32

เป็นเช่นนั้นเสนาบดีกรมโยธาจึงมอบทรัพย์สินเงินทองให้ทั้งสองไปตั้งตัวสร้างครอบครัวด้วยกันจำนวนหนึ่ง นั่นทำให้ลู่ฟางเหนียนซึ่งตอนนั้นอายุเพียงสิบสี่ยังไม่พ้นวัยปักปิ่นเกิดความไม่พอใจเป็นอย่างมาก นางจึงหาหนทางเข้าหาท่านนายอำเภออยู่หลายต่อหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ กระทั่งใช้วิธีวางยาปลุกกำหนัด แสร้งร้องห่มร้องไห้ว่าตนโดนพี่เขยบังคับขืนใจ ทำให้สองพี่น้องมีปากเสียงกันอยู่สักระยะ...และในที่สุดฟางซินก็ต้องกลายเป็นหญิงหม้ายทั้ง ๆ ที่เพิ่งตบแต่งกันไม่ถึงครึ่งค่อนเดือนด้วยซ้ำ

ทำให้ข่าวที่ว่า บุตรสาวทั้งสองคนของเสนาบดีกรมโยธาสกุลลู่ ลู่ฟางซินลูกที่เกิดจากเมียบ่าว และ บุตรสาวอีกคนหนึ่งซึ่งชาวบ้านหาได้ทราบชื่อเสียงเรียงนามชัดเจนไม่ ใช้ผู้ชายร่วมกันจนเกิดเป็นเรื่องเป็นราวทะเลาะเบาะแว้งใหญ่โตถูกล่ำลือไปทั่วชานเมืองในเขตการปกครองของตระกูลลู่

ทว่าลู่ฟางเหนียนและมารดาของนางก็ยังไม่ยอมความ วางแผนร้าย จัดฉากว่าลู่ฟางซินแอบลักลอบได้เสียกับบ่าวในจวนตระกูลลู่ซึ่งเป็นสามีของของสาวรับใช้คนสนิทฮูหยินเอก ข่าวยิ่งโหมกระหน่ำถูกพูดกันปากต่อปากถึงการกระทำเยี่ยงหญิงในหอนางโลมของลู่ฟางซิน บุตรสาวคนโต ทำให้ท่านเสนาบดีกรมโยธาจึงตัดสินใจสลัดนางทิ้งและตัดนางออกจากทำเนียบรายชื่อของตระกูลลู่ ก่อนจะยกลู่ฟางเหนียนให้ทุกคนได้รู้จักในฐานะบุตรสาวคนโตแทน

นับว่าจากนี้ตระกูลเฉินมิมีหญิงสาวที่มีนามว่า 'ลู่ฟางซิน' อีกต่อไป ทำให้นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจากที่ไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ซ้ำยังถูกชาวบ้านครหาว่าเป็นหญิงแพศยา จะหันไปทางใดมืดแปดด้าน มีแต่ผู้คนรอซ้ำเติมทับถม ปัญหามากมายรุมล้อม คับแค้นใจต้อนนางให้จนตรอก จึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวผูกคอตายหน้าประตูจวนตระกูลเฉินให้คนเขาประณามถึงความโหดเหี้ยมที่นางได้รับจากพวกเขา!

ชาวบ้านบางกลุ่มบ้างก็นำเอาเรื่องราวมหากาพย์ตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงตอนจบมาประติดประต่อเข้าด้วยกัน จึงมีข้อสันนิษฐานว่าบุตรสาวเสนาบดีกรมโยธาที่เคยมีข่าวลือออกมาว่าใช้สามีร่วมกับพี่สาวจนเป็นผลพวงมาถึงการผูกคอฆ่าตัวตายหน้าจวนตระกูลเฉิน คือ ลู่ฟางเหนียน

ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ทว่า ลู่ฟางเหนียน ก็คือบุตรสาวคนโตของเสนาบดีกรมโยธาซึ่งเกิดจากภรรยาเอกที่ตบแต่งกันด้วยความรัก เขาย่อมต้องหาหนทางช่วยเหลือ จึงส่งบุตรสาวเข้าไปถวายตัวรับใช้น้องสาวของตนเองในวังหลังซึ่งขณะนั้นวาสดีได้เป็นถึงพระสนมของฮ่องเต้

หลังจากนั้นก็หาตัวแพะรับบาป หยิบหญิงสาวใช้คนหนึ่งในเรือนขึ้นมาเป็นคุณหนู สร้างเรื่องว่านางคือบุตรสาวอีกคนหนึ่งซึ่งเกิดจากเมียบ่าว ทว่ามิได้นำรายชื่อขึ้นทำเนียบตระกูลเพราะมารดาของนางสร้างเรื่องวุ่นวายไว้กับตระกูลลู่ใหญ่โตนัก และส่งหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับนางเพื่อให้ผู้คนต่างคิดกันไปเองว่า นางคือสตรีใจโฉดที่เป็นสาเหตุทำให้ลู่ฟางซินฆ่าตัวตายก็เป็นได้

“เจ้า!!!” ลู่ฟางเหนียนโมโหจนตัวสั่นงันงก นางหวาดกลัวว่าเป่ยลี่จะล่วงรู้ถึงความลับที่นางพยายามปกปิดและซ่อนเร้นมันมาตลอดระยะเวลาสามสี่ปี

ไยนางถึงทราบเรื่องนี้เล่า! นางหาใช่คนแคว้นเหม่ยกวางไม่ และที่สำคัญท่านพ่อก็โยนหม้อก้นดำให้สาวรับใช้คนนั้นเป็นแพะรับบาปแทนนางแล้วมิใช่หรือ

“ตกใจหรือเจ้าคะที่ข้ารู้ความลับของคุณหนูลู่ฟางเหนียน สตรีผู้เพียบพร้อมทั้งชาติตระกูลและกิริยามารยาท ไร้ซึ่งตำหนิติเตียน ควรค่าแก่การนำมาประดับข้างกายสามีเพื่อเสริมบารมี ทั้ง ๆ ที่เนื้อแท้แล้วหาได้สูงส่งเช่นเปลือกนอกที่ถูกสร้างขึ้นมาปกปิดตัวตนที่แท้จริงไม่” ตอนนี้ความอดทนของเป่ยลี่ขาดสะบั้น “คราวแรกที่ข้าได้ยินเรื่องนี้มาจากคนที่รู้จักทั้งฮูหยินและคุณหนูลู่ฟางซินพี่สาวต่างมารดาของคุณหนูดียิ่งกว่าใคร ๆ ข้าก็ตั้งใจเอาไว้แล้วล่ะเจ้าค่ะว่าข้าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับเพราะหาใช่เรื่องที่ข้าต้องยื่นมือเข้าไปสอดไม่ แต่ในเมื่อเจ้ายิงธนูใส่ข้าก็จงอย่าหวังว่าข้าจะโปรยกลีบกุหลาบส่งกลับหาเจ้า”

“เจ้าพูดเรื่องอันใด! เจ้าอยากโดนข้าตบปากสั่งสอนเช่นนั้นหรือ” ลู่ฟางเหนียนหลังจากย้ายเข้ามาอยู่จวนตระกูลเฉินร่วมสองเดือน นางก็เริ่มเปิดเผยธาตุแท้ที่ถูกปิดตายขังลืมไว้ด้านในมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่มิต้องกลัวว่าจะถูกตำหนิติเตียนจากท่านแม่หรือท่านพ่อ เพราะขณะนี้นางคือฮูหยินเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยาง

“รับไม่ได้หรือที่ข้าพูดความจริง? นี่น่ะหรือบุตรสาวคนโตของเสนาบดีกรมโยธาที่คนเขาร่ำลือนัก ร่ำลือหนาว่างามพร้อมทั้งรูปโฉม ทั้งกิริยามารยาท ถ้อยคำวาจา ท่วงทีชวนมองไม่ว่าจะยามหลับหรือยามตื่น ทว่าแท้จริงแล้ว… ” เป่ยลี่ใช้สายตาดูถูกเหยียดหยามตวัดมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าเช่นเดียวกับที่มารดาและน้องสาวสามีเคยกระทำต่อนาง “คงสมใจอยากเจ้าแล้วล่ะสิท่า น่าสมเพชยิ่งนัก”

“เจ้าต่างหากที่น่าสมเพช ลักลอบแอบได้เสียกับไอ้ชายชู้ในระหว่างที่ท่านพี่ควบคุมกำลังพลนับแสนนายตั้งฐานทัพรอนแรมกลางป่าร่วมสามเดือนเศษจนสามารถคว้าชัยชนะกลับแคว้นเหม่ยกวางมาได้ แต่เจ้ากลับตอบแทนความรักของท่านพี่เช่นนี้น่ะหรือ! สิ่งที่เจ้าทำคงยังไม่สาแก่ใจจึงได้หนีไปกับไอ้บุรุษผู้นั้น ปล่อยให้มันมาหยามเกียรติท่านพี่ แล้วไยวันนี้เจ้าถึงกล้าหน้าหนากลับมาเหยียบจวนตระกูลเฉินอีกเล่าเป่ยลี่! ไอ้ชายชู้คนนั้นมันบำเรอเจ้าไม่ถึงใจหรอกหรือ”

ถ้อยคำที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากของลู่ฟางเหนียน แม้นเป่ยลี่เองก็แทบมิอยากจะเชื่อหูของตนเช่นเดียวกัน

“เจ้า!!!” เป่ยลี่กำลังจะพุ่งตัวเข้าไปหาลู่ฟางเหนียน

แต่ทว่า…

“หยุดเสียทีเถิดเป่ยลี่” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางทนฟังถ้อยคำเสียดสีความรู้สึกมิไหวอีกต่อไปแล้ว เขารีบใช้กายแกร่งเข้ากำบังลู่ฟางเหนียนเอาไว้เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายอาจทำร้ายนาง ทว่าไม่ทันระวังแรงกระแทกจากการเคลื่อนไหวจึงกระทบเข้ากับเรือนร่างบางของฮูหยินเป่ยลี่จนล้มลงไปกับพื้น

ตุ้บ!!

“โอ๊ย…”

“เป่ยลี่” ท่านแม่ทัพเองก็ตกใจไม่ใช่น้อยจึงจะพุ่งตัวเข้าไปช่วยเหลือนางเอาไว้ แต่ทว่ากลับโดนลู่ฟางเหนียนรั้งเอาไว้เสียก่อน

“ท่านพี่ลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ ว่านางทำเช่นใดกับท่านพี่บ้าง”

ลู่ฟางเหนียน มักจะพูดเป่าหูท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงความโหดเหี้ยมที่ฮูหยินเป่ยลี่ทำให้เขาต้องรู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับกระทั่งล้มป่วยนอนสลบอยู่บนเตียงร่วมสี่วันเต็ม ๆ

“…”

ท่านแม่ทัพใหญ่ทั้งรัก ทั้งโกรธแค้นเป่ยลี่ในเวลาเดียวกัน…เขาหาได้อยากเป็นคนใจไม้ไส้ระกำกับคนที่ตัวเองรักอยู่เต็มหัวใจลงคอไม่ แต่สิ่งที่นางกระทำก็ยากเกินจะสามารถทำใจให้อภัยได้เช่นเดียวกัน

“ทะ…ท่านพี่” เรือนร่างบางหมดสติหล่นวูบลงไปกับพื้น