัวเธออีกครั้ง ความรู้สึกผิด อาย เสี

หลังจากที่การุณวางสายจากนพชัย ลูกน้องคนสนิท ความกังวลใจและตื่นตระหนกเริ่มก่อตัว เขาไม่ได้มีเรื่องกับใครนานแล้วนะ แล้วใครกันที่กล้าอุกอาจเข้ามาทำแบบนี้กับคนในบ้านของเขาการุณพยายามเก็บกลั้นอารมณ์ ทำตัวให้เป็นปกติ แล้วเดินเข้าบ้านไปนั่งกินข้าวร่วมกับคนอื่นๆ ต่อ ด้วยสีหน้านิ่งเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจะมีก็แต่ลูกชายของเขาเท่านั้นที่เริ่มรู้สึกแปลกๆ เมื่อแววตาของพ่อดูมีความกังวลอะไรบางอย่าง อีกทั้งยังพูดน้อยลงหลังจากรับโทรศัพท์นั่นเมื่อทั้งสองครอบครัวกินข้าวมื้อกลางวันด้วยกันเสร็จ การุณ สุนทรี และการันต์ก็ขอตัวกลับ การันต์จำใจต้องปล่อยให้นาราอยู่บ้านกับแม่ไป ปล่อยให้แม่ลูกได้อยู่ด้วยกันบ้าง ถึงแม้ตัวเองจะยังอยากอยู่ด้วยแค่ไหนก็ตามเจ้าของบ้านเดินมาส่งแขกที่หน้าบ้าน บอกลากันไปตามมารยาท แล้วจึงเดินกลับเข้าไปในบ้าน หลังจากนั้นการันต์จึงเดินไปส่งพ่อแม่ตัวเองที่รถต่อ ก่อนที่พ่อเขาจะเอ่ยปากบอกอะไรบางอย่างกับทั้งภรรยาและลูกชายสุดที่รักของตัวเอง“เมื่อกี้นพโทรมา บอกว่าตอนนี้ที่บ้านเกิดเรื่องนะ จอยถูกใครไม่รู้บุกเข้ามายิงที่บ้านเมื่อชั่วโมงก่อน แต่นพพาส่งโรง’บาลแล้ว เห็นว่าอาการไม่ค่อยดีเท่าไ

มิสเตอร์เบนจามิน เฉิน พนักงานระดับผู้บริหาร คนเก่าคนแก่ที่อยู่กับการุณมาตั้งแต่ช่วงเริ่มก่อตั้งบริษัท เขาเป็นคนเก่งหาตัวจับยาก หลายต่อหลายครั้งที่เขาช่วยดึงบริษัทที่กำลังจะดิ่งลงเหวให้กลับขึ้นมาเฉิดฉายได้อย่างงดงาม การุณจึงไว้ใจให้เขาขึ้นเป็นผู้บริหาร ก่อนจะส่งให้ไปดูแลสาขาที่สิงคโปร์ผลประกอบการของสาขาที่นั่นดีอย่างคาดไม่ถึง เสียงชมเชยเบนจามินจากลูกค้าและคู่ค้า ดังข้ามน้ำข้ามทะเลมาให้การุณรับรู้อยู่เนืองๆ เสียแต่ช่วงพักหลังๆ มานี้ เขาเริ่มได้ข่าวที่ไม่ค่อยดีของเบนจามิน จากเพื่อนพนักงานบ้าง จากลูกค้าเขาเองบ้าง ว่าเบนจามินคนที่รักและซื่อสัตย์กับเดอะมาสเตอร์ เริ่มกลับกลายเป็นเบนจามินคนขี้โกงและกังฉินแทนการุณรู้มาตลอดว่าเบนจามินพยายามตอดเล็กตอดน้อย หากินกับลูกค้าของบริษัทหลายต่อหลายครั้ง แต่ตอนนั้นมันเป็นเงินจำนวนไม่มากมายนัก เขาไม่อยากเสียคนเก่งแบบเบนจามินไป จึงต้องทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นในสิ่งที่เบนจามินทำต่างจากตอนนี้ที่เบนจามินพยายามยักยอกเงินของบริษัทมากขึ้นเรื่อยๆ จากหลักหมื่น เป็นหลักแสน เป็นหลักล้าน และอาจจะเป็นหลักสิบล้าน หากวันนั้นนาราไม่จับเขาได้เสียก่อ

“คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ แต่อาจต้องอยู่ในห้องไอซียูเพื่อดูอาการต่ออีกสักระยะ”“…”“เนื่องจากกระสุนถูกยิงทะลุปอด อีกนิดเดียวจะถึงกระดูกสันหลัง ซึ่งหมอว่าคนไข้โชคดีมาก เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่กระสุนโดนกระดูกสันหลัง นั่นหมายถึงโอกาสจะเป็นอัมพาตมีมากถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์”“งั้นแสดงว่าแฟนผมปลอดภัยหายห่วงแล้วใช่ไหมครับ”“ตอนนี้หมอผ่าตัดเอาลูกกระสุนออกให้เรียบร้อยแล้ว แต่ก็ยังประมาทไม่ได้นะครับ เพราะเคสนี้ค่อนข้างจะหนักเอาการเหมือนกัน ตอนนี้ที่หมอกังวลคือกลัวเรื่องอาการตกเลือด ซึ่งอาจจะเกิดขึ้นได้กับคนไข้ที่ถูกยิงแบบนี้ อาจต้องเฝ้าระวังไว้ตามที่บอกครับ”“...”“ญาติคนไข้มีอะไรจะสอบถามเพิ่มเติมอีกไหมครับ”“ไม่มีแล้วครับ”“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวก่อนนะครับ”“ขอบคุณมากครับคุณหมอ”การันต์ยิ้มขึ้นมาทั้งน้ำตา แค่นี้มันก็เพียงพอสำหรับความหวังที่จะให้นาราได้มีชีวิตอยู่รอดต่อไป ไม่ว่าเธอจะรอดมาด้วยสภาพไหน การันต์ไม่มีวันทิ้งเธอไปอย่างแน่นอน เพราะเขาได้สัญญากับคนรักของเขาเอาไว้แล้วว่า จะคอยอยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางไปด้วยกัน จนกว่ามัจจุราชจะมาคร่าเอาชีวิตใครคนใดคนหนึ่งไป.....ไม่กี่วันหลังจากนั้น การั

| นารา | “อายุ วัณโณ สุขัง พลัง”“สาธุ” ฉันพูดสาธุงึมงำในคอ พลางยกมือขึ้นไหว้พระท่านท่วมหัว หลังจากเสียงหลวงลุงและหลวงพี่อีกสองรูปให้พรแล้วหันขวาเดินจากไป พร้อมกับเด็กวัดตัวน้อยอีกสองคน ที่ถือถังน้ำสีเหลืองใส่ของเดินตามท่านต้อยๆเช้านี้แม่พาฉันออกมาตักบาตรทำบุญสะเดาะเคราะห์ที่หน้าหมู่บ้าน แม่บอกช่วงนี้ดวงฉันสวิงมาก ไม่รู้แกไปดูกับหมอไหนมาถึงบอกอย่างงั้น แต่ก็จริงของแม่แหละ ซวยถึงขั้นจำอะไรแทบไม่ได้ ก็นึกว่าไอ้ความจำเสื่อมนี่จะมีแค่ในละครกับในนิยายซะอีก ไหงมาเจอเองแบบนี้นะ!ใส่บาตรเสร็จ ฉันจึงเก็บถาดและภาชนะไว้ที่หลังรถเน่าของบ้านเรา จากนั้นก็ขับไอ้เจ้าบุโรทั่งพาแม่ไปตลาดแถวบ้าน เพื่อซื้อของสดและวัตถุดิบมาทำอาหาร แปลกแฮะ...แปลกที่ฉันจำเส้นทางได้ทุกเส้น จำถนนทุกสาย แม้แต่ซอยลัดที่มีไอ้โบ้กับพรรคพวกวิ่งไล่กัดล้อรถ ฉันก็ยังจำพวกมันได้ทุกตัว แต่ทำไมหนอ ถึงจำเรื่องราวหนึ่งปีที่ผ่านมาไม่ได้เลยแต่ช่างมันก่อน...ตอนนี้ต้องโฟกัสกับลิสต์รายการวัตถุดิบของสดและเครื่องปรุงที่คุณนารินยื่นให้ โอ้โห...ยาวเป็นหางว่าว!!“แม่ ลิสต์ยาวขนาดนี้ แม่จะซื้อของไปเปิดร้านข้าวแกงหรือไง ทำไมมันเยอะจัง แค่คุณการัน